Golden Earring - No Promises... No Debts (1979)

Cut vind ik dan wel weer beter dan deze vooral door Twiligt, Devil en Future. Maar ik kan me ook vinden dat Je de rest van dat album wat magertjes vindt. Ik denk dat juist de hit en het gegeven dat Cut de band weer terugbracht ervoor zorgt dat dat album een andere status heeft dan deze.
Dit album vind ik een tikje zoutloos, ondanks dat nummers als heartbeat en save your skin toch wel songs zijn die ik graag luister. En uiteraard draagt Weekend love het album wat betreft de verkoopcijfers.
Maar zoals vaker bij de Earring komen ze pas tot leven op een livealbum zoals 2nd live. Ik denk dat dat album een prima samenvatting geeft van de Earring tijdens de eind jaren 70 tm prisoner of the night.

Niet heel slecht waarbij D Light er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt.

Dit album zie je geregeld liggen op platenbeurzen, voor een prikkie.
De recensies hierboven lezend weet ik nu ook waarom.

Voor een prkkie gwoon meenemen.
Het is niet dramatisch slecht of zo, maar hemelbestormend is het ook niet.
Staight Rock en Weekend Love blijft een sterke single.

Er zijn misschien wel honderd elpees of nog meer, die ik momenteel graag zou willen hebben, bikkel2.
Van bands die mijn favo-bands geïnspireerd hebben, of andere 'links' met goede artiesten., albums waarbij ik echt zin heb om die te gaan ontdekken.
Dat heb ik bij dit Earringalbum (en de band) helemaal niet. Dan liever een Mott The Hoople of Blackfoot, Grand Funk Railroad, etc.
Mag die Cesar Zuiderwijk ook niet echt. Ooit eens op een Slagwerkdag ontmoet, wat een arrogante kwal, tenminste toen.
Misschien dat ik het ooit eens via Spotify ga luisteren, voorzichtig.

Dit is een van de Earring albums die ik (nog) niet heb. Als ik de tracklist bestudeer dan is het eerste nummer dat ik herken Need Her, want dat staat als live versie op Naked III. De live versie is een van mijn favorieten op dat album, maar het komt in mijn geval geregeld voor dat ik sommige Earring nummers live beter uit de verf vind komen.
Het volgende nummer dat ik herken is Save Your Skin dat ik ken als bonus track op de DVD versie van The Naked Truth. Een geweldige versie en net als bij de vorige vraag ik me af hoe de studioversie klinkt. De berichten hier lopen uiteen.
Dan komt de bekende single Weekend Love. Voor mij nog altijd een fantastisch liedje en bovendien: ik vind zowel de studio- als de liveversie dik in orde.
Don't Stop ken ik ook en vind ik aardig. Toen het album uitkwam waren de heren er enthousiast over. In een interview met Peter van Bruggen vertelden George Kooijmans en Barry Hay dat ze qua liedjes schrijven zichzelf hadden gedwongen om korte en puntige liedjes te schrijven, in de geest van hun allereerste albums. En ze vonden dat ze daar in geslaagd waren. Geen franje, geen poespas en vooral geen gestrekte meters aan gitaarsolos.
Dit is kennelijk een album dat je leuk of helemaal niks vind. Stiekem hoop ik een keer een CD versie tegen te komen voor pakweg € 5,--. In dat geval neem ik 'm mee. Heb ik ook gedaan met Contraband en Wall Of Dolls en daar heb ik geen spijt van gehad.

Ik vermoed dat de groep ook door de populariteit van Herman Brood & His Wild Romance deze move maakte.
Puntiger, korter en meer in your face.
Wellicht zal de opkomst van de New Wave en Punk een rol gespeeld hebben
Tot pakweg 1976 konden de Hagenezen hun gang lekker gaan en ging het experiment niet uit de weg.
Rond deze periode werden ze eigenlijk overvleugeld door een andere lichting en nogmaals Brood en consorten waren populairder op dat moment.

Ik denk inderdaad ook dat de op dat moment in opkomst zijnde punk een rol heeft gespeeld. En Brood en co. waren toen inderdaad op hun top dus dat de Earring zich daaraan optrok zal zeker waar zijn.

Toch wel een zeer aardige Earring plaat.
Het begin is gelijk raak Heartbeat / Need her zijn gewoon goede rock songs.
Maar nummers als: Don't close the door en Sellin out zijn toch wel missers....
Voor de rest een plaat van goed niveau!

Beste worp uit de periode 1978-1982, persoonlijk mijn favoriete Earring periode. Gewoon lekkere pop/rock songs (met hier en daar wat powerpop invloeden), die typisch voor die tijd en uitermate geschikt waren voor vooral de Amerikaanse FM radio.

Als dit zo doorgaat zien we het gemiddelde voor deze plaat nog richting de 3,5 gaan. Kennelijk is dit een album waarvoor de waardering met de jaren stijgt.

De plaat na het bombastische en met stadionrock gevulde 'Grab it for a second'. Toch vind ik dit album niet echt een hele grote verbetering ten opzichte van de vorige. 'Save your skin', de single 'Weekend love' en het instrumentale 'By routes' vind ik de beste nummers. Voor de rest vind ik de meeste nummers matig. De opvolger 'Prisoner of the night' vind ik een betere en consistentere plaat met korte, puntige rocksongs.

Dit vind ik een beetje standaard Earring. Het lijkt automatische piloot werk en ondanks de aanwezigheid van Weekend Love kabbelt het mij iets teveel.

Het is niet de beste Earring-album maar globaal wel degelijk zonder meer. Weekend Love heb ik ook altijd een uitstekende single gevonden, het moet worden gezegd dat zij steeds een goede neus hebben gehad voor goede hitsingles en zij live ook altijd sterk waren.

Waren? Zijn...

Album klinkt wat low-budget geproduceerd en bevat mij teveel composities die me weinig zeggen, vooral op kant B met D-light, Tiger Bay, Don't Close the Door en van de A-kant is Need Her ook niet alles. De rest ben ik redelijk tot goed te spreken over, met Sellin' Out als favoriet. No Promises No Debts is m.i. niet meteen een verbetering t.o.v. Grab It for a Second.

Het budget was ook vrij low na het geldverslindende Grab it ( Lovine bracht een vermogen in rekening) terwijl het album weinig potten brak qua verkoop. Zeker in vergelijk met vorige albums. Daarbij was de USA tour, mede door de tegenvallende verkoop, niet echt een succes, financieel kwam de klad er flink in. De band zakte weg, mede door de tijdsgeest.
Gevolg, Kooymans bouwde zijn garage om tot studio en daar werd het opgenomen.

Vroeger wel eens iets van gelezen over de geldverslindende voorganger. Als dat niet in de pop-encyclopedie was moet dat in Haags(ch)e Bluf: Het Verhaal van Golden Earring - Pieter Franssen zijn geweest. Is me bijgebleven als een kostelijk boek en kan nog wel eens tweedehands besteld worden bij Bol.com.

Barry Hay liet dat ook optekenen in zijn bijzonder geestig geschreven biografie.

Goed dat je dat zegt, kost ongeveer evenveel tweedehands en aangezien ik ruiger op boeken ben dan op geluidsdragers een goede optie. Nu alleen even de vrije tijd anders structureren en weer meer gaan lezen.

Voor mij is alle spanning die Golden Earring albums tot en met Moontan wel brachten, inmiddels verdwenen.
Switch, To the Hilt en Contraband vormen nog een soort van veilige tussenvorm, latere albums beginnen zware mankementen te vertonen.

Dat er voor het enige nummer dat ouderwets loopt, Weekend love, geen opvolgende single is gekozen, spreekt boekdelen. Er staat er geen één meer op dat zou leiden tot extra enthousiasme voor het album.
Het probleem zit 'm echt vooral in de niet aansprekende composities, ver verwijderd van het oude niveau.

Ik zou zeggen, stop met de jaarlijkse drang (of verplichting) een album uit te brengen en wacht tot je er weer één met 10 degelijke songs hebt.

Maar in de jaren 70 en ook gedeeltelijk in de jaren 80 was het gebruikelijk om jaarlijks een plaat af te leveren.

Maar je hebt absoluut een punt. Beter wachten tot je voldoende goede songs hebt.

In de 70's was het inderdaad een goed gebruik om jaarlijks met nieuw werk op de proppen te komen.
Misschien was het ook wel om bij te blijven want muziekstromingen veranderde nogal vlot toendertijd.
In 1974 bracht de Earring geen nieuw album uit, maar wel een greatest hits en een nieuwe single, Instant Poetry, daar kon de band wel even mee voort in eigen land, want in Amerika werden Radar Love en Moontan pas in "74" een succes.
In de 80's werd er uiteindelijk meestal een jaar overgeslagen, of een livealbum uitgebracht.
Verder eens met musician. Dit is geen hoogvlieger, best veel vulmateriaal.
Heart Beat werd overigens wel regelmatig op de bühne gespeeld en is daarmee typisch zo'n song die live beter tot zijn recht komt.
Weekend Love blijft een heerlijke song en wat mij betreft één van de Earring's beste singles.

Na de geforceerde maar mislukte poging om met Grab it for a Second de Verenigde Staten te veroveren waarbij ook de verkoop in eigen land tegenviel koos Golden Earring hier voor een bescheidener aanpak en soberder productie. Dat pakte beter uit al is dit album songmatig geen topper. Weekend Love was wel een prima single die ook een grote hit werd en zorgde ervoor dat dit album ook behoorlijk verkocht.

Grab it for a Second was de duurste plaat die de band maakte.
Met de beroemde producer Jimmy Lovine zou Amerika wederom wel door de knieën gaan, want er was nooit een succesvolle opvolger meer gekomen na Moontan in de USA, dus werd alles op alles gezet, maar het mislukte inderdaad.
Lovine liet het veel te klinisch klinken en het songmateriaal hield ook al niet echt over op een paar uitzonderingen na.
Daarbij lag zijn hart er niet echt. Lovine schitterde nogal eens door afwezigheid.
Een op papier mooie combinatie, maar het werkte niet.

Het heeft de band wel een knauw gegeven denk ik. Elco Gelling, zo fantastisch op dreef op Contraband en de dubbelaar live, verdween tijdens de tour in Amerika van het toneel (letterlijk) en toen waren ze ineens weer een viertal.
Dit is wel een oprechtere plaat dan de voorganger, dat zeker, maar het is duidelijk dat ze het artistiek wel wat kwijt waren.

Die nieuwe doorbraak in de VS kwam er wel de single Twilight Zone het bijhorende album Cut maar ook dat album vind ik geen topper in het Golden Earring-oeuvre net als deze Promises.

Als ik heel eerlijk ben heeft de Earring nooit een heel album afgeleverd dat van begin tot eind uit klasbakken bestaat. Altijd wel een paar vullertjes. En toch hou ik van ze

Moontan, To the Hilt en Contraband zijn wel uitstekende albums. Maar de meeste albums van hen zijn inderdaad wisselvallig.

Nee ook die 3 hebben hun mindere nummers. Sterker nog; ik vind Moontan een nogal overschat en vrij matig album.

Moontan is een (terechte) klassieker in de Nederpop maar in de periode 1973-1977 vind ik Golden Earring op zijn best met als hoogtepunt de live-album in 1977. Nadien werden hun albums minder en wisselvalliger, met name hun jaren '80-albums.