UFO - Walk on Water (1995)

Come-back van de bekendste line-up van U.F.O.: Michael Schenker (gitaar), Phil Mogg (zang), Andy Parker (drums), Pete Way (bass) en Paul Raymond (keyboards en gitaar). Natuurlijk grijpt dit album terug naar de gloriejaren (Phenomenon tot en met Obsession) en je kan oude honden geen nieuw truken leren: originele zaken zul je hier niet op vinden. Waarom klinkt het dan zo verdomd lekker, is dit bijzonder sfeervol en waarom speelt Michael Schenker opnieuw de sterren van de hemel? U.F.O. met of zonder Michael Schenker betekent voor mij dag en nacht verschil, want gaat hij weer lekker tekeer. Favo nummers: A Self Made Man, Stopped by a Bullet (of Love) en Dreaming of Summer. De remakes van Doctor Doctor en Lights Out zijn een beetje overbodig maar heel aardig gedaan, schrijversarmoede destijds? Lekker album omdat de speelvreugde en de sfeer ervan af spatten.

Heerlijk comeback album van Mogg/Schenker UFO, wat een spelvreugde. De twee albums die hierop nog volgden waren op zich prima, maar waren toch iets minder geïnspireerd.

Fijn album. Goede nummers, zakt nergens door het ijs. Schenker doet zijn ding weer, en de band maakt, volgens mij, gewoon de muziek waar ze goed in zijn en vooral waar ze zin in hebben. Hoeft niet vernieuwend of baanbrekend te zijn, zolang het maar goed is. Zie je bij meer bands, die al heel lang bezig zijn. Noem alleen maar Uriah Heep en Derp Purple in het genre.
Trouwens, ik heb een andere inlay, die veel lichter is. Dat is de European Edition. Heeft alleen track 11 (Message for Japan) niet

De terugkeer van Schenker doet de band duidelijk veel goeds. Want na vier toch wat mindere platen is dit eindelijk weer eentje van UFO waar ik weer volop van kan genieten, sterker nog, het haalt misschien soms een vleugje van hun beste dagen. Natuurlijk keren ze niet terug naar dat niveau, het wordt in ieder geval flink opgekrikt door Schenkers gitaarspel, en dat is precies wat deze band nodig had.

De plaat knalt eigenlijk direct en goed binnen met het nummer A Self Made Man, fantastische track. Eigenlijk volgt daarna een tracklist waar ik maar weinig slechte nummers op kan noemen, geen één misschien zelfs. De band weet eindelijk weer wat pit te brengen, en het vonkje slaat zeker over.

De re-recordings van Doctor, Doctor en Lights Out hadden van mij dan gewoon weer niet gehoeven, dat verpest het feestje in mijn ogen gewoon weer. Ik snap sowieso nooit waarom artiesten proberen hun pareltjes licht te veranderen, het origineel is al gewoon onwijs goed en heeft gewoon geen verandering nodig, laat dat alsjeblieft ook zo.

Goed, deze plaat (en de terugkeer van Schenker) was duidelijk het gene wat de band nodig had, hier zijn ze gewoon wel weer terug op het niveau waardoor ik van de band ben gaan houden.

De succesvolste bezetting van UFO kwam in 1993 weer bij elkaar: op voorganger High Stakes & Dangerous Men (1992) was bassist en podiumbeest Pete Way al terug aan de zijde van zanger en vaste waarde Phil Mogg.
Het is in '93 de naam van de legendarische Michael Schenker die het hart van menig fan deed kloppen, met in zijn kielzog gitarist/toetsenist Paul Raymond en de oorspronkelijke drummer Andy Parker. Zou het werken? Was de chemie er nog?

Eigenlijk volstaat een simpel en luid 'JA!' Opener A Self-Made Man bevat een ongekend felle riff en al spoedig klateren en dartelen Schenkers solonoten door de muziek, melodie en snelheid verenigend tot een fraai geheel, wat op het gehele album het geval blijkt te zijn. Venus is ingetogener en bevat die heerlijke melancholie, waar Moggs stem zo geschikt voor is. Het pompende Pushed to the Limit rockt stevig,
Wat ook terugkeert is de blues, in het geval van Stopped by a Bullet (of Love) ook nog eens een combinatie van akoestische en elektrische gitaar. Darker Days brengt stevige melancholie in typische UFO-stijl.

Op de tweede helft is het net iets minder spannend. Running on Empty is midtempo, qua riff wat vlak maar weer zó lekker ingespeeld door deze getalenteerde muzikanten. Met als verrassing een akoestische gitaarsolo vol gevoel. Knock, Knock stoempt als een wielrenner met tegenwind, het is alweer Mogg die met Schenker zo'n nummer wat extra's geeft.
Het langzame maar stevige Dreaming of Summer blijkt vervolgens een groeibriljantje met alweer mooie akoestische details en heerlijke snelle elektrische gitaarwatervalletjes.
Hierboven noteerde menigeen terecht dat de reprises van klassiekers Doctor, Doctor (te mak) en Lights Out (minder intens dan de liveversie van Strangers in the Night) het niet hebben, ondanks de sterke productie van de eveneens teruggekeerde Ron Nevison.

Nog wat achtergronden. Eerst hetgeen Discogs toont. Het album verscheen het eerst in Japan: april '95 bij Zero Corporation. Vervolgens in de Verenigde Staten bij UFO Records (!) en in Europa bij Eagle Records.
Pas in 2023 verschijnt Walk on Water op elpee via Cleopatra, waarbij je ziet wat bij meer recenter werk van de groep het geval is: de albums zijn niet alleen vaak moeilijk verkrijgbaar, maar ook prijzig. Ik heb wat rondgeneusd bij online winkels en ook op cd is het aanbod schaars en zijn de prijzen (te) hoog.

Meer informatie uit die boeiende groepsbio van Neil Daniels: al in 1991 publiceerde Kerrang! een interview met Pete Way, waarin deze vertelde dat Schenker was gevraagd of hij geïnteresseerd was in een album plus tour bij UFO. De gitarist vroeg een voorschot van £100,000, waarmee het feest niet doorging. Vervolgens werd Paul Chapman benaderd, maar deze vroeg een weeksalaris van £800 en bovendien bleek hij in Florida op te treden onder de naam UFO ft. Paul Chapman.
In 1993 had Schenker kennelijk zijn prijs verlaagd en staat niets een terugkeer in de weg. De pasgetrouwde Way woont inmiddels in Denemarken en keert terug naar Engeland voor repetities. Er wordt opgetreden in Europa, Japan en de VS, waarbij ook materiaal van Schenkers Thank You wordt gespeeld.
Het Japanse Zero Corporation biedt een hoog voorschot en UFO hapt toe, om in Californië met Ron Nevison de studio in te duiken. Deze is tevreden: "It was fun to get back with everybody". Everybody was reasonably sober. Everything was smoothed out between them at that point."
Het album was in Schenkers ogen de opvolger van Obsession, zijn laatste studioalbum met de groep uit 1978. Wat niet is veranderd, is dat Mogg pas op het al-ler-laat-ste moment met teksten komt aanzetten. De reden dat twee klassiekers een heropname kregen was eenvoudigweg uit nostalgie.

Daniels benadrukt in zijn boek de verrassing over de terugkeer van Andy Parker, die tien jaar had gewerkt in het bouwbedrijf van diens familie in Californië en buiten de muziekwereld was gebleven. Bij de tour die kort na verschijnen start, is hij evenwel afwezig vanwege drukte bij het familiebedrijf. Naar later blijkt mede omdat hij problemen tussen Mogg en Schenker voorzag. Simon Wright, o.a. ex-AC/DC en ex-Dio, neemt de honneurs waar.
In oktober wordt de tour voortijdig beëindigd doordat Schenker uitvalt - het waarom staat in het boek op p.150-151 - en een vervanger inhuren is contractueel onmogelijk: zonder Schenker géén UFO.

Toch houdt de groep later enkele repetities met John Norum, op dat moment ex-Europe, later opgevolgd door George Bellas, die is aanbevolen door Mike Varney van Shrapnel Records. Volgens de site van Bellas nemen ze in februari 1997 een album op, dat om juridische redenen op de planken blijft.
Bovendien doen Mogg en Way een poging om met de van Dio bekende drummer Vinny Appice en gitarist Tracy G. een project op te zetten, wat evenmin van de grond komt.

Eind 1999 verschijnt van UFO livealbum Werewolves of London van de laatste tour van de groep. In 1997 was daar het debuut van Mogg/Way, genaamd Edge of the World met Bellas in de gelederen, wat in de bio uiteraard niet onbesproken blijft. Op daarnaartoe.