Yes - 90125 (1983)

Buiten Owner Of A Lonely Heart is dit toch een middelmatige plaat. Hij luistert lekker weg, is nergens slecht, maar buiten constant zijn, is deze plaat niet super. Omdat de plaat nergens slecht is, is het moeilijk om goed aan te geven waar het dan fout gaat. Misschien is de manier van muziek maken niet echt mijn ding.

Wel super is het intro van Changes. Man oh man!

Een stevige no-nonsense plaat van Yes en Trevor Rabin die er persoonlijk voor zorgde dat Yes in ieder geval commercieel de jaren 80 overleefde.
Heb pas de concertvideo gezien die bij deze tour hoorde, zodoende was mijn belangstelling weer gewekt voor dit album.
Trevor Rabin had al diverse songs klaar liggen voor een eventueel nieuw solo album maar door zijn plotselinge toetreding tot Yes besloot hij dat die songs het fundament zouden vormen voor "90125".

Het openingsnummer heb ik teveel gehoord om echt goed te vinden, kan ik niet objectief meer over oordelen maar was natuurlijk een ijzersterke single.
Het minste nummer volgt nu, "Hold On" haalt de vaart eruit en zou je kunnen skippen.

De eerste uitschieter is "It Can Happen", prachig oosters aandoent intro boordevol dynamiek en herkenbaar.
"Changes" is hoogtepunt nummer 2, een complex intro soepel overlopend in een meer mainstream gedeelte, perfecte mix van de oude Yes met de nieuwe.
De heldere productie van topproducer Trevor Horn zorgt ervoor dat alles perfect op zijn plaats valt.
Het instrumentale "Cinema" zou net zo goed van Rush kunnen zijn, geweldig !

Het hoge nivo zakt wat in met "Leave It", bevat aardige stukjes maar als geheel weet het niet te overuigen.
Gelukkig weet "Our Song" dat wel, misschien wel het beste nummer van de plaat lekker up-tempo en herkenbaar.
Het ijzersterke refrein van "City of Love" laat je vergeten dat de rest niet al te veel voorstelt.
Het dynamische en wat logge "Hearts" sluit op waardige wijze af.

Deze staat in mijn Yes top 3 samen met "Fragile" en "Relayer".

Je leest en hoort over dit album vaak dat het goed of niet zo goed is. Ik had de LP en heb nu de voortreffelijk geremasterde cd aangeschaft. En ik heb weer precies hetzelfde als toen. Ik vind een deel van de nummers echt goed en een deel wel aardig, maar meer ook niet. Er zit een opvallend kwaliteitsverschil tussen de echt goede en de wat minder sterke nummers.

Er springen er een paar in positieve zin uit: Owner of a Lonely Heart, It Can Happen, Changes & Hearts. Die staan dan ook ruim bovenaan de lijst met favoriete tracks (onder 'statistieken'). Zelf vind ik Hold On & Leave It ook nog heel aardig. En ja, ik als 12" liefhebber vind de extended remix van Owner of a Lonely Heart wel goed. Die werd echt in de disco gedraaid trouwens! Wie had dat gedacht, Yes in de disco? Het kon, ook dankzij Trevor Horn: wat heeft die man gave remixen gemaakt zeg! (denk bijvoorbeeld aan Relax van FGTH) Een andere bonustrack is de A Capella Versie van Leave It: errug leuk hoor.

De productie is zooo eighties, maar klinkt voortreffelijk. Dat kon je wel aan Trevor Horn overlaten, die ook oa Frankie Goes to Hollywood & Propaganda zou produceren. Door de bank heen genomen vind ik het een prima pop/rock album wat ik vanwege wat nostalgie naar boven afrond.

Tot mijn grote schaamte ken ik in het bijzonder alleen dit album van Yes en voor de rest enkel nog wat hitjes die ze hadden. Dit album is zo afwisselend en luistert zo lekker weg dat ik mijn kennis over deze band nodig eens moet gaan bijspijkeren!
Wie denkt dat dit album ophoud bij Owner of a Lonely Heart heeft het flink mis, Changes bijvoorbeeld verkies ik zonder enige twijfel boven dit nummer. Het nummer zit briljant in elkaar en heeft aardig wat verschillende ritmes die elkaar in een rotgang afwisselen, kan mij zo voorstellen dat dit nummer niet de makkelijkste was om op te nemen!

Hier en daar typisch 80s, maar dat is niet zo gek natuurlijk.

4 sterren zijn wat mij betreft zeker op hun plaats!

Eigenlijk zou Changes ook eens hoognodig in die top 2000 moeten komen op het einde van het jaar, bij mijn weten staat dat nummer er helaas nog niet in.

Dit is de lp die ik echt talloze malen in de bakken met tweedehands platen heb zien liggen. Ook hier weer zo'n lelijk eighties logo. Owner Of A Lonely Heart ken ik natuurlijk wel, maar verder verwachtte ik hier een beetje een Genesis scenario. Yes gooit het roer ook flink om, maar doet het in mijn ogen beter dan hun genregenoten. De opener is wel direct het beste nummer, maar ook de rest is goed uitgevoerd. Dit soort pop is ernstiger verjaard dan hun werk uit de jaren zeventig, het staat nog steeds behoorlijk fier overeind. Inmiddels ben ik 6-7 luisterbeurten verder en het verveelt absoluut niet. Hold On en It Can Happen vind ik bijvoorbeeld sterke songs. Wat volgt, scoort minstens een dikke voldoende. Overall een leuke poprockplaat die de luisteraar wel gewoon uitdaagt. Ik krijg ook het gevoel dat Yes de koerswijziging als een avontuur ziet en niet als een moetje om succesvol te blijven.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Relayer
11. Tormato

Een album dat ik al erg lang in huis heb (en die ik nooit veel geluisterd heb). Zo'n lp van 2 euro op de rommelmarkt. Ik zie nu ook pas dat Howe geen onderdeel meer van de band was op dit moment. Op zich logisch qua sound, want de meer directere riffs van Owner Of A Lonely Heart of City Of Love zouden wat onkarakteristiek zijn.

90125 is verder een prima plaat. Hold On laat een paar steekjes vallen, maar verder is de sound van het album erg plezierig. Rush (daar zijn ze weer) heeft op Power Windows en Hold Your Fire een vergelijkbare sound die me ook prima beviel. Anderson's stem is daarnaast nog steeds in topvorm en de Sting-achtige zanglijnen gaan hem prima af. Als pop/rock plaat met lichte prog invloeden wat mij betreft een prima geslaagd product.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Tormato
11. Relayer

Commerciële noodzaak, het mee moeten gaan met de tijd en nieuwe artistieke paden willen bewandelen. Het zijn drie redenen die ten grondslag liggen aan de soundswitch van de progressieve rockbands in de jaren '80. Waar hun geluid in de jaren '70 werd gekarakteriseerd door een organisch geluid, lange en avontuurlijke composities, smaakvolle instrumentale passages en innemende klanktapijten, wordt het in de jaren '80 over een andere boeg gegooid. Op 90125 hoor ik effectieve / simplistische gitaarriffs, pakkende (doch zeer monotone en saaie) zanglijnen, prominente (lelijke) synthesizers en weinig innovatieve drums. Het enige lichtpuntje is de composities, die over het algemeen goed zijn, met een enkele uitschieter naar boven. De composities zijn dan ook de enige reden dat Yes er met drie sterren vanaf komt.

Hieruit blijkt eens te meer maar weer eens dat ik nooit een liefhebber zal worden van de sound die de 80s zo karakteristiek maakten. Het is niet het type geluid waar ik van houd, de songs staan me niet aan en ik vind het gewoonweg vervelend om naar te luisteren. Het is mijn tijdperk niet en zal het ook niet worden.

Desalniettemin kan ik het wel waarderen dat het wel Yes is dat een 80s jasje aan heeft getrokken, en niet dat Yes haar eigen geluid opgeeft ten faveure van de 80s. Dit klinkt cryptisch, maar ik bedoel ermee te zeggen dat 90125 onmiskenbaar Yes is. De basissound van Yes hoor ik namelijk gewoon terug, alleen nu in een geluidsomgeving die me niet aanstaat. Daarmee zijn voor mij de geniet- en gelukmomentjes ook erg spaarzaam, maar zoals een collega van mij op het werk altijd zegt: 'Je kunt niet altijd zes gooien'. Deze geflatteerde uitspraak past perfect bij 90125, want het is jammer dat deze plaat niets voor mij is, maar er zijn genoeg andere platen van Yes waarmee ik me uitstekend weet te vermaken (dat zijn wel zessen geweest ).

Ik wil niet afsluiten met een complete zeiktirade, want zelfs op een 80s-plaat zijn er door mij wel degelijk hoogtepunten te noemen. Owner of a Lonely Heart is een nummer dat ik echt veel te vaak heb gehoord, maar ik blijf het toch wel een fijn nummer vinden. Gelukkig heeft Yes hiermee een echte hit te pakken gehad, want het is toch een prima nummer. Een nummer dat ik echt briljant vind is Changes, wat werkelijk waar zo uit de studio van Rush lijkt weg te zijn gelopen. Desalniettemin heerlijk meeslepend en spannend tot het einde. Ook Hearts vind ik nog prima te pruimen: een fijne afsluiter van dit album.

Mijn score van 3* is een krappe voldoende, wat puur en alleen komt omdat ik op deze plaat Yes nog steeds terug kan horen. Ik vrees dat wanneer dat op andere platen die nog moeten volgen niet het geval zal zijn, er onvoldoendes gaan volgen. Dat is iets wat ik een band als Yes absoluut niet gun, dus ik hoop dat dat mee gaat vallen. Gelukkig weet ik dat er nog een (naar mijns inzien) heerlijk album aan gaat komen. Welke dat is, is een verrassing

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. 90125 - 3*
10. Tormato - 3*
11. Tales From Topographic Oceans - 3*

Het album 90125', gesmeed in het creatieve vuur van Yes, een Britse rocklegende, markeerde een wedergeboorte in 1983. Deze plaat, als een feniks uit de as herrezen, weerspiegelt een verrassende transformatie in klank en visie, divergerend van hun voorafgaande symfonische rocktradities. Mijn verkenning van dit album ontvouwt zich als een reis door een muzikaal landschap dat zowel vertrouwd als onbekend is.

'Owner of a Lonely Heart', de openingstrack, fungeert als een baken van vernieuwing, een muzikale revolutie die de luisteraar onmiddellijk grijpt met zijn krachtige akkoorden en meeslepende ritmes. Deze compositie, met zijn vernieuwende synthklanken en onvergetelijke gitaarriffs, belichaamt de essentie van de jaren '80 en markeert een radicale stilistische evolutie voor Yes.

Voortbewegend op deze muzikale expeditie, stuit men op 'Changes', een nummer dat een diepe resonantie binnenin mij ontsteekt. De ingenieuze structuur, gecombineerd met de dynamische wisselwerking tussen toetsen en gitaren, creëert een sonisch panorama dat zowel introspectief als uitbundig is. Het is een muzikaal narratief dat spreekt over transformatie en de onvermijdelijkheid van verandering, thema's die tijdloos en universeel zijn.

"Cinema", een instrumentaal stuk, is een ode aan de kracht van muziek zonder woorden. De emotie en energie die de band in deze track legt, is ronduit adembenemend. Het is een kort, maar krachtig moment op het album dat de diversiteit van Yes' muzikale vaardigheden benadrukt.

De albumtitel, '90125', wekt nieuwsgierigheid en speculatie op over zijn betekenis. Deze numerieke benaming, eerder cryptisch, blijkt het catalogusnummer van het album te zijn, een knipoog naar de band's streven naar innovatie, zelfs in de kleinste details. Dit toont de band's toewijding aan originaliteit en het breken met conventies, zowel muzikaal als conceptueel.

Binnen het kader van '90125' bevindt zich 'Leave It', een lied dat speelsheid en ernst kunstig vermengt. De gelaagde vocalen en het ritmische avontuur roepen een sfeer op van zowel nostalgie als vooruitstrevendheid, een echo van de veelzijdigheid die Yes belichaamt. Het is een uitnodiging aan de luisteraar om het onbekende te omarmen, om verder te kijken dan het conventionele.

"Our Song" brengt een gevoel van saamhorigheid en trots. Het is een viering van de band zelf en hun verbondenheid met elkaar en met hun fans. De energie is aanstekelijk, en het laat je achter met een gevoel van verbondenheid.

De reis eindigt met "Hearts", een nummer dat de essentie van Yes belichaamt: complexe arrangementen, emotionele diepgang en een groot muzikaal vakmanschap. Het is een waardige afsluiter van een album dat zoveel meer is dan de som der delen.

Terugblikkend op '90125', onthult zich een album dat niet alleen een artistiek keerpunt voor Yes markeert, maar ook een tijdloze bijdrage aan het rockgenre. De synthese van progressieve rockelementen met elektronische experimenten en popgevoeligheden, resulteert in een werk dat zowel vernieuwend als toegankelijk is. Het is een testament aan de band's vermogen om zichzelf opnieuw uit te vinden, om nieuwe muzikale horizonten te verkennen zonder hun essentie te verliezen. Vergelijken met de 'oude' Yes vind ik moeilijk. Met de 'oude' Yes heb ik duidelijk een meer innige band dan met de Yes van dit album.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze,nl