Yes - Union (1991)

Dit album van Yes uit 1991 vind ik niet zo goed. Slecht wil ik het ook niet noemen, maar hij valt wel tegen. De eerst paar tracks zijn nog aardig, maar niet van hoge kwaliteit. Moet wel eerlijk toegeven dat ik dit album wel toen heeft gekocht, waarom weet ik eigenlijk niet zo goed. Toch heb Union van mij aardig wat luisterbeurten gehad, toch kom ik niet verder dan 2*. Tegenvaller dus

Wel, op deze site ook nog niet genoemd, dus laten we hier ook nog maar eens de aloude anekdote ophalen dat Rick Wakeman dit album later in een interview tot Onion hernoemde. En met goede reden... al doet dit album helaas weinig anders voor een gemiddeld ander Yes-album van de laatste 18 jaar.

Ik ben dit album nog een keer aan het luisteren, maar het pakt me op de een of andere manier niet. Mijn stem blijft dus staan.

Marcel, helaas helaas maar na "90125" was het eigenlijk over voor Yes. Wel nog wat stuiptrekkingen, waaronder Union, maar eigenlijk verspilde energie. Ik heb deze cd ook nog ergens onder een laag stof liggen. Niet interessant. 2*

Groeten,

Ik sluit mijn aan bij de vorige commentaren. Nogal zouteloos album van Yes. Onion dus: 2,0*

Onzin, dit is best een goeie plaat. Zeker t/m track 9 is Union goed te pruimen. Daarna zakt ie wat in. Ik mis overigens track 15 (Give and Take).

Wat een lage score en deze plaat verdiend beslist meer.
Vindt het een zeer acceptabele plaat op misschien 2 a 3 nummers na.

Ik ken dit album niet, omdat ik na het formidabele Going For The One de band niet meer gevolgd heb - opkomst new wave en een ander soort artiesten destijds, Costello, Joe Jackson en consoorten en deze symfonische rock toen maar even gelaten voor wat het was, maar ik heb over dit album in de pers al ontzettende negatieve geluiden gehoord, iemand noemt dit album zelfs ONION, ipv Union, omdat dit zo tenenkrommend slecht zou zijn... ik zeg dus wel zou, want ik heb geen idee, zolang ik de plaat zelf niet gehoord heb...

Nou Father McKenzie, zo slecht is hij niet maar er staan geen lange stukken op.
Ken er zo een stuk of 4, 5 van Yes die slechter zijn.
Voor mij zo als je aan de punten toekenning kan zien ruim voldoende.

Een album van Yes die een verwarrende indruk achterlaat.Verschillende bezettingen,dus erg tweeslachtig,en eigenlijk maar een handjevol songs die er echt toe doen.De formatie met Anderson,Wakeman,Brufford,Howe en Tony Levin(als gastbasspeler)en Chris Squire als backgrounvocalist,komen met de meeste songs,maar veelal maken die de indruk dat het gaat om leuke ideeen,maar nauwelijks echt af lijken te zijn.De opener van hun hand I Should Have wait forever is heel aardig en ook Shock To the System is een frisse inbreng.De typische Anderson thematiek in Without Hope you cannot start a day is als song ook redelijk geslaagd.Masquerade is Steve Howe op en top,maar kan derhalve niet echt als een groepssong beschouwd worden.Eigenlijk heb je het daarmee wel gehad als het gaat om de ABHW inbreng.
De andere Yes met Rabin,White,Kaye,Squire en een beetje Anderson,komen met typische Trevor Rabin songs en die zijn natuurlijk heel anders van snit.Afgezien van het wat lullige Saving my heart,zijn Lift me up en The More we live-Let Go,boeiende nummers,die tot de beste van het album gerekend kunnen worden.
Union is heel tweeslachtig,vaag en jammerlijk toch wat overbodig.Een Rick Wakeman bijvoorbeeld zag de bui al hangen en schijnt niet eens zo veel gespeeld te hebben achteraf.Een leuk idee maar niet geslaagd.De tour die hier op volgde maakte gelukkig een hoop goed.

Ja, en die tour heb ik dan niet meegemaakt.

Ik geloof niet, dat in de rockmuziek ooit meerdere leden/bands zich als een groep hebben gepresenteerd, zoals Yes dit hier heeft gedaan.

Wie was lid van Yes en waarom niet?

Per saldo heeft het ABW&H team verreweg de beste nummers afgeleverd. Een prima opening met I would have waited forever en Shock to the system, lekker luid in ieder geval maar ook goede composities.

Een freak nummer met Steve Howe solo, vooruit.

Dan remt het kwalitatief sterk af, door de nummers 4, 6 en 7 die alle drie de kwalificatie behoorlijk onder de maat verdienen. 8,9 en 10 zijn dan weer prima (weer van ABW&H) net als 12, 14 & 15.

Ik geef direct toe, het lijkt op een valse vorm van partijdigheid, maar de nummers van ABW&H behalen naar mijn smaak in ieder geval gemiddeld en hoger, van het andere Yes kamp heb ik geen voldoende kunnen ontdekken. En dan wordt het compileren!

yes is weer in de lift met dit album. ik heb hem slechts eenmaal goed geluistert en ik vind het zo wie zo veel beter als de vorige twee wat ik echt draken vond.

Bedoel je dan Big generator en 90125? Of zit daar ook de ABW&H cd bij?

ik bedoel de cd's van Yes(dus 90124 en Big generator) en niet van ABW&H. aan de andere solo's en samenwerkingen ben ik nog niet aan toe gekomen.

OK. Ik denk zelf dat Union erg zou opknappen c.q. beter zou zijn geworden als de Yes line-up van Big generator maar op de helft van het geluidsniveau van Big generator zou zijn gaan zitten.

Laten we eerlijk zijn, een nummer als Saving my heart is toch te treurig voor woorden? Dus per saldo ben ik het echt wel met je eens inzake Union. Jammer alleen van de nummers van de 'Trevor Rabin' versie van Yes, zal ik maar zeggen.

Ik spreek je nog, mocht ik je vanmiddag en vanavond niet meer antwoorden: ik ga voetballen.

na een lange aanwezigheid doordat ik veel schoolwerk moest maken wou ik eens antwoorden op musicans bericht. natuurlijk heb ik eerst bijde albums(big generator,en deze) nog eens beluisterd. ik kom tot de volgende conclusies

het geluidsniveau is inderdaad iets aan de hoge kant.

alle ABWH nummers zijn gewoon goed op dit album maar alles wat travor rabin maakt kan ik totaal niet hebben. de man kan geen diepte in zijn nummers crëeren. oppervlakkige op de foute manier poppig. met als algehele diepte punt saving my heart. alleen sommige nummers op open your eyes zijn slechter.

de openingsnummers zijn geweldig goed. shock to the system is erg goed gelukt.

wissevalig album dus maar wel net voldoende

Wij zijn het helemaal eens! Trevor Rabin is niet altijd slecht hoor, alleen op Union is het niet zo best. Ik noemde Big generator omdat ik dat nu juist wel een goede cd van Yes met Trevor Rabin vind.

Een goed voorbeeld waar Rabin laat horen dat ie wel degelijk iets kan is Talk uit 1994.
Yes is hier bijzonder goed op dreef. Rabin is hier duidelijk de grote man.
Zowel op produktioneel , muzikaal en composorisch vlak.

zoals zovelen dit album grappig afmaken met " onion " zouden ze beter nog eens goed luisteren naar " union " , de ruzies zijn bijgelegd , en dit is een verassend sterk album , de come back van yes !

Dit zou de come-back van Yes moeten inluiden maar echt boeien doet dit album mij niet. Er zijn heel wat losse ideeën en de intentie is er maar de Yes-leden slagen er niet in om ze tot pakkende songs te verwerken. Sommige nummers zijn nog behoorlijk te noemen zoals de eerste twee tracks maar de meeste zijn het net niet, doorgaans klinken ze vlak en weten ze niet bij te blijven.
Geen miskleun zoals sommigen beweren maar ook ver verwijderd van hun glorieperiode.

Het idee erachter is best aardig . Dit kan ook alleen maar bij Yes .
De perfecte band voor een soapserie . Maar Union is uiteindelijk zo onevenwichtig als het maar zijn kan . Alleen als je al nagaat dat Wakeman's spel voor zijn doen zo ondermaats was , dat er een sessieman( Matt Clifford) aan te pas moest komen om 1 en ander recht te breien , zegt mij al voldoende .

Maar het moet gezegd de heren hebben met de gezamelijke tour wel wat rechtgezet . Ik vind het nog steeds 1 van de betere gigs die ik ooit gezien heb . Er was heel veel spelplezier .

Het klopt dat die Matt Clifford heel wat heeft bijgeschaafd aan het nonchalante spel (en opvatting) van Rick Wakeman.

Toch, of juist daardoor, heb ik op Union een grote voorkeur voor de nummers van, zeg maar, het Anderson, Bruford, Wakeman & Howe team.

Die tracks zijn ook gelukkig in meerderheid op deze cd aanwezig.

De nummers van deze line-up zijn 1,2,3,5,8,10,13 & 14. Even uit mijn hoofd gezegd, van 9 weet ik het niet helemaal zeker.

Hoe dan ook, het is bij elkaar zo'n minuut of 41, ruim voldoende voor een boeiende opvolger voor het ABW&H debuut uit 1989. Ik heb altijd een enorm zwak gehad voor het ijzersterke begin van dit album, met I would have waited forever en Shock to the system.

Afgezien even van het druilerige Saving My Heart ( oei wat een misser) vind ik alles t/m track 9 enigzins redelijk tot goed . Daarna verslapt mijn aandacht want het restand zijn ideetjes , ik kan er niets anders van maken .
Ik ga overigens met je mee musician in je verhaal dat de A,B,W & H line up wel de betere songs hebben hier . Met name het begin is verrassend sterk . Van Yes West ( zoals ze genoemd werden ) vind ik The More We Live erg aardig . . En inderdaad Rabin is wel eens beter voor de dag gekomen . Lift Me Up draagt overigens wel mijn goedkeuring . Een niemendalletje maar het heeft wel een sterke melodie . maar Union zal mijn weg naar de cd speler niet veel meer bereiken . Sommige songs op een eigen gemaakt Yes verzamelaartje , zal de oplossing zijn .

Ben ook geen liefhebber van Union. 10* nummers van ABWH nu wel onder de naam Yes, en 4 met Rabin die minder zijn dan het eerdere werk met hem. De eerste drie nummers van Union zijn meteen de sterksten. Evensong is dan nog een mooi instrumentaaltje. De rest valt tegen. (* met bonus track Give & Take erbij gerekend, Masquerade valt onder Howe solo.)

Een lange zit.

De productie klinkt flets en hopeloos gedateerd, vooral op de Rabin-nummers. Vergelijk eens voor de gein die drumcomputers met Bruford . De eerste pakweg 6 nummers klinken gedreven. Je hebt het idee dat de heren ervoor gaan (going for the one?). Daarna begint de tweeslachtigheid echt op te breken en krijg ik inderdaad de indruk dat deze 'reunie' meer een compromis was dan een doorstart. 65 minuten duren op zo'n manier ontzettend lang. 25 minuten gesnoei had de cd goed gedaan. Nu verzuipt het vooral in onaffe ideetjes. Het artwork ziet er in ieder geval een stuk veelbelovender uit dan het gebodene.



Daar noem je dan ook de ultieme cynicus van de band op. Ik hoor hier ook erg weinig van Wakeman in. Wakeman kennende zag hij de bui al hangen.

Ook hier: compilieren. Maak een album met alleen de ABW&H leden. En je hebt een veel betere cd.

Ik vind Wakeman trouwens helemaal niet zo slecht klinken. Hij was toen al een grumpy old man en had (waarschijnlijk) liever doorgegaan onder de vier namen van een 'advokatenkantoor'.

ABW&H waren al bezig met een opvolger voordat het idee bestond om een reünie er van te maken. Jon Anderson kon dan leuk overal de vocalen verzorgen.

Want per slot van rekening was hij niet uit Yes gestapt ná Big generator maar was hij alleen lid geworden van Anderson, Bruford, Wakeman & Howe.

En de andere Yes wilde in dezelfde tijd ook met een album komen maar ontbeerden de aanwezigheid (ook qua composities) van Anderson. Een leuke deja vu: momenteel speelt hetzelfde probleem en is Anderson (opnieuw) een samenwerkingsverband met Rick Wakeman aangegaan (album verschijnt binnenkort).

Maar de Yes nummers van het Squire/Rabin gedeelte op Union zijn inderdaad uitermate zwak, inspiratieloos. Dus nogmaals: wegfilteren en je houdt een leuk album van 40 minuten over.

Yes anno nu is nog lachwekkender dan ooit tevoren . Lachwekkend is eigenlijk niet eens het goede woord ; meer treurig .
Anderson wordt ernstig ziek en zijn collega's gaan doodleuk met een look a like op pad , om een jublileum tour te ondernemen . Zeer terecht dat Anderson hier beledigd door is .
Alleen drummer Allan White nam de moeite om te bellen hoe het ging met de geplaagde zanger tijdens zijn ziekte .
Ik heb het idee dat Anderson wel klaar is met Yes en nu definitief .

Yes is een geweldige band met een mooie geschiedenis , met enkele bezettingswijzigingen die de wenkbrauwen wel eens deden fronsen , maar vaak ook goed uitpakte .
Union is een plaat met goede ideeen , het format en het affiche is leuk bedacht , maar valt in de praktijk eigenlijk tegen . Te lang ook inderdaad .

En Anderson 'slaat' terug door te kiezen voor samenwerking met andere ex-leden van Yes, per slot van rekening zijn die in ruime mate voorhanden.

Yes kan wel zonder Chris Squire maar niet zonder Jon Anderson, is mijn opinie. Ze zijn (blijkbaar) niet in staat een deugdelijk album zonder hem te maken. Dat zegt genoeg.

Dus je vind Drama een drama?

Dat was eigenlijk een van de grootste verrassingen voor mij dit jaar. Toffe plaat!

Ongeacht ieders persoonlijke mening, mogen we op z'n minst vaststellen dat Drama zo'n beetje de slechtst ontvangen Yes cd ooit is geweest, door pers en publiek. En dan druk ik mij voorzichtig en diplomatiek uit.

Het is niet voor niets geweest dat nadien, en vele groepstherapieën later (en geen albums maar wel het vertrek van Steve Howe), om ná de komst van Trevor Rabin alsnog aan Jon Anderson te vragen om te zingen. Zonder de (late) inbreng van Jon Anderson was 90125 ook helemaal niets geworden, om de meest uiteenlopende redenen. Dan had echt "einde oefening" in het verschiet gelegen.