Toto - Tambu (1995)

het meest rustige album dat Toto gemaakt heeft, het is niet het beste album van ze.
maar nog steeds een erg mooie cd, met als hoogtepunten The Road Goes On en Just Can't Get To You.
het album is tevens het debuut van drummer Simon Phillips, die de overleden Jeff Porcaro opvolgt.
Phillips doet het zeker niet slecht, en tegenwoordig is ie zelfs zo goed, dat ie Jeff zelfs een beetje doet vergeten.

Blackeye

ook weer een bonustrack dat niet op de Nederlandse versie van Tambu te vinden is.
Blackeye is een R&B achtig nummer van Toto gezongen door Jenny Douglas-McRea.
klik op de link hierboven om het nummer te horen.

Ik vind dit album, samen met KOD, een van de beste albums die Toto ooit gemaakt heeft. The road goes on, I will remember en if you belong to me zijn mijn favorieten.^O^

luister hier track 2 in zijn geheel: I Will Remember

na het ietwat naar hardrock neigende Kingdom of Desire komt Toto met de nieuwe drummer Simon Phillips (The Who, Jeff Beck etc) met deze wat softere album, waarop ook wat funk te horen is zie Baby He's Your Man en de bonustrack Blackeye.
verder gewoon lekkere pop/rock nummers gezongen door Lukather, die ik echt zo een prachtige stem vind hebben.
net geen 5* waard vind ik, 4.5 dus

Toto beziet op deze plaat de wereld door een donkere bril, na het overlijden van drummer Jeff Porcaro. Degelijk, maar na de erg mooie eerste twee nummers, verzandt het enigszins in eentonigheid, tot de laatste twee nummers de aandacht weer volledig terugpakken. 3½*

Ik lees nu dit nog eens, maar we hebben het dan duidelijk wel over het TOTO-debuut van Simon Phillips, de goede man was al véél langer actief. En inderdaad, of Jeff Porcaro nou een founding member of niet was, Simon Phillips vind ik toch de veel inspirerender en innovatiever drummer.

Tambu heb ik sinds mijn vorige reactie weer eens beluisterd en dat kost toch een halfje. Ik moest onderwijl wel aan dit forum denken en beide kampen hebben wel enig gelijk aan hun zijde. De composities (toch een belangrijk aspect in de muziek) zijn bij Toto nou niet altijd even avontuurlijk, zullen we maar zeggen. Anderzijds is het qua muzikale techniek een zeer sterk (op deze plaat) viertal, waardoor ze er ook wel vaak weer in slagen om in essentie wat dullige nummers toch naar een hoger plan te trekken met subtiel en innovatief spel. Had bijvoorbeeld Foreigner (qua speelveld toch een duidelijke 'related artist') deze nummers gedaan, dan was mijn oordeel waarschijnlijk nog minstens een volle punt lager geweest (denk eens aan hun zouteloze Mr Moonlight van een jaar voor deze plaat).

I will remember is nogal eens steen des aanstoots geweest op deze site. Ik blijf dit toch een erg mooi nummer vinden. Inhoudelijk wellicht gewoontjes maar in de uitvoering wordt dít toch naar een zeer hoog plan getrokken, vind ik. Zeer goed vind ik ook het instrumentale Dave's gone skiing. In het middendeel vind ik de plaat echter nogal inzakken. The other end of time, The turning point en Time is the enemy zijn behoorlijk futloos (op zo'n moment duurt de plaat ook gewoon te lang) en dit setje begint met de slechtste van allemaal: Baby he's your man.

Maar goed. Na dit lange epistel de score nog maar even herhalen: 3*.

dit album zakt idd een beetje in in het midden, maar die nummers, op het zwakke the Turning Point na, zijn nog altijd zeer te pruimen vind ik.

Dit is de allerslechtste plaat van Toto. Een absoluut gebrek aan inspiratie. Er staan een paar hele slechte nummers op. Bijvoorbeeld 'Baby he's your man', en zeker 'Time is the enemy'. Afschuwelijk Toto-onwaardig. Ik ben zelfs niet naar hun tour geweest. Enkel 'The road goes on' en 'I will remember' zorgen voor 2*.
Doodzonde.

Niet een favoriet van mij, er staan een paar erg mooie platen op (I Will Remember, The Road Goes On), maar over het algemeen niet geweldig. 3,5 sterren.

Het dak eraf.

Drag Him To The Roof. Wat een GEWELDIGE track is dat zeg!

Daarnaast zijn Just Can't Get To You en The Road Goes On en nauurlijk I Will Remember zeer sterke tracks.

Dieptepunt is inderdaad Baby He's Your Man.
Blackeye ken ik nog niet.

4* i.p.v. 3,5* door DRAG HIM TO THE ROOF

Toto is een hele goeie groep.

Deze plaat is minder toegankelijk omdat ze niet echt commercieel is. Een goeie plaat is het wel.

Ik lees hier dat het onder andere 'ongeïnspireerd' en 'eentonig' moet klinken. Dit vind ik echter niet.
Muzikaal heb ik Toto maar zelden zo straf horen klinken.
Er zitten enkele knappe composities bij en Lukather toont meer dan eens dat hij een gitaarlegende is.

Lukather onderscheidt zich ook als zanger op deze plaat. Persoonlijk vind ik hem de beste zanger die Toto al heeft gehad. Zijn stem heeft een hees kantje, o.a. in het refrein van 'I will remember' goed te merken, en dat past perfect bij deze meer open en emotionele plaat.

Toto is een groep die altijd gedaan heeft waar ze zin in heeft. Ook nu is dat het geval. Het is ook een soort overgangsplaat naar de post-Porcaroperiode.

Vervangend drummer Simon Phillips mag men overigens niet onderschatten. De verfijnde Engelsman, bezieler van o.a. de 'ghostnotes', wordt aanzien als één van de meest verfijnde drummers ter wereld. Ook op deze plaat laat hij enkele knappe dingen horen. Het gedrum op 'I will remember', 'Slipped Away' en 'Drag Him To The Roof' is fenomenaal en oerzuiver.

Het verbaast mij ook dat niemand totnogtoe sprak over het nummer 'Dave's gone skiing'. Ik vind dit nummer een heerlijk staaltje muziek. Virtuoos gecomponeerd met atypische ritmes (getekend Simon Phillips), voorzien van een mooie piano- en gitaarsolo én met een ietwat hardere passage met dubbelbas. Dit progressief klinkend meesterwerkje is om je vingers bij af te likken!

Ik geef dit album een 4,5. Zonder meer.

Zal zelf er ook nog wat over zeggen. Tambu is een mooie album, maar het komt mij allemaal wat tammetjes en studio-achtig over. Het mist de "scream" van 7th one, of het progrock gehalte van het latere mindfields. De swing is hier een beetje eruit, wellicht ook omdat de mannen nog rouwde om wijlen Porcaro. Absolute hoogtepunt van de album is The road goes on. The gift of faith is een aardige opener, maar klinkt net een beetje teveel produced. Met Baby he's your man bewijst Toto maar weer dat ze alle genres onder de knie hebben. Echter Toto kan veel cleaner en rauwer spelen. De latere Mindfields en Falling in Between vind ik persoonlijk veel interessanter.

Welkom . Ja, ik vond onder meer de plaat eentonig én goed uitgevoerd, dat is dus niet met elkaar in tegenstelling.

Volgende keer nóg iets beter lezen, want daar heb ik het wel vrij uitgebreid over gehad.

@ Poeha

Apart om te lezen dat je Drag him to the roof zo goed vindt, ik vind dit namelijk een nummer waar Lukather op zn irritantst is, zn stemmetje dan vooral. Maargoed smaken verschillen.

Ik zal later nog wat uitgebreider reageren, maar ik vind dit album niet echt sterk. I will remember springt er wel degelijk uit, met een heel sterk refrein. Perfecte popsong, ik snap niet dat top 40 publiek zoiets niet aantrekt.

I will remember heeft nog wel in de nederlandse hitlijst gestaan... niet echt hoog, maar hij hééft erin gestaan...

Oke, maar blijf het raar vinden dat ie niet hoger heeft gestaan. Want het lijkt me toch een geschikt nummers voor top 40 luisteraars.

We schrijven wel 1995, dus we zaten in de hoogtijdagen van de happy hardcore en andere dance. Verder waren we nog aan het bijkomen van de grunge en andere a-muzikale rock...

Net even opgezocht, heeft er niet in gestaan, de plaat sneuvelde in de tipparade.

Dan zal ik wel met de Mega Top 50 in mijn hoofd zitten... die was op dat moment even 'hipper' dan de Top 40...

Ja 1995 was happy hardcore inderdaad en foute dance. Gelukkig was dit tijdelijk!

Foute jaren '80 muziek was ook gelukkig maar tijdelijk.

Hou ik wel van op zn tijd, maar de naam zegt het al (jaren 80) dus tijdelijk.

Simon Phillips is echt een hele goede drummer !
Daar ga je voor naar het concert vind ik !
Drumt vaak'' tegen de maat'' in . Echt super !
Dit album vindt ik best aardig !
Allemaal lekkere nummers , en oh ja ! :''Vergeet Dave's gone skiing'' niet op zijn allerhardst te zetten '! ''.
Magistraal nummer !
3,5*

Prima album van deze in Holland nog immer populaire band. Met een hoofdrol weggelegd voor Steve Lukather. Hoewel Steve niet de beste zanger in de wereld is (maar wel weer een meesterlijk gitarist), is zijn stem best goed te pruimen. Met meesterdrummer Simon Phillips achter de drumkit (wat heeft die man al op veel platen gespeeld).
Goede songs, zoals "Gift of faith" en de super instrumentale track "Dave´s gone skiing". Mooie cover-art, en een goede productie. Mooie aanvulling voor de Toto collectie.

Steve's stem vind ik juist schitterend, lekker ruw, maar met een gevoelig randje, om het zo maar te omschrijven;)
Gift Of Faith, I Will Remember, Drag Hiim To The Roof en The Road Goes On.

Dat artwork van dit album vind ik überhaupt één van het allermooiste ooit verschenen. Zeker ook de binnenkant.

Dit is een heerlijke plaat met een geweldige opener en het onvolprezen I will remember. Goeie opvolger van Kingdom of desire.

Steve is in topvorm ook qua zang, natuurlijk en met passie gezongen.

Altijd die ballads zijn zo mooi bij Toto met gevoel zonder gezwijmel en door die stem van Steve (+gitaar) ook ballen

Overgangplaat van mijn favo band. Persoonlijk vind ik dat met het overlijden van Jeff Porcaro de angel uit Toto is gegaan. Toto klinkt sindsdien zoals vele andere bands, niets meer wat Toto zo uniek maakte, anders dan bv Journey, Styxx en Foreigner.

Toch kent dit album wel zijn momenten: Gift of Faith, I will remember vind ik eigenlijk ook wel een klassieker. Mooiste nummer is de Steely Dan-ode Time is the Enemy. Zó Gaucho (1980), geweldig!!

De nummers If you belong to me, Baby he's your man (Toto als r&b band, altijd lachen....) en Just can't get to you behoren tot het slechtste wat Toto ooit gemaakt heeft.

Huh? Simon Phillips is toch juist een veel interessantere en onderscheidender drummert dan Jeff Porcaro?