Cult of Luna - Vertikal (2013)

Dat ik het goed vind is duidelijk, maar of ik het 'gewoon' erg goed vind of echt geweldig weet ik nog niet. Het klinkt inderdaad alsof er over elke noot is nagedacht, in dit geval iets dat goed uitpakt. De band heeft veel oor voor detail.

EDIT: Ik zit het nu weer te beluisteren en neig al wat meer naar het tweede ('geweldig'). Wel een heel bijzonder album. Krachtig, mooi, spannend, meeslepend. Dat wordt een positieve recensie, hoe dan ook

Met 26 oren mag dat ook wel

Vandaag voor de eerste keer beluisterd, en het is weer een hele boterham geworden. Na één bijt raak ik nog niet door de korst, en er zit ook een beetje een vies smaakje aan; niet alles is geweldig, zo blijkt. Hier stop ik met mijn belachelijke boterhammenmetafoor.

Wat het wordt, zal de toekomst wel weer uitwijzen, zoals elke plaat van Cult of Luna, moet je deze nieuwe toch wel een aantal keer op de pijnbank leggen, alvorens je een oordeel kan vellen. Maar de eerste kennismaking was niet bijzonder.

Ik heb I: The Weapon inmiddels 7 keer gehoord en het openbaart zich steeds meer per luisterbeurt. Wat een sfeer en alles loopt zo mooi in elkaar over! Ze hebben zich echt een andere sound aangemeten, iets waar ik erg blij mee ben. Het wordt nog even wachten want hij is nog niet in hogere kwaliteit beschikbaar.

Dit geldt voor heel het album, is mijn bevinding. Geweldig

Wat een heerlijk begin van het jaar! Ik was een beetje huiverig door de stijlwijziging van Eternal Kingdom, een plaat die mij net wat minder lag dan de twee platen daarvoor. Maar dit is weer de Cult of Luna waar ik ooit zo enorm enthousiast over was. Ik krijg weer spontaan de neiging de hele rats oude albums te gaan draaien!

Mijn recensie, voor een gedetailleerde mening. Cult of Luna - Vertikal - ZwareMetalen.com

Heeft iemand de bonus track al gehoord? Zo ja, is het wat, lengte van het nummer?

Ook mijn recensie voor KindaMuzik staat inmiddels online, zie hier. Blijft een verschrikkelijk goed album. Wat dat betreft zijn er de laatste paar maanden in de hardere genres veel geweldige dingen uitgekomen (Neurosis, AmenRa, Circle Takes the Square, dit).

Erg goede review, Niels. Het maakt me nog nieuwsgieriger naar het album. Nog 2 dagen te gaan!

Helemaal mee eens met die review op zware metalen. Stiekem denk ik dat dit zelfs mijn favoriete CoL gaat worden. Ik ben benieuwd wat Don hiervan vind, ik verwacht niet dat hij teleurgesteld zal worden. Respect dat je zo lang kan wachten en de verleiding kan weerstaan.

Ik laat alle oude platen van de band weer de revu passeren. Dan gaat het weer iets sneller.

En I: The Weapon heb ik gruwelijk vaak geluisterd. Wanneer het album uit is kruip ik natuurlijk in de digitale pen na meerdere luisterbeurten.

En inmiddels is Passing Through vrijgegeven door Pitchfork.

En het is prachtig. Cult Of Luna gaat hier weer de rustige kant op. Ik hoop dat ik hem morgen kan beluisteren, dan kan ik hem daarna bestellen.

Vertikal Album Stream

Morgen maar eens op mijn gemak voor gaan zitten.

Bij de eerste beluistering is het duidelijk dat de Zweden van Cult Of Luna met Vertikal een imposant werkstuk hebben afgeleverd. The One zet gelijk een sublieme sfeer neer die door het hele album te horen is. De geluid is futuristisch en duister met een grote rol voor elektronica. De 7 minuten durende opbouw van Vicarious Redemption is heel erg mooi. Voor de rest klinkt het eigenlijk als de Cult Of Luna die we gewend zijn maar dan nog gelaagder. Voor een beoordeling is het natuurlijk te vroeg. Ik ga hem zeker kopen.

Vinyl hier ook besteld, machtig plaatje met prachtig (passend) artwork.

Oelala! Ik ben sprakenloos....ik begin de dag met een dansje...hele DIKKE plaat dit!!

De sfeer vind ik subliem!!

Ik ben een van de weinige, denk ik, die niet zo héél erg te spreken is over Vertikal. Ik ben een grote CoL liefhebber en heb Vertikal al meerdere malen gedraaid, maar hij pakt me niet zo. Ik kan het concept waarderen en zelfs de uitvoering met de statische down-stroke riffs en de wat meer prominentere synths, maar dat haalt niet weg dat ik de meeste nummers gewoon niet zo bijzonder vind.

Oor en oog voor detail hebben de heren altijd gehad, en dat was vooral op SAtH voor mij sterk aanwezig, ook op Salvation. Dat veel mensen Vertikal 'gelaagder' vinden snap ik eigenlijk ook niet, want qua productie liggen de gitaren verder naar achteren dan bijv. op Salvation, waar de riffs echt dik vooraan en voorop liggen. Ik mis bij Vertikal overigens ook de groove die normaliter meer aanwezig is. En ja, ik snap dat dat wellicht niet bij het concept zou passen, maar toch ...

Al om al vind ik Vertikal niet slecht, maar boven de 3 sterren komt hij momenteel niet uit. Voor mij blijven de toppers toch SAtH en Salvation.

Tegenvaller deze plaat, had er toch veel meer van verwacht. Concept is leuk maar daar blijft het ook bij. Het wordt vrij snel saai en ik vind de spanning ook ver te zoeken. Niveau van Salvation en Somewhere Along The Highway wordt niet meer gehaald helaas.. ( nog steeds geweldige platen )

Ik ben na enkele luisterbeurten erg enthousiast over Vertikal. Cult of Luna weet een geweldige, duistere sfeer neer te zetten die ze tot het einde vast weten te houden. De absolute klappers zijn in mijn ogen Mute Departure en het lange, maar zeker niet saaie, Vicarious Redemption. Weer een erg mooie release dit jaar!

Wow, eerste luisterbeurt sprak me niet zo aan, net klaar met mijn tweede luisterbeurt. Pakte een heel stuk positiever uit.
Blijft raar hoe een album in zo een korte tijd kan groeien. Deze blijft voorlopig in mijn cd-speler zitten

Muzikaal een erg vette plaat met een overwegend donkere sfeer. Dat machinale in Synchronicity is echt onheilspellend. Het enige wat mij ervan weerhoudt om een hogere beoordeling te geven is de zang. De zanger schreeuwt alles op 100% waardoor de kracht ervan voor mij minder wordt. Ik hoor liever een afwisseling tussen hardere zang en cleane of in ieder geval rustige zang zodat als de zanger een keer los gaat het nog harder binnen komt.

Er is een drukfout bij de digipack-versie van Vertikal. Disharmonia staat op de achterkant namelijk voor Mute Departure. Een voor de archieven, want met de tweede versie zal dat wel eruit zijn gehaald.

Geinig!! Dat is bij de mijne ook!

Cult of Luna - Vertikal - thenewreview.net

Ik kan me prima vinden in bovenstaande recensie. Feitelijk zit ik ook wat hoog met 4*. Maar dat zit hem in het gegeven dat het album an sich muzikaal erg sterk is. Erg knap wanneer een band een bepaalde sfeer neer kan zetten, al is het in dit geval niet de mijne. Ik voel me niet behaaglijk. Maar dat heb ik ook bij SAtH. Het is niet anders. Ik zet binnenkort Eternal Kingdom maar weer eens op. Dat is nogmaals hoe ik de heren graag hoor.

Vicarious Redemption moet zowat het mooiste zijn dat Cult of Luna ooit gemaakt heeft. Wat een bom!

Ik geloof dat mijn eerste kennismaking met Cult of Luna het nummer ‘Echoes’ was, van ‘Salvation’. Ik was meteen verkocht. Sindsdien alle albums van de band opgezocht, en hoewel ik enkel ‘Salvation’ heb beoordeeld en besproken, hebben de Zweden in mijn optiek nog geen enkele misstap begaan. Hun nieuwe plaat, ‘Vertikal’, riep dan ook vrij hoge verwachtingen in mij op. Of deze ingelost zouden worden, was bang afwachten.

‘I: The Weapon’ werd alvast een tijdje voor de officiële release op het wereldwijde web losgelaten, ‘In Awe Of’ volgde even later. Beide nummers hadden die typische Cult of Lunatrekjes; een loodzwaar karakter, indrukwekkende oerschreeuwen, het voorspelde vrij veel goeds. De track ‘Vicarious Redemption’ boezemde me, met z’n lengte van bijna 20 minuten, nog een beetje angst in – “Gaat dit niet teveel van het goede zijn?” – en met een concept is het ook altijd afwachten hoe dit gaat uitdraaien. Is de uitwerking interessant genoeg? Zijn er voldoende originele invalshoeken? Gaat dit de kwaliteit niet in de weg lopen?

Kortom, ik was een vat vol vragen, die eerste weken van januari. Al mijn concentratie was gericht op deze plaat, die één van de releases van het jaar zou worden. Toen ik de plaat voor het eerst hoorde, was ik dan ook vrij ontgoocheld.

Enkele sonische schokken en filmisch intro blazen de plaat op gang. Ik kon er aanvankelijk niet veel mee, vond het zelfs saai. ‘Vicarious Redemption’, wat het kroonjuweel van de plaat moest zijn, vond ik een gevoelig stuk te lang, de spanningsboog werd geregeld slap. Het duo ‘The Sweep’/’Synchronicity’ klonk dan weer kil en mechanisch, nummers die ik liever skipte dan ze keer op keer te moeten horen. Gemengde gevoelens hadden me in hun greep.

Nu, dat is geweest, zoals op te maken viel uit de verleden tijd die ik in de vorige alinea heb gebruikt. ‘Vertikal’ is wel degelijk een erg sterke plaat; alleen komt dit blijkbaar pas na heel wat luisterbeurten aan de oppervlakte. Het besef, de notie van bepaalde dingen, het blijft een vreemd gegeven; opeens is ze daar. De opener vind ik nu erg dreigend, en past bij de kille hoes en zet meteen de toon voor de rest van het album.

‘Vicarious Redemption’ had weliswaar niet veel langer moeten duren, maar ik heb nu wel het gevoel dat alles perfect zit, zowel tempo als variatie als de lengte. Niets langdradigheid meer, ik heb de afgelopen weken de song regelmatig beluisterd terwijl ik een lang stuk weg affietste, op weg naar het werk, en het voelde alsof ik even in de ‘Metropolis’ van Fritz Lang vertoefde; het is allemaal zo benauwend, deze muziek. Mocht ik al niet licht claustrofobisch zijn, ik zou het er spontaan van worden.

Zoals op elke plaat van Cult of Luna ben ik erg gecharmeerd van de drums. Op ‘Vicarious Redemption’ is er weer sprake van eenzelfde uitgebalanceerde perfectie (of het leunt er toch verdomd dicht tegenaan!), en ook de gitaren (die uit de voegen tredende gitaarkolk in het tweede gedeelte van de song!) leveren eersteklas werk af.

‘The Sweep’ en ‘Synchronicity’ blijf ik de minste nummers vinden. ‘The Sweep’ borduurt een beetje voort op de intro, ‘Synchronicity’ is het nummer dat het meeste van eerder Cult of Luna werk afwijkt. Noem me een saaie piet, maar het is zo dat ik de heren het liefst van al hoor. ‘Mute Departure’ is dan weer een bulderende gigant die alles dik en dubbel goedmaakt. Luidkeels meebrullen met Johannes Persson is dan geen zeldzaamheid.

Wat betreft het concept, ‘Vertikal’ kent enkele vette tekstuele knipogen naar de film ‘Metropolis’ uit 1927 van Fritz Lang. De film is ook gewoon nog steeds maatschappelijk relevant; de strijd van de armen versus de rijken zal eeuwig blijven voortduren; er zal altijd een kleine klasse rijken en een grote klasse armen zijn. Maar in beide klassen is het gevaar erg groot om als grijze muis op te gaan in de massa. “Numbness strikes like fever”, klinkt het in ‘In Awe Of’. En de lyrics van de afsluiter, het clean gezongen repetitieve ‘Passing Through’, lijken wel het lijflied van een iemand die tegen wil en dank een Einzelgänger is geworden.

‘Vertikal’ is een knappe plaat voor knappe mensen. Maar je hoeft heus niet intelligent te zijn om dit album te beluisteren, en er van te kunnen genieten. Hoewel de mannen van Cult of Luna weer met verschillende lagen werken, en de bevrediging na het ontdekken van weer een nieuwe laag, kan de bovenste laag al behoorlijk goed smaken. Bij mij was dit weliswaar niet het geval, maar de brute passages vliegen ons weer om de oren, en kunnen zo goed als elke metalliefhebber bekoren volgens mij. Cult of Luna heeft jammer genoeg geen nieuw meesterwerk afgeleverd, maar doet z’n reputatie nog steeds eer aan; de eerste zwakke plaat van hen moet ik nog horen.

4 sterren

Ik blijf het proberen met deze band. Voorganger Eternal Kingdom uit 2008 vond ik aan de matige kant en ook andere albums van de band zijn niet helemaal mijn ding, maar toch intrigeert de muziek van deze zweden me wel. Deze plaat, losjes gebaseerd op de film Metropolis van Fritz Lang uit 1927, is in ieder geval meeslepend en intrigerend, hoewel sporadisch best saai. Een song als Synchronicity is bijvoorbeeld langdradig en vervelend. Gelukkig staan daar meesterlijke songs als I The Weapon en In Awe Of tegenover.

Hoor ik nu dubstep in Vicarious Redemption

Dat kan ik echt geen dubstep noemen, die 30 seconden met paar wobbles.