Yes - 90125 (1983)

Ik beschouw mijzelf als Yes fan vanaf het eerste album. Ik kan U melden dat ik "90125 (1983)" wel degelijk heb omarmd en nog steeds koester. "90125 (1983)" is een niet alledaags topalbum van Yes. 5*****

geen geslaagde yes als je het mij vraagt , en die single komt m'n strot uit !

geen enkel nummer blijft me echt bij !

Buiten Owner Of A Lonely Heart is dit toch een middelmatige plaat. Hij luistert lekker weg, is nergens slecht, maar buiten constant zijn, is deze plaat niet super. Omdat de plaat nergens slecht is, is het moeilijk om goed aan te geven waar het dan fout gaat. Misschien is de manier van muziek maken niet echt mijn ding.

Wel super is het intro van Changes. Man oh man!

alleen al van owner of a lonely heart al 4 sterren

Meer AOR bombast dan symphonische rock, maar wel lekker. City Of Love is een ronduit zwak nummer, de rest is redelijk tot goed.

Of Wakeman of White (of Moraz, wat mij betreft) nu speelt of niet, het maakt me weinig uit. Ik vond Steve Howe altijd nog kenmerkender voor de Yes-sound. Rabin speelt prima, maar erg spannend is het allemaal niet.

Door toedoen van Trevor Horn en Trevor Rabin klinkt Yes een stuk anoniemer . Dat is nu eenmaal zo . Een Tony kaye was toch al een stuk minder herkenbaarder dan Wakeman of Moraz . Voor een album als deze is Allan White wel weer een geschikte slagwerker .
Toch meer het type rockdrummer . Anderson en Squire zijn herkenbaar en Rabin is duidelijk de aanjager en architect van dit toenderijd supermoderne Yesalbum .

Een prachtplaat vind ik dit!! Ik hoorde op een internetstation het nummer It can happen en dacht; wauw, wat is dit voor gave muziek?! Dit moet ik uitzoeken. Bleek het om Yes te gaan. Ik had bij Yes altijd een idee van; ja leuk maar buiten Owner of a lonely heart vind ik ze saai. In ieder geval niet interessant genoeg (voor mij) om meer van ze te gaan ontdekken. Tot ik dus It can happen hoorde.
Bleek van hetzelfde album als Owner... Kon ik me wel voorstellen afgaande op de sound. Typisch 80's. Helemaal mijn ding dus!
Ik heb het album inmiddels op cd en lp en ik kan 'm elke dag wel luisteren. Elk nummer mag ik graag horen en dat heb ik niet met heel veel albums. Zelfs Owner...dat toch redelijk kapot gedraaid is kan ik nog prima horen!
Het artwork vind ik ook prachtig trouwens!

Een stevige no-nonsense plaat van Yes en Trevor Rabin die er persoonlijk voor zorgde dat Yes in ieder geval commercieel de jaren 80 overleefde.
Heb pas de concertvideo gezien die bij deze tour hoorde, zodoende was mijn belangstelling weer gewekt voor dit album.
Trevor Rabin had al diverse songs klaar liggen voor een eventueel nieuw solo album maar door zijn plotselinge toetreding tot Yes besloot hij dat die songs het fundament zouden vormen voor "90125".

Het openingsnummer heb ik teveel gehoord om echt goed te vinden, kan ik niet objectief meer over oordelen maar was natuurlijk een ijzersterke single.
Het minste nummer volgt nu, "Hold On" haalt de vaart eruit en zou je kunnen skippen.

De eerste uitschieter is "It Can Happen", prachig oosters aandoent intro boordevol dynamiek en herkenbaar.
"Changes" is hoogtepunt nummer 2, een complex intro soepel overlopend in een meer mainstream gedeelte, perfecte mix van de oude Yes met de nieuwe.
De heldere productie van topproducer Trevor Horn zorgt ervoor dat alles perfect op zijn plaats valt.
Het instrumentale "Cinema" zou net zo goed van Rush kunnen zijn, geweldig !

Het hoge nivo zakt wat in met "Leave It", bevat aardige stukjes maar als geheel weet het niet te overuigen.
Gelukkig weet "Our Song" dat wel, misschien wel het beste nummer van de plaat lekker up-tempo en herkenbaar.
Het ijzersterke refrein van "City of Love" laat je vergeten dat de rest niet al te veel voorstelt.
Het dynamische en wat logge "Hearts" sluit op waardige wijze af.

Deze staat in mijn Yes top 3 samen met "Fragile" en "Relayer".

Ik word hier nog steeds niet warm of koud onder. Ik gunde hun het succes met dit album, maar - op Changes na (geweldig nummer) - word ik niet geraakt. Te glad. Teveel gefocussed op een technisch perfecte vorm, dan op inhoud.

Dat laatste kun je niet bewijzen. Je kunt het te glad vinden en niets aan, maar Yes heeft altijd mooie producties gehad. Trevor Horn is als producer dan inderdaad een perfectionistische vakidioot die graag z'n eigen stempel op z'n werk drukt, maar dat mag.

De invloed van Trevor Rabin en Trevor Horn is daarom naar verhouding groot maar de nummers passen allemaal in het gekozen bombastische concept. Dat levert een nogal andersoortig album op maar dat wil dan nog niet zeggen dat er niet naar de inhoud is gekeken.

Bewijzen hoeft niet zolang, ik niet voor de rechtbank sta . Laat me dit dan persoonlijk maken: een inhoud die niet op mijn gevoel voor goede muziek aansluit. Ik heb trouwens geen moeite met Trevor Horn, het album Drama, dat voor een groot deel door hem is geproduceerd, vind ik veel beter. Zelfs de opvolger Big Generator kan me meer bekoren. 90125 gaat echter grotendeels aan mij voorbij. Masterpiece is voor mij Relayer (1974)

Ik vind Horn's invloed op Drama nog niet zo resoluut . Drama is wat steviger dan het voorgaande spul , maar klinkt als Yes .
90125 is veel meer Horn's geestekind met al die soundjes en bleepjes . Maar vlak ook Rabin's invloed niet uit . De coirtjes en de melodielijnen zijn heel erg van hem .
Typisch strak 80's album . De groep kreeg er wel een soort van nieuwe doelgroep bij . Ik ken ze slechter uit die periode . Op z'n tijd luistert het wel lekker weg .

Het openingsnummer, "Owner of a Lonely Heart", is een regelrechte Yes klassieker. De echte Yes fan kan dat nummer niet vaak genoeg horen. Voor "Owner of a Lonely Heart" en trouwens voor het gehele Yes album "90125 (1983)" mag je mij, na ruim 27 jaar!, nog steeds in het holst van de nacht wakker maken!

De meeste grote Yes-fans die ik ken willen een drietal nummers liever nooit meer live horen:

1. Roundabout
2. All Good People
3. Owner Of A Lonely Heart

Wat is er mis met 'Roundabout'?

Niks maar ik denk dat er nagenoeg geen toer is geweest waar ze het NIET hebben gespeeld en ze hebben nog genoeg andere songs die ze nog bijna nooit hebben gespeeld. Het moest er van komen dat ze een andere zanger namen om eindelijk Machine Messiah op de setlist te kunnen zetten bijvoorbeeld.

Je leest en hoort over dit album vaak dat het goed of niet zo goed is. Ik had de LP en heb nu de voortreffelijk geremasterde cd aangeschaft. En ik heb weer precies hetzelfde als toen. Ik vind een deel van de nummers echt goed en een deel wel aardig, maar meer ook niet. Er zit een opvallend kwaliteitsverschil tussen de echt goede en de wat minder sterke nummers.

Er springen er een paar in positieve zin uit: Owner of a Lonely Heart, It Can Happen, Changes & Hearts. Die staan dan ook ruim bovenaan de lijst met favoriete tracks (onder 'statistieken'). Zelf vind ik Hold On & Leave It ook nog heel aardig. En ja, ik als 12" liefhebber vind de extended remix van Owner of a Lonely Heart wel goed. Die werd echt in de disco gedraaid trouwens! Wie had dat gedacht, Yes in de disco? Het kon, ook dankzij Trevor Horn: wat heeft die man gave remixen gemaakt zeg! (denk bijvoorbeeld aan Relax van FGTH) Een andere bonustrack is de A Capella Versie van Leave It: errug leuk hoor.

De productie is zooo eighties, maar klinkt voortreffelijk. Dat kon je wel aan Trevor Horn overlaten, die ook oa Frankie Goes to Hollywood & Propaganda zou produceren. Door de bank heen genomen vind ik het een prima pop/rock album wat ik vanwege wat nostalgie naar boven afrond.

Er is natuurlijk altijd een groep oerfans/liefhebbers die bands als Genesis en Yes vanaf het begin volgde , of halverwege instapte .
Beide bands stonden voor avontuurlijke progressieve muziek zonder zich maar iets aan te trekken van heersende hypes .
Er zullen in de jaren 80 een hoop van die oerfans zijn afgehaakt . Bij mij begon Yes ook rond deze periode . Ik ben mij pas later gaan verdiepen in de oorspronkelijke Yes . En ja , ik ben ook wat meer gecharmeerd van de seventies Yes . Maar achteraf ben ik ook meer gaan houden van de 70er jaren dan de 80er jaren .
Dat heeft overigens veelal te maken met de manier waarop albums werden geproduceerd . In de 80er jaren blijken albums veel gedateerder te klinken dan de 70er jaren ( mijn mening.)

Maar vernieuwing kun je nu eenmaal niet stoppen en 90125 is precies zo'n plaat die logisch was in de ontwikkeling van Yes.
Vernuft , hi-tec , rockeriger maar vooral rechtlijniger en bondiger . 2 echte missers kent het album wat mij betreft : Our Song ( erg flauwe A.O.R) en City Of Love die mij iets te veel wordt gedomineerd door Trevor Rabin's gitaargeweld en veel te log is . Leave It is vooral Trevor Horn en heeft iets Art Of Noiseachtig . Maar de rest vind ik van een behoorlijk niveau .
De vergelijking met de oorspronkelijke Yes gaat amper op . En dat zal dan wel de bedoeling geweest zijn . Achteraf is er overigens wel duidelijk geworden dat Jon Anderson zich niet heel happy voelde in dit nieuwe soort Yes. Niet verwonderlijk dat hij eind jaren 80 zich herenigde met andere oude Yes bekenden om vooral weer echte avontuurlijke muziek te gaan maken .

Mooie toelichting bikkel2. Zo kan je 90125 nog beter in het tijdsperspectief plaatsen. Bij mij werkt het juist andersom: ik vind de progrock van Yes uit de jaren '70 niet zo geweldig. Ik volg je niet, daar waar het de productie betreft. Zowel in de jaren '70 als '80 zijn albums goed en slecht geproduceerd. Ook maak ik voor mezelf geen scheiding tussen de jaren '70 en '80: uit beide decennia pik ik mijn favoriete artiesten en muziek. Als ik bijvoorbeeld naar Yes en Genesis uit de jaren '70 kijk, dan haak ik af. Pak ik dan Led Zeppelin: dat vind ik weer wel geweldig. Genesis uit de jaren '80 vind ik nog steeds niet veel. Dus het gaat mij meer om artiest en muziek, los van het decennium. Ik heb trouwens uit elk decennium een album in mijn top 10.

Tuurlijk zijn er in de 70er jaren ook slechte produkties geweest en in de 80er jaren heus ook goede . Maar globaal werd er in de 80er jaren massaal gebruik gemaakt van nieuwe technologie . Men wist dit niet goed in het juiste perpectief te plaatsen , waardoor albums superklinisch en heel strak gingen klinken . De warmte en de puurheid werd als ware weg geproduceerd . De albums van U2 klonken tot achter in de jaren 80 wel naturel , al werd er ook van de nieuwste snufjes gebruik gemaakt . Het kon dus wel kennelijk .

Yes met 90125 is prima geproduceerd , maar Big Generator is mij ook veel te klinisch en gelikt .

Anno nu is gelukkig alles wat meer basic geworden . Veel bands lijken toch meer geinspireerd door de 70er jaren .

Aan de andere kant: Interpol, the Editors & Franz Ferdinand - om er eens een paar te noemen - worden juist weer geïnspireerd door de jaren '80. En dat vind ik nou weer het mooie van de muziek van nu: je kan er van alles in terug horen van de afgelopen decennia.

Over deze plaat: ik realiseer mij nu dat ik vroeger vooral kant A van de LP draaide. Logisch: want daar staan vrijwel alle echt goede songs op. Kant B vond ik toen net de b-side van een single. Hoewel ook daar natuurlijk aardige nummers op kunnen staan. Nu in 2010 vind ik daarvan vooral Leave It wel goed, toen niet: ik draaide alleen Hearts.

Het is anno 2010 juist de jaren 80 welke door de meeste bands als inspiratie bron worden gezien. Naast de door West genoemde acts kan je daar zeer makkelijk andere grote namen als Snow Patrol, Keane, Hurts en The Killers aan toevoegen.

En U2 en Metallica...

Meer eens met de tweede quote dan met de eerste. Vernieuwing is op zichzelf een mooi ding, maar als een band op plaat n iets volslagen anders doet dan op plaat n-1, is mijns inziens meer sprake van trendbreuk dan van progressie. De naam Genesis viel ook al even: deze boekte wat mij betreft progressie tot en met Duke en daarna een trendbreuk met Abacab. Bij Yes liggen de zaken iets minder zwart-wit, doordat Drama al wat meer deze kant op neigde en het verhaal van de talloze bezettingswisselingen is natuurlijk ook bekend.

Een trendbreuk is misschien wel een betere formulering . Maar ik denk dat bepaalde fases in het bestaan van een band als Yes ook te maken heeft met toeval . De kennismaking met de jonge creatieveling Trevor Rabin bijvoorbeeld . Deze man bepaalde grotendeels het geluid op 90125 en liet weinig over van het traditionele Yes , die inderdaad op Drama al minder zweverig klonk , maar duidelijk nog wel langer uitgesponnen nummers liet horen . Ik vind Drama dan ook bepaald geen commercieele knieval .
Genesis liet zich vooral sturen door het succes van Phil Collins die eigenlijk nooit een liefhebber is geweest van progrock ( zijn smaak lag veel meer in de trad.soul muziek )
Maar een ieder mag zelf bepalen of dit een vernieuwing is ja of te nee . Het trefwoord was compact . En zowel Yes als Genesis begonnen zich meer te richten op kortere makkelijkere in het gehoor liggende songs .Dus je zou kunnen stellen, ook door het tijdsbeeld, dat de bands in kwestie zich opnieuw aan het uit vinden waren . Genesis hield dat trouwens wat langer vol dan Yes , die als vanouds nogal wisselde met diverse samenstellingen en hier en daar ook weer de oudere stijl omarmde.

Overigens eens dat anno 2010 er weer bands zijn die ook weer de jaren 80 als inspiratiebron zien . Gelukkig wel het inhoudelijke.
Je hoort weer vleugjes XTC en Joy Division terug bij bands .
Maar de 70er jaren zijn ook weer aardig in ( Wolfmother bijv.)
Laten we het er op houden dat er sprake is van een hoog retro gehalte .

Dit is een van de 3 misbaksels die ze gemaakt hebben en knieval of niet , ik hoef dit niet.
Teveel rock, te weinig Yes.
Nee we worden niet verwend hier op.
Hierna heeft yes langzaam aan ook de langere nummers weer opgepakt.
Zie Talk, keystudio wat een super plaat is overigens en dan bedoel ik niet deel 1 en 2 maar alleen de studio nummers die ook op 1 plaat staan ipv gespreid op 2.
en daarna natuurlijk nog the ladder en magnification.

Je noemt The Ladder Gert , die is ook vrij compact . Wel minder echte rock zoals hier , maar ook met een Zuid Amerikaans getint nummer en enkele popnummers . Ik vind het trouwens een heel aardige plaat , staat wat dichter bij de oude Yes , maar is een stuk lichtvoetiger .

Ja maar the Ladder kan me heel goed bekoren en afwisseling mag er ook wel zijn anders had ik aan 1 plaat genoeg van ze.
Maar keystudio zullen ze niet meer overtreffen met minddrive.

Prachtig album, Keystudio. Het is een wat overbodige plaat als je Keys to ascension 1 & 2 al hebt. Keystudio is niet meer dan het samenvoegen van de studionummers van beide albums en dat kunnen we zelf ook nog wel!

Toch zou ik ook 90125 voor geen geld willen missen. Ik wéét dat het uiteraard geheel iets anders is dan het 'verleden'. Natuurlijk is een album als Close to the edge onovertroffen maar 90125 is toch van een hele andere klasse, heel anders ook te beoordelen.

Het grote verschil is natuurlijk Trevor Rabin en het productieteam o.l.v. Trevor Horn. Maar het klinkt geweldig, composities zijn prima en het laat zich luisteren als een pak met speculaas of zoute pinda's: je stopt niet eerder dan dat het leeg is of in dit geval de cd is afgelopen.

Er is ook nog een leuke cd/dvd van Gert, 9012live. Ook van harte aan te bevelen ,,,

Ik vind key to ascension 1 en 2 toch anders dan keystudio want dat zijn studio opnamen en 1 en 2 gemengd waar ik een gote hekel aan heb.
Nee deze heb ik ooit gehad en weggeven want verdiend nog geen plenk in mijn platen kast.
Net zoas de cd l genensis en abacap van Genesis, nee sommige platen kan je maar beter niet hebben.