Toto - Tambu (1995)

Nee

Dan heb je toch een vrij hoge waardering voor deze plaat.

Ik heb gebruiker TOTO in het verleden ook al eens gevraagd wat er nou zo bijzonder was aan Jeff Porcaro. Na een aantal lappen tekst van fanzines waarin diens virtuositeit geprezen werd, heb ik nog even doorgevraagd en uiteindelijk kreeg ik het antwoord: Jeff had vele leuke shuffles en loopjes (of zoiets). Sindsdien heb ik daar wat meer op gelet en het is me nog steeds niet opgevallen.

Simon Phillips daarentegen speelt creatief en soepel en slaagt er voor mijn gevoel ook nog in de collega's naar een hoger niveau op te trekken. Dat is de voornaamste reden waarom deze plaat, die verder vooral volstaat met niet zo bijzondere liedjes, nog een voldoende scoort.

Dus... wat was er zo bijzonder aan Jeff Porcaro? (Graag met voorbeelden )

Die hoge waardering was in de tijd dat ik zowat voor elk goed Toto album een 5 gaf:p Gisteren al een half punt afgehaald. Je moet realistisch zijn... en als ik er nu naar kijk is een 4.5 nog wel aan de hoge kant. Desondanks vind ik dit een prachtige plaat,
Simon Phillips is en blijft natuurlijk een uitstekende drummer.
Maar Porcaro heeft toch echt een streepje voor bij mij.
Waarom?

Simon Phillips mag dan ongelofelijk technisch zijn en qua snelheid e.d. misschien beter dan Jeff Porcaro. Maar hij swingt niet zo tegek als Jeff Porcaro deed. (ook al was jou dat niet zo opgevallen dan..)
Oke, hij deed wel regelmatig dezelfde soort dingen(qua breaks had hij bijvoorbeeld duidelijk zijn voorkeuren)
Maar luister ook eens naar ander werk van Jeff (niet voor niks heeft hij gigantisch veel ,top, platen ingespeeld) Op bijv. Kingdom of Desire laat hij ook een veel stevigere kant zien.

Misschien geef ik niet echt goeie voorbeelden, maar voor mij is er denk ik geeneen drummer die zo grooved als Porcaro.
Luister eens hiernaar:

http://www.youtube.com/watch?v=4oGTfugtflo&feature=related

Het klinkt onwijs lekker en ziet er zo gemakkelijk uit. Maar ik denk niet dat iemand anders het zo lekker kan spelen.
Als je zó lekker speelt heb je niet allemaal indrukwekkende breaks nodig om je virtuositeit te laten zien aan andere mensen.
Dat is/was juist zijn grote klasse.


Overigens,Simon Phillips heeft heel vaak hetzelfde snare geluid...wat dat betreft niet erg creatief en daarbij vind ik het ook lang niet altijd passen bij de nummers.

Dank voor je antwoord... die youtube ga ik thuis eens bekijken (kan hier op het werk niet).

Mooi geschreven... zo gauw ik dat erin ga herkennen, ben ik het onmiddellijk met je eens.

Erg zwak Toto album, hun zwakste als je het mij vraagt.
Veel te veel ballads. De eerste 2 nummers zijn nog wel OK.

Toto in een naar wat vorm zoekende periode . Steve Lukather is evenals op Kingdome Of Desire de leadvocalist met wat hulp van John James en Jenny Douglas - Mcrae .
Op diezelfde Kingdom Of Desire kwam Toto op een stuk rauwere manier uit de hoek .
Duidelijk een plaat die tussen het grunge geweld overtuigde , en nergens te gelikt klonk . Voor de groep's doen een hele basic plaat .
Tambu is een veel zwalkender geheel . Op 1 of andere manier komt ie niet overal even lekker uit de verf . De opener Gift Of Faith is hoopvol met Lukather in een hoofdrol op gitaar . Simon Phillips is nu de vaste drummer en die escaleert ook heerlijk in deze song .
I Will Remember een fraaie ballad en Slipped Away zijn duidelijk ode's aan de betreurde Jeffrey Porcaro .
Hierna zakt het behoorlijk in met als dieptepunt het misplaatste , uiterst slappe Baby He's Your Man, grotendeels gezongen door mevrouw Douglas- M . Een als R&B bedoelde draak , volkomen overbodig .
Pas met Drag Him To The Roof mogen we eindelijk spreken van een band die weer even lekker vlamt . Hetzelfde mag gelden voor de vol met fusionrock zittende instumentaal Dave 's Gone Skiing .
Hier laten de heren weer even horen hoe goed ze wel niet zijn op hun instrument .
Het gedreven The Road Goes on sluit Tambu af .
Conclussie : 50 % heel aardig , de rest is redelijk tot erg matig .
Erg balladeachtig en misschien de makke dat Lukather op dit album tenminste , niet volledig overtuigd als leadvocalist . Op een gegeven moment gaat het zelfs vervelen . Goed dat ''good old '' Bobby KImball hierna weer terugkeerde op het oude nest .

Ben niet bepaald een Toto-liefhebber, maar wat is I Will Remember een geweldig mooi plaatje. Verbazing was ook groot toen ik er achter kwam dat het van Toto was. Als ik de verhalen hieronder zo lees, dan is dit nummer dus wel de uitschieter op dit album.

Simon Phillips aan de drums en het gaat goed! Ook weer een mooi album wat TOTO weerspiegeld: grandioze nummers afgewisseld met matige nummers - toch overheersend wel goed en daarom 4*

Oei wat een verschrikkelijk openingsnummer, na 3 minuten hoop je dat het stopt maar dan gaat het nog effe 4 minuten door. Dan vergaat toch bijna de zin om verder te luisteren naar deze zwakke plaat van Toto. Ups en downs lijkt het wel met Toto, Fahrenheit vond ik ook al niks.

Dit was het eerste album van Toto met Simon Phillips. Vergeleken met Jeff Porcaro vind ik hem wat onbehouwen. Wel vind ik het grappig dat een hardrock-sessiedrummer zoals Phillips opeens voor vast in een band als Toto ging spelen en dan dus ook allemaal van die rustigere nummers ging doen.
Veel Toto-liefhebbers vinden Dave 'gone Skiing mooi. Ik vind het juist één van hun mindere nummers. Ook kan The Turning Point mij niet bekoren. Dat ze nou uitgerekend dát nummer op single hadden uitgebracht. Ik vind het trouwens raar dat tegenwoordig zo vaak de meest gewoon klinkende nummers op single worden uitgebracht. Bohemian Rhapsody was toch ook een nummer één hit en die was toch ook allerminst gewoon, dus waarom doen ze dát niet wat vaker? Maar dat terzijde.
Verder vind ik zowel de harde als de rustige nummers goed.
Maar het mooiste vind ik toch wel de ballad The Other End of Time. Ik vind zowiezo vaak die nummers van de hand van Steve Lukather en Randy Goodrum goed.

Tja ,wat is onbehouwen ? Ik vind Phillips hier vrij subtiel . In de stevigere stukken is hij wat uitbundiger en misschien wat drukker dan dat Porcaro was , maar hij zit mij allerminst in de weg bij Toto . Hij is een smaakvolle drummer die de grenzen wel opzoekt , maar in een band als Toto altijd in dienst v/h liedje blijft spelen .

Ik was deze plaat eigenlijk een beetje vergeten maar bij herbeluistering kreeg ik hetzelfde gevoel als jij tijdens Gift of Faith

toch zie ik tot mijn verbazing dat dit nummer 12 voorkeurstemmen heeft en daarmee zelfs op de 2de plaats staat

Gift of Faith gaat inderdaad wat te lang door, maar aan dat euvel lijdt helaas minstens de helft van dit album. GoF krijgt dan ook een van mijn gele sterretjes, dankzij de bijzonder fijne basis in de goede helft van het nummer. De andere sterren zijn voor I Will Remember (een van hun beste ballads) en Dave's Gone Skiing (zo opwindend als instrumentale rock kan zijn... moet je er wel in geslaagd zijn om het wel erg lange middenstuk van de cd uit te zitten).

wat nummers van gehoord conclusie niet super maar ook niet slecht i will remember vind ik één van hun mooiste nummers die ik ken

erg goede cd van toto I will remember is 1 van de mooiste nummers die ze hebben gemaakt geen 5 stemmen want ik vind het nummer drag him to the roof minder

Ik vind sowieso Jeff Porcaro een baasachtig goede drummer. Ik denk dat je vooral drummer moet zijn om dat te waarderen.

Maar de drummer op dit album is Simon Phillips (Jeff Porcaro was reeds overleden).

Gelukkig is Simon Phillips ook baasachtig goed.

Een flinke baas zelfs enkel blijft de rest van het muzikale gebodene op deze plaat wel wat achter helaas...

I will remember wordt vaak gebruikt bij soundchecks heb ik gemerkt. Vooral in amsterdam en omgeving. Kan ik even helemaal in opgaan dan. Een van de mooiste nummers van de band naar mijn mening. Steve zingt hier ook erg goed moet ik zeggen.
De rest van de nummers zijn duidelijk minder maar nog steeds acceptabel. Maar ik ben dan ook een verstokte fan.

Acceptabel?

Tracks 9 tot en met 12 zijn gewoonweg geweldig. Behorende tot het betere werk van deze band.

Tja, Toto begint goed en eindigt goed hier, het midden stuk is niet geweldig, dan praten we dus niet over een heel bijzonder album.
Te veel ballads, een zeer discutabele r&b draak (die totaal niet past in de sfeer van de plaat en de groep.)
Wat onevenwichtig ook. Het is een krappe voldoende wat mij betreft, maar Tambu behoort bepaald niet tot Toto's meest aansprekende werk.

...maar jij bent dan ook een verstokte fan

Dat ben ik volkomen met je eens. Sterker nog, als verstokte fan (Casper ), moet ik toegeven dat dat stuk zelfs tot hun minste werkjes behoort.

Neem van mij aan, dat weet hij ook wel Denk dat hij doelde op de discussie over Phillips/Porcaro die iets verder naar boven staat.

Voor mij is Tambu één van de zwakkere albums van TOTO. De eerste 3 en de laatste 3 nummers vind ik heerlijk, hoewel I Will Remember helaas een gitaarsolo mist (deze speelt Lukather live wel en dat is één van de mooiere solo's). Maar goed, 6 echt hele goede nummers, een paar redelijke (Time is the Enemy & The Turning Point) en een ladinkje standaard-ballades. Al met al gewoon te saai, luister dit album bijna nooit helemaal door. 3,5 ster omdat ik die eerste en laatste 3 wel erg goed vind, maar hoger kan ik het niet geven.

De bonustrack 'Blackeye' is overigens de meest bedroevende track die Toto ooit maakte. Zelfs de nummers op Past to Present met de waardeloze zanger Jean Michel Byron zijn beter, ondanks dat de zang hierin belachelijk slecht is. Maar goed, Baby He's your Man en Blackeye van dit album zijn 2 diep bedroevende tracks...

een van de minste albums van deze studiogasten. Zeker als dit product vergelijkt met HYDRA bijvoorbeeld.

Eerste en laatste 3 nummers vind ik erg goed, The Turning Point kan er nog mee door, de rest is slappe had. Teveel ballads en Baby's He's your Man en bonustrack Blackeye zijn echt 2 van de meeste waardeloze nummers die Toto ooit maakte.

Toto laat met dit album weer zien dat ze het nog steeds kunnen.

Drag Him to the Roof is voor mij de toppertje van het album. Wat wordt hier heerlijk gebruik gemaakt van de drum toms.
The Road Goes On is voor mij de nummer twee van het album. Gift of Faith is natuurlijk een heerlijk rock nummer. Ook I Will Remember is weer een prachtige ballad en ook de lyrics zijn hier van erg mooi.
Verder klinken de nummers Slipped Away, If You Belong to Me, The Other End of Time, The Turning Point, Time Is the Enemy, Just Can't Get to You en Dave's Gone Skiing ook allemaal lekker in de oren.

Dit album krijgt van mij 4 sterren!

Simon Phillips op Drag Him to the Roof; wat een drummer!

Zwakste album van de heren Toto die ik altijd heel hoog heb zitten.