Anthrax - Persistence of Time (1990)

Deze ontbrak nog op de site, vreemd want het is toch een van de beste Anthrax albums. Bijna een verademing zelfs na het zeer teleurstellende State of Euphoria wat hiervoor uit kwam.

Van meet af aan is het raggen geblazen en ook op tekstueel gebied is het allemaal wat meer solide dan voorheen. Keep It in the Family, Belly of the Beast en Got the Time zijn zeer sterke nummers terwijl de rest zeker niet als vulling bestempeld mag worden. Puike plaat: 4 sterren.

De muziekale loopbaan van Anthrax gaat voor mij zowieso met ups en down. 'Spreading the disease' is heel sterk word het steeds ietsje minder met 'state of Euphoria als dieptepunt, daarna komen ze weer met een aantal kilklers van platen 'attack of the killer b's' en ' sound of white noise 'waarna ik stomp 442 weer minder vind en 'volume 8' weer wel erg goed vind, het werk war daarna komt ken ik helemaal niet dus daar zal ik niet over oordelen.

En waarom staat hun geweldige 'Life: the Island years' er niet op

Yup, die moet ook nog, doe ik wel even.

goeie cd.toendertijd nog in Zwolle gezien met public enemy,openend met het nummer got the time een grote klok op het podium compleet met schedels erg fraai allemaal

top!

De lyrics (van met name In My World) zijn geniaal.
De riffs in eigenlijk zo'n beetje elk nummer zijn heerlijk.
Het meeblèr gehalte is super
het thema van het album spreekt me super goed aan.
De snelheid zit er redelijk in
De solo's zijn wat minder

Dus: 4,5!

Anthrax staat trouwens duidelijk op mijn lijstje van bands die ik nog een keer live wil zien, ik hoop dat het ooit nog gaat gebeuren, ik heb zo 1,2,3 geen idee in welk topic ik om het volgende moet vragen, maar ik doe het meteen hier maar even:
Zodra iemand weet of er een concert in NL of daar in de buurt gaat plaatsvinden, laat het me met een bericht even weten! Ik zal diegene erg dankbaar zijn...

wat is dit toch een geweldige plaat zeg.
zelfs als de nummers niet zo top zijn, zijn ze nog steeds gewoon heel lekker.
Mijn persoonlijke favoriet is Keep it in the Family.

1 heel klein minpuntje:
Waarom op de hele plaat slechts welgeteld 2 maten snel?
voor de rest is het tempo steeds op de tel pats pats pats pats op de snare en dus nauwelijk effies een lekkere opgefokte trashbeat.

Als je heerlijk drumwerk op een plaat van Anthrax wilt horen raad ik je We've Come For You All ten zeerste aan.

nou, ik wil voor snelle stukjes, tempo's ala Caught in a Mosh.
En die ontbreken op het verder uitstekende Persistance of Time.

We've Come For You All was ik geloof ik niet zo weg van.

One Man Stands blijft ook zo lekker.

Hij is niet snel of niet bruut maar gewoon zo... leuk!

Langs de ene kant steekt Persistence of Time vol goeie riffs & ideëen en pakkende ritmes, maar het lijkt me soms alsof ze dat allemaal niet kunnen samen brengen om er samenhangende nummers uit te distilleren.
Het gaat wat van hier naar ginder en de aandacht is weg na een minuut of 2 en dan zijn de nummers nog belange niet gedaan.
De meesten worden uitgerokken dat het niet meer mooi is, waardoor een nummer volledig uitluisteren een ganse opdacht wordt.
Erg jammer, want Persistence of Time bevat redelijk wat erg goeie momenten (hoogtepunt voor mij is het sublieme Intro to Reality) en als dit een betere afwerking had gehad, had hier zelfs een metal-meesterwerk kunnen inzitten. Wat we nu overhouden is een degelijk werk dat blijft zitten in z'n goede bedoelingen.

"Close, but no sigar" is een toepasselijke uitdrukking...

Geweldige revanche na het wat tegenvallende State Of Euphoria. Dit zit bijna weer op niveautje Among The Living ware het niet dat Blood wat zwakker is en te lang duurt en One Man Stands er ook een tandje onder ligt. Time vind ik hier het beste nummer (Wat een onbeschoft brute binnenkomer is dat toch, potverdrie !!), maar Gridlock, In My World, Keep It In The Family, Got The Time, Discharge, Intro/Belly en H8 Red zijn ook van topniveau. En wat ragt dit plaatje toch lekker genadeloos door!!

4,5.



Dat dreigende intro vind ik heel lekker.
Jammer genoeg valt het daarna wat weg voor mij.

In mijn ogen het laatste goede album van Anthrax tot aan de 'comeback' met We've Come For You all.
Onmiskenbaar Anthrax maar toch met een ietwat andere stijl/sound dan de albums hiervoor.

4*

Wat is Keep It In The family toch ook een heerlijk nummertje. Dat nummer bouwt zich steeds sneller op naar het refrein toe en het refrein is dan een heerlijke opluchting.

Eerst dat slome stuk met die uberbeukende riff:
I try to understand what the hell is going on
I can't imagine how things ever got so far gone

Dan die versnelling waar je hart 10 keer sneller van gaat kloppen:
Retribution, no solution, constitution

En dan de opluchting, tevens een heerlijk meebrulrefrein:
Keep it in the family
The real world's outside your door
You can't keep it in the family
You've got the longest way to fall
Keep it in the, keep it in the, keep it in the
Family

Misschien ben ik de einige die het nummer zo beleefd, maar een ding is zeker: Keep It In The family is een heeeerlijk nummer!

Inderdaad een hele brute intro, maar daar zijn ze altijd de beste in geweest! Steekt zeer intelligent in elkaar, dit nummer.

Dan gooi je je volumeknop een heel eind naar rechts en dan die klok van Time, gevolgd door iets dat zich het beste laat omschrijven als een naderende orkaan. En dan dat leipe tempo...
In My World en Gridlock zijn ook van die heerlijke adrenalinetrips.

Met name Gridlock en keep It In The family zijn echt heerlijke beukers. Deze plaat is nog wat strakker en bruter dan voorgaande platen zoals Spreading The Disease, die haalt het echt niet bij deze jongen! Scott Ian weet ook wat ie met z'n instrument moet doen, raggen!

Hmm... Met uitzondering van Among The Living dan zeker?
Die klinkt ook rete-strak en bruut. Doet zeker niets onder voor deze.
Deze en ATL vind ik dé Anthrax-cd's die je gewoon moet hebben als metalfan.

Van Among The Living ken ik natuurlijk wel een nummer Caught In Amosh, en dat is zeker een strak nummer, maar hij is me nog niet helemaal bekend. Zal ik snel eens luisteren.

Moet je doen als je hiervan houd!

Lekker trash-plaatje. Precies als de boel wat in begint te zakken bij Gridlock komt de mooie instrumental Intro to Reality.

Vooral "In My World" vind ik goed, vanwege de zang:

I'm not afraid, I'm not afraid
Nothing touches me, I'm a walking razor blade

Verder overal loodzware gitaren, waarbij het niet zozeer om de melodie gaat, maar om het ritme. Lekker vet en groovy. Dit effect wordt mooi versterkt door de uitstekende drums. De gitaarsolo's vind ik niet sterk, maar ik heb nu eenmaal een voorkeur voor meer melodie en een ronder geluid.

Nog steeds een moddervette plaat, en Time vind ik echt een retesterk nummer. Gekocht vlak na de release en ik draai hem nog steeds vaak. Aanrader.

Hun beste album

Is dit met de oude ''zanger'' ?

En het ragt als de neten!

Ik vind Persistence juist veel bedachtzamer dan het oudere werk. Langere songs, met veel interessant riffwerk zoals meerdere thrashbands plachten te gaan doen rondom eind jaren 80 begin jare 90. Het tempo ligt over het algemeen ook wat lager dan anders. Toen ik Belly Of The Beast voor het eerst hoorde vond ik het maar langdradig en saai. Die mening heb ik in de loop der jaren wel iets bijgesteld. Maar zo gaaf en eigenwijs zoals op Among The Living of Spreading The Disease wordt het eigenlijk niet.
Got The Time is een leuke cover die goed bij de rest past. Toch jammer dat men in plaats daarvan niet zelf een rap duiveltje heeft gecomponeerd om de boel in balans te brengen.
Voor de rest is het gewoon genieten blazen met ijzersterke 'Thrax nummers als Time, Keep In In The Family of In My World. Dat laatste nummer leverde de heren zelfs een gastoptreden in Married With Children op.

Nou ik heb hem nu geluisterd en vind het wel een lekker album, alleen de nummers ''H8 red'' en ''Discharge'' vind ik wel missers. Maar nummer 7 en 8 maken dat wel weer goed. ''Blood'' vind ik trouwens ook heerlijk met die intro.

Discharge een misser...

Bericht verwijderd. Geen MSN-taal aub.

Het enige Anthrax album dat ik heb.
Ondanks dat ik dit een goed album vind luister ik hem niet zo vaak.
Het 1e nummer vind ik meteen het beste nummer van dit album.