Anthrax - Persistence of Time (1990)

Totaal onverwachts vermaakt. Ik had dit eigenlijk niet meer aanzien komen, zeker niet dat ik altijd veel negativiteit hoor over de band en mijn herinneringen aan 'Anthrax' ook niet goed waren heb ik het album weer voor het eerst sinds een paar jaar weer aangeraakt. Ja, dit album heeft me zeker vermaakt en werd nergens echt saai maar het beste wat de heren uitgebracht hebben dat was dit album in mijn ogen niet.

Dit was het laatste album voordat Belladonna bij 'Anthrax' vertrok en misschien was dit wel een goeie zet aangezien ik zeker in het vorige album de beste man erg naar vond zingen. Nu is dat in dit album echt wel anders en heb ik weer genoten van de zanger. Ik ben benieuwd hoe John Bush het gaat doen. De riffs waren prima en ik heb me weer uitstekend vermaakt met dit album, drums is ook prima en ik hoor de basgitaar eindelijk ook weer eens zuiver bij Anthrax.

Het album kent zijn nummers, zeker het leuke 'Got the Time' kwam me weer bekend voor. Ook de rest van de songs zijn prima hoor, zo vond ik 'Time', 'Keep It in the Family', 'Belly of the Beast', 'In My World' en 'Blood' ook erg gave tracks en heb ik me er uitstekend mee vermaakt! De lengte zat me alleen een beetje tegen, ik moet nog een beetje wennen aan de lange albums (dertig / veertig minuten zitten mij het fijnst).

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. State of Euphoria

De laatste met Belladonna was The attack of the killer B's. Komt nog na deze. Ik snap overigens maar weinig van je opmerkingen dat Belladonna naar en vreemd zingt. Van alle thrash en speed bands die in die tijd opereerden was hij verreweg de beste zanger. In de overige bands nam meestal maar zo één van de leden de zang voor z'n rekening omdat toch iemand het moest doen. Anthrax had als enige een 'echte' zanger in de band. En dat hoor je. Waarmee ik niet wil beweren dat die andere bands niet goed waren. Maar als je puur naar de zang kijkt dan zingt Belladonna de rest lachend naar huis.

Ten opzichte van de andere 'grote 3' ben ik het met je eens, maar de zangers van respectievelijk Death Angel, Flotsam & Jetsam, Annihilator, Metal Church doen volgens mij toch niet onder voor Belladonna, onze beste vriend kon een nootje raken maar een echt goede zanger is hij naar mijn bescheiden mening toch echt nooit geweest. Dan vind ik zijn opvolger Bush juist wel een topper, maar dat is een andere discussie.

Dat zijn ook niet míjn woorden wat je daar loopt te vertellen, ik zeg dat ik de zang daar naar vond, kan de productie zijn geweest of dat ik het gewoon op dat album niet leuk vind. Dat ging over het album hier voor, en ik merk dat ik weinig vertel over dit album: op dit album vond ik namelijk de zang wel weer super tof net zoals in de eerste drie albums. Waarom zou ik anders dit album zo hoog in mijn lijst plaatsen?

Op het volgend album zingt hij toch al niet meer? Wat Wikipedia mij bevestigd althans. En ik zeg er ook duidelijk bij dat ik benieuwd ben hoe Bush gaat zingen.

Nou sorry hoor...wist niet dat je kwaad werd

Als zanger vind ik Belladonna dus beter dan die in de bands die je opsomt (die ik overigens allemaal te gek vind!). Of het je stijl is of niet dat laat ik even buiten beschouwing. Luister maar eens naar live opnames met Belladonna. Of het nou 'toen' is of 'heden', de beste man zingt altijd goed. Nu misschien zelfs wel beter dan toen. En Bush is inderdaad ook geweldig! Alleen hoor ik hem veel liever bij Armored Saint dan Anthrax. Nooit een heel geslaagde combi gevonden op de één of andere manier.

Ik ben helemaal niet boos. Jij snapte het niet en ik leg je het nog een keer uit wat ik er van vind.

Waarvoor dank!

Gezien alle positieve berichten had ik echt zin in deze plaat. Misschien verwachtte ik iets te veel. Het is zeker een sterke plaat, echt een niveau beter dan zijn voorganger. technisch is dit wel het beste wat ze tot nu toe gedaan hebben! Echter, op geen enkele plaat stoort Belladona me zo verschrikkelijk als op deze. Wanneer er echt gebeukt wordt valt het niet zo op. Maar in de, voor Anthrax’ begrippen, rustige nummer stoort hij me heel erg. Wat me precies stoort kan ik moeilijk onder woorden brengen, maar het klinkt mij alsof de band boven hem uitgegroeid is.
Verder snap ik alle positieve berichten wel hoor, erg sterke songs, een wat zwaarder 90’s geluid, mooi om te horen hoe Anthrax ook overeind blijven bij langere, technischere songs. Ook tekstueel laten ze een wat meer serieuze kant van zichzelf horen. Niet de beste Anthrax plaat, zeker niet de slechtste!

01- Among the Living (4,5*)
02- Fistfull of Metal (4.0*)
03- Persistance of Time (3,5*)
04- Spreading the Disease (3,5*)
05- State of Euphoria (3.0*)

Met Persistence Of Time streefde Anthrax een wat serieuzer geluid na. Geheel naar adagium van wat gemeengoed werd in metalland. Het leverde weliswaar in de vorm van Keep It In The Family en Blood een aantal hele sterke nummers op maar in zijn geheel blijkt het een plaat die wat langdradig is met zijn uitgesponnenheid en gebrek aan opzwepende stampers. Dat de boel via een cover van Joe Jackson opgeschud moet vind ik tekenend. Derhalve goed beluisterbaar mits in delen verorberd.

Je moet een beetje in de flow van het album komen en daarom misschien wat minder geschikt voor een metal marathon? Het scheelt wel of je een album al wat decades in de kast hebt staan, dan draai je 'm wanneer je er ook echt zin in hebt ipv als volgende in de rij. Maar, swa, deze site bedient eenieders luistergenot dus het maakt verders ook niet zoveel uit. Uiteindelijk komt het erop neer welk album je het meest draait van de band en voor Anthrax is dat voor mij deze Persistence of Time op de voet gevolgd door het ook al zo serieuze For All Kings.

Ik denk dat je daar wel een punt hebt. Luister de plaat nu weer na een paar dagen geen Anthrax te hebben geluisterd (pak de marathon van de week weer op, beetje last van Anthrax moe-heid). Ik kan alleen moeilijk zeggen of ik de plaat nu beter vind omdat ik wat meer in een post-thrash stemming ben, of omdat het contrast met de oudere platen minder opvalt.

Een metal marathon per jaartal geeft wat meer afwisseling. Ik meen dat ik de highlights van het topthrashjaar 1990 zo'n beetje wel gehad heb. Maar ik ben daar niet erg consequent in om dat voort te zetten. Addicted to chaos

Persistence of Time is gewoon een prima album. De band klinkt serieuzer, maar heeft muzikaal zeker niet ingebonden. Nummers als Blood en Keep it in the Family zijn ijzersterk. Heerlijk album.

State of Euphoria bleek net als zijn voorganger voor mij een zwakke broeder te zijn. Persistence of Time blijkt over de hele linie helemaal niet zo slecht te zijn, hoewel veel songs belachelijk lang worden uitgerekt. Keep It in the Family start met een heerlijke groove om al snel erna weer over te stappen op riffs, riffs en nog eens riffs en dat is jammer, evengoed een fijne track. Dat geldt ook voor In My World. Hierna is het kruit alweer verschoten bij mij, hoewel Discharge nog wel een fijne track is met een heerlijke solo. Over de hele linie genomen wat sterker in mijn ogen en oren dan zijn 2 voorgangers maar nog steeds niet top.

Tussenstand:

1. Fistful of Metal
2. Spreading the Disease
3. Persistence of Time
4. State of Euphoria
5. Among the Living

Persistence Of Time is een donker album waar Scott Ian enkele persoonlijke toestanden verwerkt. Duidelijk is dat Anthrax in muzikaal opzicht niet meer die thrash/speedgigant wil zijn maar meer diepgang wil aanbrengen in de machine.

Destijds was ik wat teleurgesteld, en al moet ik zeggen dat ik in die tijd de band voor het eerst zag en dat ik ontzettend onder de indruk was van de energie van deze gasten. Ik ben toch meer van het ongebreidelde waar Among The Living en Spreading The Disease mee vol stond.

Toch kan ik hier anno nu met frisse oren naar luisteren. Al vond ik de plaat nooit slecht. In de langere songs is het goed genieten van de bulderende ritmesectie die de heren Bello en Benante samen vormen. De hoekige riffs van Ian geven het geheel de Anthraxtouch mee. En Belladonna vind ik echt een uitstekende zanger. Het is wat wereldvreemd om juist niet met een rasperige zanger dit soort spul te gaan orakelen. In die zin is zijn heldere stemgeluid de juiste vijfde dimensie in het Anthraxgeluid.

Ik heb het ook altijd geweldig gevonden dat Anthrax met Belladonna een zanger in huis had die wél te volgen en te verstaan was. In tegenstelling tot al die andere speed en thrash bands die in die tijd de kop op staken. En die ik óók fantastisch vond overigens. Maar Anthrax was in mijn ogen nét even eigenzinniger. Onder andere door de zanger. Persistence of time heb ik altijd als hét Anthrax album beschouwd. Komt ook omdat dit het eerste album was dat ik echt bewust meemaakte vanaf de release. Euphoria was al een jaartje op de markt toen dat soort bands op m'n radar verschenen.

Hij moest weg omdat hij geen creatieve inbreng had. Hij deed enkel wat hem gezegd werd en verder niets. Niettemin inderdaad een uitstekende zanger die een eigenzinnige touch geeft aan het thrashy geluid.

Ja dat heb ik toen ook in diverse interviews gelezen. Ik vond het echt onbegrijpelijk dat ze hem eruit gooiden. Op de top van hun roem notabene. Ik vond het eerste album met Bush dan ook bij voorbaat ruk! Kon nooit wat zijn dacht ik als behoorlijke fan. Jaren later moest ik toch erkennen dat The sound of white noise zo slecht nog niet is. Al blijf ik Bush veel beter bij Armored Saint vinden passen dan bij Anthrax. Maar goed, alles is uiteindelijk op z' n pootjes terecht gekomen.

Ik heb met Scott Ians biografie uit. Vandaar dat ik dat hier even zat te spammen.

joh!

Ik wil Gridlock ook nog even noemen.
Wat een heerlijke stamper!
En deze vorm van tegeltjeswijsheid betreft idealisme verdient ook op z’n minst een medaille:

I like to keep my friends around me close
But my enemies closer
Friends accept me for just who I am
Not someone I'm supposed to be
Or something they expect for free
Do you know me?
I live with myself, I know my place
Wipe that bullshit smile off your face
The show is over

Geweldig!

Volledig mee eens. Maar ja, wat mij betreft staat er dan ook geen zwak moment op dit prachtalbum.

Lekker album van Anthrax. Vind het niet hun beste , maar wel de laatste goede . Mijn favoriete zijn wel keep it in the family, in my world, belly of the beast, gridlock en got the time.
Rond deze tijd kwamen ze ook in een commedy serie op tv staat me bij daar werd en Anthrax optreden gewonnen door de hoofdrol speler, en speelde ze in my world in een woonkamer ik dacht dat de serie Married... with Children het was

Klopt. Dat was Married With Children.

Wat mij er van weerhoudt om dit album hoger te ranken dan 'State Of Euphoria', is dat het van start gaat als een diesel in de winter met twee ongelooflijk saaie en langdradige nummers, 'Time' en 'Blood'.
Zwakste schakel hierin, merk ik op, is Belladonna.
Vooral het 'Paa-raa-noia..' gedeelte in eerstgenoemde irriteert me zelfs.
Pas vanaf 'Keep It In The Family' kom ik er een beetje lekker in, om dan weer in een klein dipje te geraken met 'Gridlock'. Wederom door de zang, want de hoofdzakelijk snelle riff is wel om te pruimen.
Op kant B aangekomen gaap ik me eerst door een volledig 'skip-baar' intro van ruim 3 minuten heen. Daarna is het wel genieten met 'Belly Of The Beast', cover 'Got The Time', 'H8 Red' en misschien wel mijn favoriet van het hele album; 'One Man Stands'..: 'For the freedom, for the freedom! Met, jawel, een ouderwetse Wardance-breakdown.
Plaat sluit af met het prima uptempo 'Discharge'.
Kortom, met 2 volledig goede nummers op de A-kant, en 5 op de B-kant, waarvan één cover, moet ik concluderen dat, voor mij althans, 'Persistence of Time' onder 'State Of Euphoria' uit komt.
Vooral omdat ik de laatste toch constanter vind en de nummers onderling meer een eigen gezicht hebben.
Een 3.5.

Ha die Intro to reality is juist één van de vele hoogtepunten op dit album voor mij. Geweldig hoe het overgaat in Belly of the beast. Zo zie je maar weer

Ik heb nooit een hekel aan Joey Belladonna's zangwerk. Zijn cleane stemgeluid vormt juist een mooi contrast in het stevig neergezette Anthrax geluid. Daar zou je normaal een gilzanger of een Hetfieldachtig iemand op zetten.
Persistence Of Time heeft wel een heel ander karakter dan de voorgaande albums. Het is een vrij donker album waarmee de band eigenlijk best lekker met zijn tijd meeging en de jaren 90 inrolde. Ik kan me voorstellen dat de vele midtempo stukken niet overal in de smaak vallen.

Ik heb niets tegen midtempo. Een album als, pak 'm beet, ...And Justice For All staat er vol van, heerlijk! Maar waar op AJFA de lengte van de nummers niet gaat weerstaan, doen ze dat op POT wel.

Het is een hele zit om dit helemaal uit te luisteren. Had meer to the point gekund allemaal. Nummers duren te lang. En Joey Belladonna zingt teveel binnen de lijntjes. Past niet bij de donkere teksten van Scott Ian. Een nummer als Got The Time pakt wel goed uit. Zoals wel vaker bij Anthrax zijn de covers het sterkst.