Anthrax - Persistence of Time (1990)

Mijn kennismaking met Anthrax. Niet een hele fijne kennismaking. Ik vind de zang nogal 13 in een dozijn en de plaat kabbelt een beetje voort. Van een thrashmetalband had ik veel meer agressie verwacht.

Gauw Among The Living en Spreading The Disease eens opsnorkelen!

Of Anthax hun 1ste plaat, vind ik in tegenstelling tot andere net iets beter dan Spreading The Disease.

Ik vind dit persoonlijk de beste van Anthrax! Geweldig album met geen enkel slecht nummer vind ik. Time is een geweldige opener en in Blood kunnen ze het niet laten weer wat rap in de metal molen te strooien. Erg goed gedaan! Got the time is uitmunted gecovered en eigenlijk gaat het daarna van hoogtepunt naar hoogtepunt! Intro to reality wat opbouwt naar Belly of the beast vond ik van begin af aan adembenemend!!
Op dit album gooide Anthrax als ik het me goed herinner de korte broeken en skateborden aan de kant en wilden ze serieuzer overkomen. Ze stonden toen samen met Maiden nog 2 avonden in een uitverkochte Groenoordhal in Leiden!! Dat waren nog eens tijden!!!

Na Spreading the Disease en Among the Living is deze toch wel mijn derde favoriet. Album opent sterk met Time. Langere nummers als op hun vorige albums, maar ze zijn wel sterk.

Voor mij de mooiste sinds Spreading the Disease. Wat er tussen zit is me soms wat te droog. Deze is net wat smeuïger met Belly of the Beast en Got the Time. ( voor Antisocial liep ik nooit warm.) Het minste nummer is Gridlock. Tot de besten behoren Time, In My World en Discharge.

Het was mijn jongste broer die zichzelf de verantwoordelijkheid had opgenomen alles van Anthrax aan te schaffen. Toen deze verscheen was ik echter niet meer zo vaak thuis en ik ben dan ook minder vertrouwd hiermee dan met de voorgangers.

Maar het relatief lage stemgemiddelde valt me wel op. Al valt het nog mee ten opzichte van State of Euphoria. Wellicht schuilen daarachter niet ingeloste verwachtingen van toen.

Bij hernieuwde kennismaking vind ik echter alle albums van Anthrax tot en met deze van vergelijkbare kwaliteit.

De impact van het vernieuwende dat Spreading the Disease en Among the Living bij tijd van verschijnen hadden ontbreekt hier natuurlijk wel. Maar dat doet (nu) niets af van het luisterplezier dat de muziek biedt.

Niks aan toe te voegen Kronos! Alle Anthrax albums tot en met deze zijn geweldig vind ik!! Deze reken ik zelfs tot het beste dat ze opgenomen hebben om eerlijk te zijn. Geen slecht nummer te vinden. Iets waar ze op hun albums voor deze nog wel last van hadden.

Naar aanleiding van Worship Music maar weer eens uit de kast gehaald. Al jaren niet meer gedraaid terwijl het ooit een van de eerste cd's was die ik had. Ben er nog steeds niet kapot van. Vooral nummers als Keep it in the family en Belly of the beast zijn me te saai. Snel weer in de kast.

Mee eens. En er zit ook zo weinig variatie tussen de nummers en in de nummers zelf. Het is wat overdreven gezegd meer een soort 'achtergrond metalplaat'. Beter gezegd, zoals Metal-D78: het is soms te saai. De songkwaliteit blijft hier toch flink achter bij de nieuwste met Joey Belladonna: Worship Music. Dit is wel aardig (bijvoorbeeld In My World) soms, op het geweldige Got the Time na: dat is utterly briljant!

En laat dat nu net een cover zijn....

Ja, weet ik. Maar dan nog: ze spelen het geweldig vind ik.

Schuld bekennende geef ik toe dat ik Anthrax vroeger uit het oog verloor na State of Euphoria en afgelopen weekend kon ik deze op vinyl binnendoen, mijn favoriet blijft Belly of the Beast. Ik vind de eerste nummers wel moeilijk om voorbij te geraken gezien de telkens lange speelduur, ik denk nog altijd dat deze nummers korter konden zijn om meer effect te behalen.

Ik had hen nog wat eerder opgegeven, na Among the Living. Mijn jongste broer had ook nog wel State of Euphoria en deze gekocht maar die albums heb ik nooit veel beluisterd.

Intussen ben ik de schade goed aan het inhalen en is Anthrax in mijn achting gestegen. Ik vind het wel tof dat op Persistance of Time wat langere nummers staan.

Ik heb dat alleen bij Blood. De andere drie lange nummers, daar zou ik geen seconde van willen missen.
Vooral Time staat voor mij nog steeds als een betonnen bunker.

Ook bij Blood heb ik dat niet. Geweldige nummers allemaal!

Schitterend album van Anthrax. Mijn kennismaking met Anthrax was als voor programma van Iron Maiden n.a.v. de No Prayer For The Dying tour in 1990. Dit was in de Groenoordhallen in Leiden. Erg leuk die klok op het podium die vooruit en achteruit draaide tijdens Persistence en got the Time en ook de muziek was dik ok. Keep it in the family is wel de beste track: de langzame opbouw van het nummer is gaaf gedaan.
Ik moet zeggen dat ik dit album wel het beste vind wat Anthrax gemaakt heeft. Wat mij betreft zijn de eerste 5 nummers regelrechte trash klassiekers, samen met Belly... Maar ook de rest is zeer te pruimen, alleen het H8 red is wat minder.
Ik geef dit album 4.5*

Vandaag maar weer eens geluisterd. Voor het eerst in jaren zelfs, maar wat is dit toch een bedroevend saaie plaat. Voortdurend simpele riffs, dat lelijke gedreun van de drums op de voorgrond en de soli die vervolgens bijna weggemixt zijn. Zelfs een beginnend bandje zou zich met zo'n plaat moeten schamen.

Saai? Ik zou het eerder monotoon noemen.
Maar is dat niet juist de bedoeling van hardcore-achtige speedmetal?
Dat gezegd vind ik juist dat er nog zat te beleven valt in de nummers, al duurt alleen Blood zeker twee minuten te lang.

Anthrax was voorheen altijd energiek en uitbundig. Daarbij ook verre van monotoon. Ik vind het hier gewoon klinken alsof ze er ineens geen zin meer in hadden.

Hier wordt uit een heel ander vaatje getapt en vergt deze plaat wat meer inspanning van den luisteraar. Als je Got the time als uitgangspunt neemt en vind dat de rest van de plaat ook zo had moeten klinken dan kom je bedrogen uit. Dan kun je alvast beter NFL of Caught in a mosh opzoeken op Among the Living. Heb je echter oor voor de vele gitaar en drum bruggetjes die geslagen worden bij Time en In my World dan zul je ontdekken dat er meer is dan het oog ontmoet. Het blijft natuurlijk wel een Anthrax album, geen hogere wiskunde, en dus weer erg lekker.
Na dit album en een succesvolle single met public enemy krijgt de band een miljoenendeal bij elektra en joey belladona is exit.

Persistence Of Time paste in de destijds actuele ontwikkeling in de thrash. Namelijk uitgesponnen, veelal technischere songs. Testament, Dark Angel, Heathen e.d. gingen ook zo'n 'volwassen' koers varen. Een snelheidsduiveltje om de boel eens op te schudden is hard nodig op zulke albums. Wel een beetje armoedig dat dat in dit geval dan weer een cover moet zijn.

Time en Discharge zijn anders ook niet echt langzaam.

Genoeg opschudding anders bij de bundy's (in my world)
YouTube - Anthrax - In My World

Maar je hebt gelijk, het is op dit album niet alleen maar raise your fist and Yell en inderdaad past Got the time er wel lekker tussen. Dat het een cover was had ik in eerste instantie niet eens in de gaten in tegenstelling tot Heathen (rainbow's kill the king) en Exodus (AC/DC's Overdose) rond die tijd.
Het kost dus wat meer luister moeite maar dan heb je ook wat, vind ik tenminste.

Dat laatste dus. Persistence Of Time was een wat ingewikkelder album. Got the Time zet de boel op zijn kop. Maar was als leading track (videoclip enzo) verre van representatief voor het album. In My World was ook een single, maar werd ernstig ge-edit voor de airplay.
Die Married With Children aflevering was epic overigens.

Sterke afsluiter van de eerste periode met Belladonna.Persistence of time kent een constant,vrij hoog niveau zonder zwakke momenten en dat is bij Anthrax wel eens anders geweest.Van de andere kant zijn er ook geen echte uitschieters naar boven bij,al komen Blood,In my world,Time en One man stands wel aardig in de buurt.Dat de nummers hier wat langer zijn dan voorheen ervaar ik als een pré.

Zwaarste en donkerste plaat van Anthrax blijft wat onderbelicht alhier. Persoonlijk ben ik de spring metal van de vorige langspeler veel sneller beu dan deze groovende thrash. De ene vindt het saai want er zit inderdaad wat herhaling in maar wordt telkens weer net iets anders gespeeld. En de ander wordt er in meegezogen. Ik is die ander. Niet een plaat voor even tussendoor in mijn opinie.

Helemaal mee eens! Echt een fantastische plaat.