Yes - Union (1991)

Als groot liefhebber van de klassieke Yes-jaren (tot en met Tormato uit 1978 heb ik ze compleet) heb ik hun latere werk slechts mondjesmaat kunnen waarderen. Union ken ik eigenlijk pas sinds kort, maar hij valt me eigenlijk best mee.

Het begin is in ieder geval prima, maar vanaf het vierde nummer (tevens het eerste van het "Rabin-kwartet") begint de verveling een beetje toe te slaan. Bovendien duren die vier Rabin-nummers samen inclusief overbodige opreksels en outro's bijna 24 minuten, zodat het verdorie wel lijkt alsof dit album vol staat met 12"-mixes.

Daarnaast wordt de plaat (net als het verder uitstekende Anderson Bruford Wakeman Howe van twee jaar eerder) ontsierd door een onaangenaam kil jaren-90 elektronisch geluid, zoals bijvoorbeeld goed te horen is aan de drumpartij van Silent talking of de vervelende gedateerde sound van de gitaar (en eigenlijk ook alle andere instrumenten) op Dangerous.

Gelukkig neemt het niveau tegen het einde van het album weer toe, zodat het uiteindelijk toch een redelijk waardevolle aanvulling van mijn Yes-collectie is. De bonustrack Give & take is niet te versmaden, met een jangle-achtige gitaarpartij, een break met een Ultravox-basje, een mooi opzwepend refrein en een subtiel slot – filter de stem van Jon Anderson eruit en je hebt een uitstekende backing-track voor een totaal andere band, maar ook mèt Anderson is dit een geweldig nummer.

Het wordt noch bij dít album noch bij ABWH vermeld, dus laat ik eens een balletje opgooien : is het nog aan andere mensen opgevallen dat de mij onbekende kreet van Anderson op 2'54 van Take the water to the mountain veel lijkt op wat hij doet op 5'46 van Birthright op ABWH ?

En eigenlijk bizar dat Tony Levin (die als bassist bij 10 van de 15 nummers wordt genoemd) niet op de hoes vermeld wordt en Chris Squire (4 van de 15 plus 3 vocale bijdragen) wèl. (Maar ja, op de hoes van AWBH schitterde deze meesterbassist ook al door afwezigheid.)
 

Nee Yes, hier raak je me wel kwijt. Waar de jaren tachtig jas nog prima bleek te passen, zijn de ninetees niet echt je ding. Ik heb ook echt de indruk dat Yes zelf niet weet wat ze ermee moeten. Alle elementen van wat toen hip was, hoor je hier terug, maar het verwerken in goede songs is helaas een tweede. De sound is erg zweverig. Typische vroege jaren negentigrock met de eeuwige keyboard op de achtergrond en langgerekte woohoo-koortjes die de sfeer moeten bepalen. Het is heel braafjes geworden. Sommige partijen verraden funk-invloeden. Nog een probleem wat in die tijd ontstond: het album is veel te lang. Ik wil na een half uur al afhaken en dan ben ik nog niet eens halverwege...

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Union

Heel vreemd. Ik kom ook nu pas achter het bestaan van Anderson Bruford Wakeman Howe (dat album ook maar eens proberen te vinden) en hoor hier overduidelijk een onderscheid tussen halfbakken progrock en echte pop (het wanstaltige Saving My Heart). Het is niet de grootste belediging die ik had kunnen denken, maar als project is het gewoon mislukt. Het is dat het op de achtergrond zonder al teveel te beledigen gewoon makkelijk wegluistert en bij vlagen aardige songs heeft (I Would Have Waited Forever is een behoorlijke opener).

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Tormato
11. Relayer
12. Big Generator
13. Union

Nee, nee, nee. Na het teleurstellende Big Generator zinkt Yes met dit Union alleen maar verder weg. De legendarische progband van de jaren '70 is geen schim meer van zichzelf. Dat de band heeft besloten in de jaren '80 een koerswijziging door te voeren wat betreft het geluid is zeer begrijpelijk, want niet meegaan met de nieuwe tendensen binnen de muziek betekent in feite zelfmoord in de muziekwereld. Op Union, maar ook al op Big Generator, bekruipt mij echter voor het eerst het gevoel dat het compositioneel ook totaal niet meer uitdagend is.

En daaropvolgend kom ik tot de stelling dat Yes met Union in een identiteitscrisis verkeerd. Het geluidswijzigingsexperiment (wat een mooi Galgje-woord) heeft hopeloos gefaald, terwijl het andere karakteristieke element van deze band, namelijk hun compositionele vernuft, nu ook ver te zoeken is. Ik hoor zodoende niets meer en niets minder dan een 'gewoon' rockbandje dat een type muziek maakt waar ik helemaal niets mee heb. Union is voor mij een lange zit waar geen einde aan lijkt te komen en waarvan ik blij ben dat er na een dik uur een einde aan komt. RuudC slaat in zijn recensie de spijker op zijn kop door dezelfde twee elementen te noemen; Yes is vervallen tot een band die het stereotype geluid van de jaren '90 ten gehore brengt op een album dat veel te lang is en waar geen interessant materiaal op te vinden is.

Na wat zoekwerk op het wereldwijde web ben ik erachter gekomen dat dit soort rockmuziek ook wel AOR wordt genoemd. Een term die velen vast bekend in de oren klinkt, maar waar ik nog nooit van had gehoord. Het maakt het in ieder geval een stuk makkelijk dergelijke muziek te beschrijven. In ieder geval heb ik vandaag weer wat geleerd, en dat tijdens de zomervakantie.

Enfin, snel afvinken, dit Union, en door naar de volgende...

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. 90125 - 3*
10. Tormato - 3*
11. Tales From Topographic Oceans - 3*
12. Big Generator - 2*
13. Union - 2*