Anthrax - Persistence of Time (1990)

Deze ontbrak nog op de site, vreemd want het is toch een van de beste Anthrax albums. Bijna een verademing zelfs na het zeer teleurstellende State of Euphoria wat hiervoor uit kwam.

Van meet af aan is het raggen geblazen en ook op tekstueel gebied is het allemaal wat meer solide dan voorheen. Keep It in the Family, Belly of the Beast en Got the Time zijn zeer sterke nummers terwijl de rest zeker niet als vulling bestempeld mag worden. Puike plaat: 4 sterren.

Sterke afsluiter van de eerste periode met Belladonna.Persistence of time kent een constant,vrij hoog niveau zonder zwakke momenten en dat is bij Anthrax wel eens anders geweest.Van de andere kant zijn er ook geen echte uitschieters naar boven bij,al komen Blood,In my world,Time en One man stands wel aardig in de buurt.Dat de nummers hier wat langer zijn dan voorheen ervaar ik als een pré.

Totaal onverwachts vermaakt. Ik had dit eigenlijk niet meer aanzien komen, zeker niet dat ik altijd veel negativiteit hoor over de band en mijn herinneringen aan 'Anthrax' ook niet goed waren heb ik het album weer voor het eerst sinds een paar jaar weer aangeraakt. Ja, dit album heeft me zeker vermaakt en werd nergens echt saai maar het beste wat de heren uitgebracht hebben dat was dit album in mijn ogen niet.

Dit was het laatste album voordat Belladonna bij 'Anthrax' vertrok en misschien was dit wel een goeie zet aangezien ik zeker in het vorige album de beste man erg naar vond zingen. Nu is dat in dit album echt wel anders en heb ik weer genoten van de zanger. Ik ben benieuwd hoe John Bush het gaat doen. De riffs waren prima en ik heb me weer uitstekend vermaakt met dit album, drums is ook prima en ik hoor de basgitaar eindelijk ook weer eens zuiver bij Anthrax.

Het album kent zijn nummers, zeker het leuke 'Got the Time' kwam me weer bekend voor. Ook de rest van de songs zijn prima hoor, zo vond ik 'Time', 'Keep It in the Family', 'Belly of the Beast', 'In My World' en 'Blood' ook erg gave tracks en heb ik me er uitstekend mee vermaakt! De lengte zat me alleen een beetje tegen, ik moet nog een beetje wennen aan de lange albums (dertig / veertig minuten zitten mij het fijnst).

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. State of Euphoria

Wat mij er van weerhoudt om dit album hoger te ranken dan 'State Of Euphoria', is dat het van start gaat als een diesel in de winter met twee ongelooflijk saaie en langdradige nummers, 'Time' en 'Blood'.
Zwakste schakel hierin, merk ik op, is Belladonna.
Vooral het 'Paa-raa-noia..' gedeelte in eerstgenoemde irriteert me zelfs.
Pas vanaf 'Keep It In The Family' kom ik er een beetje lekker in, om dan weer in een klein dipje te geraken met 'Gridlock'. Wederom door de zang, want de hoofdzakelijk snelle riff is wel om te pruimen.
Op kant B aangekomen gaap ik me eerst door een volledig 'skip-baar' intro van ruim 3 minuten heen. Daarna is het wel genieten met 'Belly Of The Beast', cover 'Got The Time', 'H8 Red' en misschien wel mijn favoriet van het hele album; 'One Man Stands'..: 'For the freedom, for the freedom! Met, jawel, een ouderwetse Wardance-breakdown.
Plaat sluit af met het prima uptempo 'Discharge'.
Kortom, met 2 volledig goede nummers op de A-kant, en 5 op de B-kant, waarvan één cover, moet ik concluderen dat, voor mij althans, 'Persistence of Time' onder 'State Of Euphoria' uit komt.
Vooral omdat ik de laatste toch constanter vind en de nummers onderling meer een eigen gezicht hebben.
Een 3.5.

Album nummer 5. En deze mag er zeer zeker zijn. Dit 5e deel is weer een stukje serieuzer, klinkt allemaal veel strakker en steviger. En brengen ze weer een hele bak heerlijke energie.

Met Time hebben ze een heerlijk sterke opener te pakken. Leuk gedaan met de versnellende klok waarna ze mooi opbouwen. Het nummer knalt heerlijk door en huisvest een heerlijke energieke solo. Ze zetten direct de toon goed neer. En met Blood zetten ze dat lekker door. Dit voelt wel wat meer aan als een meezingnummer trouwens. Maar de constant voortstuwende riffs en drumwerk houden vallen hier zeker in de goede aarde. Ze vullen de 7 minuten netjes op, ik was even bang dat ze zouden vervallen in eentonigheid, maar ze weten er best wat fijne virtuositeit in te leggen. Ook Keep It in the Family klinkt heerlijk. En eigenlijk gaat de hele plaat zo door. Ze leveren sterk beukwerk af. Ze klinken hier wat logger en zwaarder, iets trager maar ook weer wat serieuzer dan voorheen.

Got the Time is dan weer even de 'oude' Anthrax met een wat luchtiger geluid. Die valt dan ook een beetje uit de toon hier, hoewel zeker niet vervelend. Verder staan de nummers stevig in hun schoenen. De eerste helft is wel de sterkere helft. In de 2e helft komen ze iets minder sterk voor de dag. Hoewel One Man Stands en Discharge zeker wel tot hun betere werk behoort. Waarvan de laatste ook weer een heerlijk klinkende solo heeft trouwens.

Deze Persistence of Time bevalt me eigenlijk wel heel erg goed. Deze serieuzere inslag kan ik hier wel goed waarderen. Iets wat ze ook op Among the Living deden, maar hier is de uitwerking beter. Waardoor deze mij ook beter bevalt. Het tempo ligt wel wat lager en de jeugdigheid is ook steeds minder, maar het beukt, schuurt en stuwt weer erg lekker. Nu had ik mijzelf voorgenomen om Anthrax niet meer te gaan vergelijken met de andere drie bands. Maar als ik dit nu dan zo beluister hoor ik toch een stap voorwaarts naar de andere drie toe. Los daarvan is het voor mij in ieder geval het lekkerste album wat ze hebben afgeleverd (tot dusver). En ga ik hier nog wel eventjes van genieten.

En om nog even in te haken op de hoes hierboven. Die vindt ik wel gaaf gedaan. Vooral ook met de afwijkende reflectie eronder. Staat wel gaaf. Beter dan die vage koppen van de vorige.


1. Persistence of Time
2. State of Euphoria
3. Spreading the Disease
4. Among the Living
5. Fistful of Metal

Jaren, vele jaren geleden toen ik me begon te verdiepen in thrash metal was het veel aanschaffen om te proberen. Ik had al wat Megadeth, maar daarna kwamen al snel Forbidden, Annihilator, Nuclear Assault en Sacred Reich. En ja, ook Persistence Of Time van Anthrax. En het pakte me gewoon niet. In vergelijking met de andere bands was het of niet hard genoeg, of niet expressief genoeg. Ik hoorde dat het goed was, maar... ja, nee, toch niet.

En het kwartje is nu eindelijk gevallen. Belladonna's zangpartijen klinken hier goed en de productie is fenomenaal. Het materiaal spettert constant en het valt toch op dat de band als ze iets serieuzer spelen ook meteen intenser voor de dag komen? En mijn idee dat Benante/Bello de beste ritmesectie is van de Big Four wordt weer eens extra bevestigd. Ik kan deze nu zonder problemen vijf keer achter elkaar luisteren en zal hem weer terugkopen als ik hem in de winkel zie liggen.

Ben nu wel uitzonderlijk benieuwd geworden naar de Bush albums.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. State Of Euphoria
5. Armed And Dangerous
6. Fistful Of Metal