Golden Earring - 2nd Live (1981)

Nee hoor, zo onbegrijpelijk is dat niet. Er was op gegeven moment gewoon geen markt meer voor. De zweverige moeilijkdoenerij was voorbij. Als je in de popbiz dan gewoon je ding blijft doen (typische 70's psychedelica in dit geval) val je buiten de boot en heb je geen brood meer op de plank. En over Brood gesproken, diens suc6 destijds schijnt ook wel een aardige invloed te hebben gehad op de muzikale koers van de Earring. George Kooymans heeft zelfs nog een album geproduceerd voor onze vaderlandse superjunk en tevens voor The New Adventures die uit eenzelfde vaatje tapten. Er waren dus duidelijk raakvlakken tussen Hermans bluesrock(n' roll) en de roots van de Earring. Die vonden het dan ook beter wat meer met hun tijd mee te gaan en tenminste dat te doen waar ze zich het meest in konden vinden. En dat het werkte bewezen Weekend Love, Twilight Zone en When The Lady Smiles uiteraard. Om te zwijgen van de unplugged albums.

2nd Live is wat rauwer en meer basic dan Live 77 maar heeft zeker zijn eigen charme.

ok, commercieel gezien dan wel een wijze stap, artistiek gezien...?
Ik vind iig de eerste echt geweldig en draai deze regelmatig nog, maar deze 2e zet ik nooit op, is niet mijn ding, te gewoon rock. Niet dat alle nummers slecht zijn ofzo, maar niet interessant genoeg om nog op te zetten....

Geen probleem hoor, ik heb de eerste ook hoger zitten dan deze tweede. Dus daarin volg ik je prima. Maar zoals hier al vaker is gezegd, je moet het allemaal een beetje in het toenmalige tijdsbeeld plaatsen. Lang uitgerekte experimentele rock had zijn tijd even gehad en de mode verschoof naar kort maar krachtig en het oergevoel. En dat is voor de Earring toch een suc6formule geworden. Vooral live.

Deze is helemaal niet minder dan de eerste vind ik! Op de eerste staan teveel lang uitgesponnen nummers waarin de band maar wat voortkabbelt. Mooiere solo's? Zal best maar als je daar niet van houdt (een overdaad bedoel ik) dan wordt het al een stukkie minder. Op deze staan veel energiekere rocknummers die er lekker inknallen! Het spelplezier spat er vanaf. En ook als je dus wel van wat meer epische (langere) stukken houdt kom je op deze middels het wonderschone Save your skin nog aan je trekken. Het is natuurlijk wel zo dat als de periode waar de band rond deze tijd inzat je niet bevalt, je een 'probleem' hebt met deze live dubbelaar. Ik vind juist het verschil tussen live 1 en 2 zo mooi omdat het aangeeft dat de Earring uit meeredere muzikale vaatjes kan tappen.

Alles valt en staat met welke periode je meer omarmt natuurlijk .

Live 1 Earring op zijn top, Live 2 Earring over zijn top.

Net andersom bedoel je denk ik?

Ben blij dat deze totaal anders is dan Live 1977, want ik zit niet te wachten op een indentieke tweede live album van dezelfde artiest, maar dan in een ander hoesje.

Ook mooi dat je geen dubbele tracks hebt, want op dit album gelukkig totaal andere nummers dan op Live 1977.

Deze live plaat is gewoon een perfecte aanvulling op Live 1977, hoewel die sfeer niet gehaald word is deze op een ander vlak eigenlijk net zo goed vind ik.

Als je dat live album uit 1977 hebt mag je deze gewoon niet missen vind ik.

Ze hebben er voor gekozen om de tijdsgeest te volgen ipv die te zelf te bepalen.
Maar buiten dat als ze het echt hadden willen maken in de US, waarom dan niet gekozen voor een wat meer heavier sound.
Volgens mij had je in die tijd de wat softere europese sound, en de wat heaviere sound in US (Aerosmith, Kiss, Dio, ), hadden ze dan die route maar gekozen. Nu is het "noch-vlees-noch-vis" geworden.

(en wat een verschrikkelijk nummer is dat toch: Weekend Love)

Uiteraard waren er zat europese en zelfs nederlandse hardrockacts ten tijde van dit album maar de Earring is dat eigenlijk nooit geweest. Harde rock, dat wel, maar dat is nog geen metal natuurlijk. Daarbij heeft de band een duidelijk herkenbaar eigen geluid waarbij een nummer als Weekend Love een Kooymans compositie oude stijl ten voeten uit is en wat toch een enorme hit is geweest. De meeste metalbands lijken allemaal op elkaar qua sound, de Earring blijft daarin toch vrij uniek. In Amerika heeft volgens mij alleen Radar Love en Twilight Zone het goed gedaan. Net als de meeste andere nederlandse groepen met een toevalstreffer over de grens is ook de Earring te ''nederlands'' voor de rest van de wereld gebleken.

Nee, maar hebben ze dan niet voor de verkeerde sound gekozen om door te breken in de US.
En het hoeft nou niet direct metal te zijn, maar wat wat heavier (voor mijn part meer alla Brian Adams). Want ze hadden dat wel in zich, kijk maar naar hun live optredens.

Aan de sound kan het niet liggen. Die is heavy genoeg en al helemaal als je het met Brian Adams gaat vergelijken. Misschien aan het management? Er zijn ook wel wat engels/amerikaanse metalbands geweest die Earringnummers hebben gecoverd dus dat was het probleem niet. Daarbij zijn er ook zat amerikaanse groepen die geen metal maar gewoon harde rock maken. Misschien kun je maar beter meteen naar de States verhuizen als je het daar wilt maken denk ik. Maar de Earring krijg je hier niet weg.

De Earring vergelijken met metal of hardrock raakt wat mij betreft kant nog wal. Ze hebben een veel te eigen geluid om in een hokje te passen. Zoals met veel oude rotten is het bij de Earring ook mooi om te zien welke muzikale paden ze hebben bewandeld. Wat dat betreft grijpen ze op de laatste albums alleen maar terug naar oude tijden i.p.v. wat nieuws te proberen. Maar ook dat zie je bij veel andere oude rotten in de muziekwereld

Wat me ook opvalt is de totale speelduur nog geen 74 min.
Dit had toch ook op 1 cd gepast ipv een dubbellaar

Wat een prachtig energiek live album van eigen bodem is dit eigenlijk.

Volgens mij maar weinigen die zich dat realiseren.

Nou Ricardo, toch heel wat mensen hierboven die het met je eens zijn dacht ik.

Onterecht vaak neergezet als het dommere broertje van "Life".
Maar als je hoort wat een energie en afwisseling dit live album biedt dan vind ik dat onterecht.

Geweldig afwisselende spanningsopbouwende songs in track 4,5,6 en 8.
swingende catchy songs in track 2,9,10 en 11.

2 oude klassiekers verpakt in een medley, energieker als de studio versies (de 2 afsluiters).
De dertigers klinken hier nog 1x als jonge twintigers, zonder hulp van extra gitarist.

Dit was de Golden Earring die bewees nog voldoende bestaansrecht te hebben, geweldige registratie dit !

Prachtig live album.
Was jaren geleden samen met something heavy going down en live1,mijn eeste earring cd's.
Deze lekker rouw goeie korte rock nummers,waar live1 zoals boven genoemd wat langere jam achtige nummers bevat(ook leuk)op deze kortere rock nummers klinkt top de energie spat er af.
Heb ze vaak live gezien.
Mooie set list,earring in top vorm.
Goed zweertje,lekker heavy gitaar sound.
Samen met something heavy going down mijn favoriete earring live albums,buiten hun unplugged
Live albums.

Ben deze even weer aan het beluisteren, maar verbaas me echt telkens over de energie die er bij mij bij vrijkomt.

Het begint gelijk al geweldig met de bondige song don,t stop The show, en dat deden ze na dat nummer ook zeer zeker niet.

Ik vind het geluid zo geweldig goed, net of ze vlak voor je neus staan te spelen.

Ben enorm blij met deze, en vind het beslist 1 van de beste live albums zeker van eigen bodem.

Inderdaad, ik heb ook een speciale band met dit album want ze stonden in Harderwijk echt voor mijn neus tijdens de tour van 2nd Live '81. Onvergetelijke show met als special guest Evert Nieuwstede die toen met de Urban Heroes het voorprogramma deed. Een energieke Earring die het in het toenmalige rock n roll revivalklimaat over een andere boeg ging gooien. Directere sound, compactere nummers en een grotere kickassfactor.

Deze plaat dendert idd over je heen. Veel meer dan het album uit 1977. Maar dat is ook een totaal andere Earring, mede door Gellings spel daarop en de fase waarin de band zich bevond maar uiteraard ook de songkeuze uit pakweg de jaren 69-76.
Op dit album komen vooral de voorgaande studio albums NPND en POTN aan de orde. De band zat in een hele andere fase. Het succes ebte (sinds Live 77) verder weg, hoewel Weekend Love nog een grote hit werd maar toch zakte de platenverkoop in. Internationaal ( USA) was heel ver weg geraakt en artistiek werden ze toch ook ingehaald, de aandacht ging naar andere acts ( o.a. Brood) en rond 1981 was de band zelfs financieel ook bijna uitgekleed. Dit album werd ook deels uitgebracht als een soort van 'last blast' men had nog een verplichting jegens platenmaatschappij. het album hierna Cut zou dan ook als laatste album worden uitgebracht. En toen werd Twilight Zone de reddende engel en mijn eerste kennismaking.
Neemt niet weg dat je op dit album een zeer zwaar rockende GE hoort. Veel songs beluister ik zelden in de album versie, soms missen ze daarop de ballen die je hier wel hoort. Geweldig hoe de band bv Save your skin speelt, vooral het laatste gedeelte. Het lijkt wel alsof de heren steeds harder en strakker staan te spelen en het nummer naar een climac toejagen.Ook Heartbeat of No for an Answer klinken geweldig. Prisoner of the night vind ik op plaat futloos klinken, maar hierop heeft de song zoveel power en dreiging. En een waanzinnig solerende Kooymans. Hij speelde destijds pas sinds kort op de BC Rich en dat huwelijk hield bijna 30 jaar stand.
Pure adrenaline plaat, zoals de GE on stage hoort te zijn in mijn ogen/oren. Ook I do rock & roll ( als single echt een wanproduct, zo zoutloos als ze dat spelen) wint hier aan daadkracht. In de kern niet echt een geweldige song, maar hier gespeeld op orkaankracht.

@ kareltjemusic. Of deze plaat op 1 LP had gepast, dat weet ik niet. Maar een reden waarom het een dubbelabum werd is dat je er dan domweg meer geld voor kon vragen dan een enkele LP. En dat was broodnodig, de band leverde destijds niet meer zoveel op en had nog een contract bij Polydor. Vooral het album Prisoner of the night en bijbehorende singels verkochten erg matig. En als voortvloeisel natuurlijk van de jaren 70, het tijdperk van de live dubbel LP.

Mooi verwoord haythijs! Dat van die live versies boven de studio versies verkiezen is wel heel erg herkenbaar hier. Zelfs een nummer dat toch al wat ouder is, Buddy Joe, klinkt hier ongelooflijk stuwend en strak. Save yor skin is wat mij betreft de ubersong op dit album. Zó geweldig mooi hoe dat nummer zich ontwikkeld. Dat breekbare intro met de zang van George dat dan overgaat in een kolkende rocker als de band invalt. En om daarna nog in overdrive te gaan als George zich te pletter soleert in de outro. Echt, ik heb zelden een sterker staaltje Earring gehoord!

Soms komen onze smaak wel heel erg overeen Vielip, althans wat deze band betreft. Wat dat betreft geeft deze plaat wel weer wat voor een liveband dit kan zijn. Fut- en zoutloze songs die tot hun mindere behoren ( I do rock and roll) klinken echt super, My town wordt met heerlijke drive gespeeld. Wat een power en dynamisch geheel. In de kern blijven het wellicht mindere songs, de uitvoering maakt het nu wel zeer genietbaar.
En idd, Save your skin is smullen! Een van hun allerbeste vertolkingen. Zefs weekend love ( wat ik doorgaans live niet zo geweldig vind, de single wel overigens) klinkt prima. Ook Sleepwalking heeft zoveel dreiging ineens.
En hun ideale afsluiter als je het mij vraagt, Back Home!

Ik vind dit album ook tegen de hardrock aanleunen (vooral het eerste nummer) als het dat al niet is, zeker t.o.v het livealbum uit 1977, waar de nummers zich ook minder lenen om net als hierop net zo stevig te spelen.

Live heeft golden Earring ook mijn voorkeur, al moet ik zeggen dat ik geen enkel studio album van deze heren heb, maar wel de 2 cd verzamelaar van The devil made do it.

Gek genoeg heb ik deze meer beluisterd nog dan live 1977, deze heb ik altijd zin in, en om de meer epische live 1977 te beluisteren moet ik echt zin in hebben, maar beiden zijn erg goede live albums en hebben zeker mijn voorkeur boven de naked albums.

Met een beetje persen past er zo'n 50 minuten aan muziek op een LP. 25 per plaatkant. Voor de kwaliteit is het beter als het wat minder is.

2nd Live past wel op één cd, maar die had je toen nog niet.

Volgens mij past 1 uur 20 minuten maximaal op een cd.

Echt hardrock vind ik het weer niet. Het is rock (en roll) maar dan gewoon hard en strak gespeeld, Doordat de Earring nu eenmaal een buhne band is met veel dynamiek, adrenaline en zelf de versterkers graag ver openzet. Ze kicken zelf enorm op 'decibels' en rond deze tijd speelde er ook wel wat andere stemmingen ( Hay zeker maar ook Kooijmans en Zuiderwijk waren destijds niet even clean) mee die dit versterkten. Overigens bevatten de heren ook wel een bepaalde buhne agressie, alsof er iets uitgegooid moet worden.
Qua volume zou je het dus 'hardrock' kunnen noemen, of zoals jij het noemt "tegen aanleunt", qua muziek valt het nog wel mee.Ik denk dat de kleur de vorm bepaalt in deze. Rinus en Cesar leggen wel een enorm dik tapijt neer en Kooymans blaast behoorlijk met zijn BC Rich en Vox amps.
Neemt niet weg dat het spel en de intensiteit waarmee de heren kunnen spelen en wat je zeker op deze plaat hoort, voorbij gaat aan vele hardrockbands.
Live 77 is totaal anders, andere tijd, fase en ook de bezetting. Hoewel songs als Candy en Vince Taylor ook wel in dit plaatje hadden gepast.
Als ik je een tip mag geven Ricardo, zoek op youtube het optreden Rockpallast 1982 eens op. Van beide albums vind je daarop wat songs terug, aangevuld met de 'nieuwe ' songs van het toen nog te releasen album Cut. Je hoort vroege versies van bv Twilight Zone en The devil made me do it, plus een songs Future dat duidelijk nog niet helemaal af is. Dat optreden klinkt iets minder vet dan dit album, maar wel raak!

Ik vind vooral het eerste nummer hard klinken qua volume, en het nummer leent zich er ook goed voor. Al vind ik dat kortere en bondigere nummers eerder in aanmerking komen voor de titel hardrock dan langere en sfeergevoeligere epischere nummers zoals ze op live 1977 staan.

Nog bedankt voor de tips, ga zeker binnenkort zeker even op youtube kijken.

Je schrijft erg mooie weloverwogen Posts vooral bij golden Earring.

Wel jammer dat je niet stemt op albums hier, heb je daar een speciale reden voor?

Niet dat het mij iets aangaat verder, maar vind dat wel jammer, vooral een stem van iemand die er serieus en goed mee bezig is lijkt me juist een extra waardevolle stem.

Als je het niet doet is dat ook je goed recht trouwens en niets mis mee.

daar heb ik vandaag gelijk maar verandering in gebracht.

Qua Earring heb ik overigens een bepaalde tik denk ik. Ben als 9 jarig ventje fan geworden ten tijde van Twilight Zone en mijzelf al die jaren behoorlijk verdiept dus in deze band. SImpel gezegd: op muziekaal gebied zijn het mijn grootste helden. Hoewel ik dat ook wel weer een angstige gedachte vind om iets teveel te adoreren Ik kan er trouwens ook prima afstand van nemen en luister soms evengraag naar andere bands en artiesten. Maar qua breedte en diepte heb ik over deze band wel mijn kennis vergaart en deel laten uitmaken van mezelf.
Eigenlijk denk ik er niet zo bij na om een cijfer te geven. Natuurlijk heb ik favorieten en minder favoriete albums , maar lastig om dat te bevestigen met een cijfer. Vooral als er bv een aantal albums hetzelfde cijfer krijgt, zijn deze albums dan ook even goed/slecht. Daarbij kan het ook nog eens gaan verschillen bij mij. Een cijfer vind ik dan een iets te definitief oordeel. Hoewel je dat uiteraard ook altijd mag aanpassen.
Misschien ben ik gewoon een slechte beoordeler, maar meer een observeerder ,