Jethro Tull - War Child (1974)

Na Thick As A Brick ben ik Jethro Tull uit het oog verloren, tot ik een paar jaar geleden hem weer zag en hoorde optreden. Steengoed. Dit album heb ik gewoon mee genomen op een speurtocht in de bakken met aanbiedingen.
Helaas heb ik alleen al het werk tot en met bovengenoemd album als referentie materiaal. De songs die ik hoorde lagen wat minder goed in het oor als van TAAB, maar qua muzikaliteit minstens hetzelfde niveau. Ik heb hem nu een aantal keren beluisterd en het wordt steeds beter. Voorlopig 3.5 sterren. Als ik meer vertrouwd ben met de songs, zal ie wel hoger scoren. Ik ben nu ook benieuwd naar A Passion Play. Volgens AllMusic iets minder goed als TAAB.

Dat vind ik wel een frustrerende ervaring: niet dat je smaak verandert in de loop der jaren (daar ben ik wel aan gewend geraakt, en dat is voor mij ook één van de leukste dingen van naar muziek luisteren), maar wel dat ik soms het gevoel heb dat de teneur van het bericht dat ik over een plaat schrijf bepaald (of toch op z'n minst sterk beïnvloed) wordt door het been waarmee ik die morgen uit bed ben gestapt. Zo heb ik een tijdje geleden een vrij negatieve recensie geschreven over A passion play vanwege de onophoudelijke stroom rare muzikale sprongen op die plaat waardoor er voor mij nauwelijks enige structuur in viel te ontdekken, en nu zou ik hetzelfde kunnen zeggen over de manier waarop fluit, sax, strijkers, akoestische en elektrische gitaar op de nummers van War child om aandacht vechten, maar ondanks al die drukke arrangementen hoor ik hierin wèl de samenhang en de structuur die ik in dat eerdere album mis. En dat wordt des te onbegrijpelijker wanneer ik in het boekje bij de 2002-remaster lees dat deze twee albums eigenlijk heel nauw samenhangen... Dus misschien moet ik A passion play toch ook maar weer eens een kans geven. (Even kijken met welk been ik daarvoor uit bed moet stappen.)
        Tekstueel lijkt de thematiek van de ongewisheid en de vergankelijkheid van het menselijke bestaan (op zowel materieel als spiritueel gebied) en de manieren waarop wij dat niet onder ogen wensen te zien als een rode draad door veel van de teksten van War child te lopen, dit in scherp contrast met de muziek waarvan de uitbundigheid en de variatie het leven lijkt te vieren. Klinkt dat hoogdravend of pretentieus? Ik geloof niet dat Ian Anderson zich voor die kwalificaties zou schamen. Door alle drukte en energie en inventiviteit klinkt dit album soms bijna feestelijk, en hoewel de zeven bonusnummers op de uitstekende remaster van 2002 geen van alle van het niveau van de tien albumtracks zijn passen ze toch wonderwel in de sfeer van het geheel, alsof het feest is afgelopen maar een paar goede vrienden nog even blijven "om te helpen de restjes op te maken".
        Mooi werk weer van Ian Anderson, die hier niet alleen voor de muziek, de teksten, de zang, de fluit en het akoestische gitaarspel zorgt maar nu ook nog eens verschillende soorten saxofoon ter hand heeft genomen; met recht een Renaissance man, maar hij mag de fantastische muzikanten in zijn band ook wel bedanken. Het album scoort bij mij nèt geen 5* omdat ik het niveau van de nummers op het laatste kwart van de plaat wat minder vind worden. Zou ik daarentegen mijn principe loochenen en de hoes in mijn waardering laten meetellen, dan zou dat laatste halve sterretje meteen binnengehengeld worden door de prachtige kleurstelling van precies dàt paars en dàt blauw, een esthetische waardering die eigenlijk helemaal los staat van de dreiging die van de afbeelding zelf uitgaat.

Betere werk van Jethro. Ik durf zelfs te stellen dat de track ' skating away on the thin ice of a new day' hun fraaiste song is. Muzikaal gezien vind ik dit album afwijken van ander werk. Ik hoor een mix van blaasinstrumenten met accordion ( queen and country ) heerlijk!. Nu nog eens kijken of ik dit werk ook op vinyl kan scoren.

War Child, opvolger van A Passion Play. De verkopen van die laatste waren goed en desondanks een stuk minder dan die van Thick as a Brick. Het opnameproces van de voorganger was moeizaam verlopen en als blijkt dat twee conceptelpees na elkaar te veel van het goede is... Met bovendien een manager die de opmerking maakt dat Jethro Tull met "retirement" gaat wat betreft optreden...
Dan maak je vervolgens een "gewoon" album met tien losse nummers én je kondigt een tournee aan. De plaat niet in Zwitserland voorbereid en evenmin in Frankrijk opgenomen, maar gewoon in de Londense Morgan Studios tot stand gekomen. Alle muziek werd door Ian Anderson geschreven.

Tegelijkertijd zit de muziek nog altijd vol vernuftige ingrediënten. Onvervalste symfonische rock, zoals we dat toen noemden. Bepaald géén drie akkoordenmuziek. Noviteiten zijn dat dirigent David Palmer en de Philomusica of London meedoen, dat doedelzakken in The Third Hoorah klinken, het midden houdend tussen folk- en marsmuziek én dat John Evans aan zijn klavieren een accordeon toevoegt. Menig fan zal opgelucht hebben gezucht toen bleek dat Ian Anderson vaker zijn dwarsfluit gebruikt, waar hij op A Passion Play veel sopraan- en sopraninosaxofoon speelde.
Het zit dus knap in elkaar, toch word ik slechts bij het kalme Skating Away on the Thin Ice of the New Day echt enthousiast, het gevolg van de prachtige melodie. Ik vind de zes voorgangers spannender...

Met David Allen Nollens bandbio 'Jethro Tull' uit 2002 in de hand ga ik op zoek naar interessante achtergronden. Zo lees ik dat Anderson de voorbereidingen van War Child combineerde met het produceren van Now We Are Six van Steeleye Span.
De tekst van Queen and Empire is een veroordeling van het Britse imperialisme: "They build schools and they build factories - with the spoils of battles won".
Eerdere berichten gingen over de tekst van Sea Lion, waarbij Nollen Andersons uitleg aanhaalt: "Slightly ecological in content, probably influenced through being brought up in Blackpool, where the sea was dirty gray, largely because of the dumping of all the town's sewage a very short distance off the shore. (...) We used to dodge the waves coming over the promenade there. Little did we know then that what we were dodging was every kind of variation of E. coli bacteria known to man...". Nollen voegt daaraan toe dat in de bredere betekenis "the tale of the circus Sea Lion is a metaphor for the uncertainty, chaos and often utter helpnessness of humanity (...)"
De Amerikaan noteert ook dat Bungle in the Jungle een a-typische FM-radiofavoriet werd in zijn land. Skating Away on the Thin Ice of the New Day stamt nog van de opnames voor A Passion Play in Chateau d'Herouville en kreeg een nieuwe mix voor War Child. Hetzelfde geldt voor Only Solitaire.
Op 25 juli 1974 eindigt na tien maanden de "livepensionering" met een Australische tournee en de nodige landen volgen, tot Japan toe. Op 1 april '75 verzwikt Anderson zijn enkel tijdens een concert in in het Duitse Kiel en doet de navolgende concerten zittend in een rolstoel.

Ook van War Child verschenen nadien uitgebreide versies met de nodige bonussen en achtergrondinformatie. Hierdoor maakten we alsnog kennis met de klassieke War Child Waltz, die het originele album niet haalde.
Vanaf 1968 jaarlijks een album uitbrengen en het nodige materiaal dat die elpees in eerste instantie niet haalde: zeggen dat Jethro Tull productief was, is een understatement.