Yes - Union (1991)

Dat kan best zijn maar dat komt volgens mij vooral omdat 'Drama' niet als een echte 'Yes'-plaat klinkt. De herkenning was er niet meer zonder Jon Anderson. Daar klinkt gewoon een andere band met een ander symfonisch geluid.

Als groot liefhebber van de klassieke Yes-jaren (tot en met Tormato uit 1978 heb ik ze compleet) heb ik hun latere werk slechts mondjesmaat kunnen waarderen. Union ken ik eigenlijk pas sinds kort, maar hij valt me eigenlijk best mee.

Het begin is in ieder geval prima, maar vanaf het vierde nummer (tevens het eerste van het "Rabin-kwartet") begint de verveling een beetje toe te slaan. Bovendien duren die vier Rabin-nummers samen inclusief overbodige opreksels en outro's bijna 24 minuten, zodat het verdorie wel lijkt alsof dit album vol staat met 12"-mixes.

Daarnaast wordt de plaat (net als het verder uitstekende Anderson Bruford Wakeman Howe van twee jaar eerder) ontsierd door een onaangenaam kil jaren-90 elektronisch geluid, zoals bijvoorbeeld goed te horen is aan de drumpartij van Silent talking of de vervelende gedateerde sound van de gitaar (en eigenlijk ook alle andere instrumenten) op Dangerous.

Gelukkig neemt het niveau tegen het einde van het album weer toe, zodat het uiteindelijk toch een redelijk waardevolle aanvulling van mijn Yes-collectie is. De bonustrack Give & take is niet te versmaden, met een jangle-achtige gitaarpartij, een break met een Ultravox-basje, een mooi opzwepend refrein en een subtiel slot – filter de stem van Jon Anderson eruit en je hebt een uitstekende backing-track voor een totaal andere band, maar ook mèt Anderson is dit een geweldig nummer.

Het wordt noch bij dít album noch bij ABWH vermeld, dus laat ik eens een balletje opgooien : is het nog aan andere mensen opgevallen dat de mij onbekende kreet van Anderson op 2'54 van Take the water to the mountain veel lijkt op wat hij doet op 5'46 van Birthright op ABWH ?

En eigenlijk bizar dat Tony Levin (die als bassist bij 10 van de 15 nummers wordt genoemd) niet op de hoes vermeld wordt en Chris Squire (4 van de 15 plus 3 vocale bijdragen) wèl. (Maar ja, op de hoes van AWBH schitterde deze meesterbassist ook al door afwezigheid.)
 

Het album pakt mij ook niet, helaas...

Hier kan ik een eind in meegaan. Draai ze nulalemaal in de auto en vooral de eerste Yes periode is subliem. Daarna zwaar wisselvallig mede ook door de wijziging van de bandbezetting.

In 1991 deed Yes in de acht man sterke Union-bezetting (Anderson, Bruford, Wakeman, Howe, Squire, Kaye, White, Rabin)de Ahoy’ aan. Het podium stond in het midden van de arena, de band stond in een soort ‘360 graden’ opstelling. In die tijd was ik al vaker bij concerten in de Ahoy’ geweest, meestal met een niet al te best geluid, maar Yes klonk toen echt fantastisch. Deze XL-versie van Yes bracht in dat jaar ook Union uit. Deze plaat heb ik echt veel gedraaid maar nu al jaren niet meer. Hierboven werd al gewezen op het nogal steriele jaren ’90-geluid en dat klinkt nu behoorlijk gedateerd. Alles wordt technisch perfect uitgevoerd, maar helaas ontbreekt de bezieling. Als achttienjarige vond ik dat geen probleem. Nu hoef ik het niet meer te horen.

Mijn algemene advies is de Union te laten voor wat het is en alleen de nummers van het viertal Anderson, Bruford, Wakeman & Howe op één schijfje te zetten.

Dat wordt dan een soort opvolger van de twee jaar eerder verschenen ABW&H en is alleszins acceptabel.

De Yes nummers met Anderson, Squire en Rabin zijn op Union de zwakste die ooit in deze samenstelling zijn gemaakt.

Dan wordt het een soort van EP dus eigenlijk.

De bijdragen van die formatie behoort hier idd wel tot de betere.
The More You Live van de Yes West is ook aardig.

Voor de rest maar snel vergeten.
De tour was trouwens wel de moeite waard.

Heb de top YES bezetting gezien in Rotterdam in 1977 ( waar YESSHOWS deels is opgenomen), met een uitmuntende Rick Wakeman!!

Alles van Yes in mijn bezit, ook bij deze tour in Ahoy 91 geweest , geweldig concert Bijna alle Yes leden op 1 ronddraaiend podium. Union album is wisselvallig. staan een paar goede nummers op ,dat wel mis alleen hier de wat langere symphonische stukken. Had een mooie kans geweest om er een mooie jam plaat van te maken.Wil niet zeggen dar ik er niks aan vind, maar ze kunnen zoveel beter. Concert was dan wel weer 1 van de beste die ik ooit heb gezien.

Eigenlijk een zeer onderschat album, zeker 1 deel van het album zeer sterk,

Het start welvarend, mee eens, maar het kaarsje is snel opgebrand.
Rabin & co grossieren in te glibberige pop - zeker voor een band die zich Yes noemt en Anderson en co komen halverwege met onafgemaakte fragmentarische verzinsels wat nergens tot de kern komt.
Geen balans en te weinig artistieke input.

Tour was heel ok, Union een vergissing.

Het album is terug te brengen tot een alleraardigst Yes album: als de Anderson, Bruford, Wakeman & Howe tak op één cd-tje wordt gezet en Squire & kornuiten worden weggeskipt.

Dat vind ik ook, en ik denk dat ik de goede tracks met een bewerkingsprogramma opsla.

Te wisselend van kwaliteit met de composities. Het is veel skippen. Toch een groot zwak voor nummers als The More We Live en I Would Have Wait Forever. Dangerous is een nummer die na het horen soms dagen in je hoofd blijft hangen.

Deze CD staat nu aan maar hij gaat ook zo weer af en dat voor (weer) lange tijd
Waar 90125 mij nog wel kon boeien met uitzondering van het eenzame hart (daar word ik echt lijp van) is het daarna huilen met de pet op zo ook deze CD
Heel af en toe is het wel aardig maar over het algemeen is dit een vervelend album
Wel moet ik toegeven dat het razend knap is als een band al 35 jaar matige tot slechte albums maakt ze mij nog steeds kunnen verleiden tot de aanschaf ervan

Nee Yes, hier raak je me wel kwijt. Waar de jaren tachtig jas nog prima bleek te passen, zijn de ninetees niet echt je ding. Ik heb ook echt de indruk dat Yes zelf niet weet wat ze ermee moeten. Alle elementen van wat toen hip was, hoor je hier terug, maar het verwerken in goede songs is helaas een tweede. De sound is erg zweverig. Typische vroege jaren negentigrock met de eeuwige keyboard op de achtergrond en langgerekte woohoo-koortjes die de sfeer moeten bepalen. Het is heel braafjes geworden. Sommige partijen verraden funk-invloeden. Nog een probleem wat in die tijd ontstond: het album is veel te lang. Ik wil na een half uur al afhaken en dan ben ik nog niet eens halverwege...

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Union

Een mispeer van jewelste. 2 Yesbands op één plaat lijkt een leuk idee, maar het werkt niet.
Nu is de Anderson, Bruford, Wakeman & Howe bezetting wel meer te horen, maar het 2e gedeelte met name is saai en het lijken wel onafgemaakte ideeën uiteindelijk.
Daarbij zijn er nogal wat sessielui bij betrokken.
Matt Clifford moest de Wakeman partijen bijv. recht breien, want Rick beleefde er weer eens weinig plezier aan. Brandde het publiekelijk ook flink af.
Onion noemde hij het.

Ambitieus gebeuren, maar niet memorabel.

Heel vreemd. Ik kom ook nu pas achter het bestaan van Anderson Bruford Wakeman Howe (dat album ook maar eens proberen te vinden) en hoor hier overduidelijk een onderscheid tussen halfbakken progrock en echte pop (het wanstaltige Saving My Heart). Het is niet de grootste belediging die ik had kunnen denken, maar als project is het gewoon mislukt. Het is dat het op de achtergrond zonder al teveel te beledigen gewoon makkelijk wegluistert en bij vlagen aardige songs heeft (I Would Have Waited Forever is een behoorlijke opener).

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Tormato
11. Relayer
12. Big Generator
13. Union

Ik zal aansluiten bij wat meerdere users hier zeggen:
Album duurt veel te lang en van de goede nummers had je een goede CD van 40 minuten of zo kunnen branden.
Het opent best wel lekker allemaal. De eerste 4 nummers zijn gewoon goed en hebben weer die heerlijke harde knallende productie. En daarvan vind ik Lift Me Up echt wel mooi en I Would Have Waited Forever zelfs een meezinger.
Daarna zakt het behoorlijk in, waarbij ik Saving My Heart bijvoorbeeld wel heel zwak vind.
Het eindigt dan weer wel behoorlijk met Dangerous en Holding On.
Ik wacht wel nog even met denk ik 3 sterren.

Verlaagd naar 3,0
4,0 wat teveel van het goede voor een half album wat de moeite waard is.

Heerlijk, één van de eerste albums die ik op cd had. The more we live - let go, wow. Shock to the System \m/

Nee, nee, nee. Na het teleurstellende Big Generator zinkt Yes met dit Union alleen maar verder weg. De legendarische progband van de jaren '70 is geen schim meer van zichzelf. Dat de band heeft besloten in de jaren '80 een koerswijziging door te voeren wat betreft het geluid is zeer begrijpelijk, want niet meegaan met de nieuwe tendensen binnen de muziek betekent in feite zelfmoord in de muziekwereld. Op Union, maar ook al op Big Generator, bekruipt mij echter voor het eerst het gevoel dat het compositioneel ook totaal niet meer uitdagend is.

En daaropvolgend kom ik tot de stelling dat Yes met Union in een identiteitscrisis verkeerd. Het geluidswijzigingsexperiment (wat een mooi Galgje-woord) heeft hopeloos gefaald, terwijl het andere karakteristieke element van deze band, namelijk hun compositionele vernuft, nu ook ver te zoeken is. Ik hoor zodoende niets meer en niets minder dan een 'gewoon' rockbandje dat een type muziek maakt waar ik helemaal niets mee heb. Union is voor mij een lange zit waar geen einde aan lijkt te komen en waarvan ik blij ben dat er na een dik uur een einde aan komt. RuudC slaat in zijn recensie de spijker op zijn kop door dezelfde twee elementen te noemen; Yes is vervallen tot een band die het stereotype geluid van de jaren '90 ten gehore brengt op een album dat veel te lang is en waar geen interessant materiaal op te vinden is.

Na wat zoekwerk op het wereldwijde web ben ik erachter gekomen dat dit soort rockmuziek ook wel AOR wordt genoemd. Een term die velen vast bekend in de oren klinkt, maar waar ik nog nooit van had gehoord. Het maakt het in ieder geval een stuk makkelijk dergelijke muziek te beschrijven. In ieder geval heb ik vandaag weer wat geleerd, en dat tijdens de zomervakantie.

Enfin, snel afvinken, dit Union, en door naar de volgende...

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. 90125 - 3*
10. Tormato - 3*
11. Tales From Topographic Oceans - 3*
12. Big Generator - 2*
13. Union - 2*

Op AOR werd na de Grunge-explosie van '91 enorm neergekeken. Daarvoor al door muzieksnobs. Union schuift tegen de AOR aan, maar klinkt nergens als Journey, Foreigner of REO Speedwagen. Misschien een beetje Asia, Toto, Saga.

Oorspronkelijk stond de term voor Album/Adult Oriented Rock, die werd vanaf begin jaren 70 gedraaid voor twintigplussers op FM radiostations in de USA. Langere nummers van uitdagende platen, onder meer die van Yes.

Niet toevalligerwijs werken Jim en Michael van Saga aan deze plaat mee. Overigens is AOR net zo een vies woord als Prog en Grunge. Vaak vonden de bands zichzelf gewoon rock en zijn die termen door anderen verzonnen.

Ik vind deze plaat wat slap en mis samenhang, om deze echt goed te vinden. Van ABWH die ik ongeveer tegelijk kocht, heb ik nog een poster. Dean deed het artwork voor allemaal, ook Asia.

Verder houd ik erg van melodieuze rock, wat ik een fijnere term vind. Maar ik noem het ook gewoon AOR, want dat is nu éénmaal ingeburgerd.

Goed trouwens dat je trouw blijft aan wat je goed vind, en je niet laat meeslepen door de mening van de mainstreaam, Arjan Hut. Wat vind je trouwens van Magum?

Laat mij ook eens een Yes album top 12 samenstellen:
1. Close to the Edge
2. The Yes Album
3. Yessongs
4. Relayer
5. Yes
6. Time and a Word
7. 90125
8. Fly from Here
9. Fragile
10. Tales from Topographic Oceans
11. Drama
12. Going for the One

"Close to the Edge" staat met een dikke vette stip op één, U mag mij er 's nachts voor wakker maken. De overige elf door mij genoemde albums staan in een willekeurige volgorde. Ik draai veel Yes, de ene keer pak ik een ander album dan een volgende keer.

Hé: "Union" zie ik hier niet staan... Dat klopt, ik vind er niet veel aan...

De tour die volgde was overigens wel erg goed. Gelukkig maar een paar nummers van Union en verder een heel goede setlist. Dubbele bezetting dus: Bruford/ White (drums), Jon Anderson (vocals), Chris Squire (bass), Howe/Rabin (gitaar) en Wakeman/ Kaye (keyboards).
De heren hadden het naar hun zin en ondanks de drukte op het podium werd er echt ijzersterk gemusiceerd.
Staat nog steeds in mijn top 5 beste concerten ooit.

Union was snel vergeten, volkomen terecht.
Te lang en te veel songs die niet bekijven.
Korter en met de betere songs had het nog enigzins verdraagzaam kunnen maken.

Magnum, te gek. Had eerst (rond 1991) Chase the dragon, superplaat en pas veel later meer albums van de band leren kennen. Zit nu op 12 titels. Ook laatst de The Monster Roars aangeschaft.

Ian Crichton (Saga) speelt mee op het album Aura van Asia, dat komt aardig dicht bij Union in de buurt. Ben nog steeds liefhebber van Union, het maakt mij niet uit wat een ander er van vind, al heb ik soms het idee dat mensen elkaar na-papegaaien. Het was één van de eerste platen die ik op cd had, weet nog precies hoe ik onder de indruk was van het volle, heldere geluid en de heavy gitaren die ik helemaal niet had verwacht.

Shock to the System vooral en Dangerous, wat me niet alleen door de titel aan Michael Jackson deed denken. Maar ook de rustigere songs, zoals Without Hope en More We Live, om bij weg te dromen. Silent Talking, Miracle of Life en Angkor Wat, ik geniet van begin tot eind.

Op een gegeven moment ken je een band, en verwacht je bepaalde dingen. Of je wilt dezelfde kick als de eerste keer herbeleven. Dan gaat er iets dicht in je hoofd.

Ik gooi deze in de herkansing, want ik hem voornamelijk gestemd op herinnering, en dat is toch al gauw 30 jaar geleden.

Moet wel zeggen dat ik even in een space/stoner fase zit, maar dat kan zomaar veranderen. Melorock draai ik heel vaak rond de herfst.

Overigens heb ik op dit moment geen post-Going for the One-Yes in mijn collectie.

World Trade was trouwens ook een gave band uit dit genre/deze periode.

En ja, sommige mensen papegaaien al 50 jaar hetzelfde. En ik doe daar soms ook aan mee.

Na de eerste twee tracks en Masquerade van Steve Howe is het kruit, wat mij betreft, wel verschoten en rest een tergend lange zit met af en toe wat leuke ideeën, zoals Evensong, maar des te meer dat niet beklijft. Aldus mijn, al dan niet mainstream, luisterervaring.