Yes - Keys to Ascension (1996)

Ik vind het haast net zo goed als yessongs!

geniaal!

Geniaal live album met, helaas, twee totaal overbodige studio tracks. 5* voor de live tracks, 2* voor de studio tracks. Kom ik afgerond naar boven uit op 4,5*

is zelfs beter dan yessongs , vooral een magische versie van ' awaken ' en ze spelen veel beter dan op yessongs

gewoon één van de sterkste live cd's aller tijden

Ik ben werkelijk geobsedeerd geraakt door deze verschrikkelijk mooie vorm van symforock. Nummers die je laten meeslepen, ongeacht hoe lang ze duren, dat straalt ervan af, daarom ben ik ook hardstikke blij met het feit dat dit een dubbelCD is, die weliswaar geen originelen bevat, maar voor mij het opzetje naar de Yes-wereld is...

Een iets grotere onderbouwing voor een dergelijke topplaat zou misschien op zijn plaats zijn, maar in dit geval is het niet echt te verklaren. Het klinkt misschien flauw maar je moet het maar gewoon ervaren..

4,5*

Kort na het verschijnen van dit werk zag ik Yes live in Vredenburg, zonder Wakeman weliswaar. Maar het schijnbare gemak waarmee deze heren op leeftijd speelden straalde een autoriteit uit die critici de mond snoerden. Ik besefte toen weer eens dat Yes een uniek idioom toevoegt - niet alleen aan de zgn. 'progrock' (term die de lading absoluut niet dekt!) - aan de muziek in het algemeen.
Voor mij is de grote waarde van deze liveregistratie het ten gehore brengen van 'The Revealing Science'. Een zeldzaam evenwichtig en spannend muziekstuk!

de dvd weer eens bekeken. Inderdaad grandioze uitvoeringen. The revealing van topographic live misschine nog wel beter..

Muzikaal is het grandioos inderdaad, maar visueel valt de DVD toch wat tegen. Men probeert dit te compenseren door er wat hoesafbeeldingen en wat natuuropnamen er door te mixen en daarmee ontstijgt het niet de kwaliteit van een creatieve amateur. Bij Starship Trooper is de videomix zelfs tenenkrommend. Je mag toch veel meer verwachten van een instituut als Yes.

In zijn geheel waarschijnlijk hun beste livewerk.Dit is wat mij betreft ook de bezetting die het meest aanspreekt.Anderson,Howe,Squire,Wakeman en White.Alhoewel puristen liever Bill Brufford achter de drumkit zien.Allan White is het type Rockdrummer die de doorgaans zweverige sound een flinke schop achter de kont geeft,en dat is wel zo prettig.
Prima gemusiceerd,geweldige uitvoeringen en een keuze voor hun beste oudere werk.Pronkstukken als Siberian Khatru.Revealing science of god(wat live veel beter tot zijn recht komt dan de studio versie),Awaken(blijft een magistraal stuk muziek),Roundabout en Starship Trooper.De twee matige studiotracks,die erg blijven hangen in een leuke ideetjes,maar nergens echt boeien,hadden achterwege mogen blijven.

Zie mijn commentaar bij Yesshows. Deze plaat is overbodig, omdat alle nummers vrijwel noot voor noot worden nagespeeld en een zwakkere interpretatie krijgen. De uitzondering is wellicht Revealing Science, maar dat vind ik hoe dan ook erg saai. Het tempo ligt veelal iets lager, het klinkt allemaal minder energiek en Jon Anderson's stem is achteruit gegaan (kwestie van leeftijd).
De uitzondering is Awaken. Ik heb al geschreven over de zwakke en sterke punten van deze compositie. Enkele zwakke punten zijn verwijderd - Wakeman's piano inleiding sluit nu veel beter aan - maar mijn gevoelloosheid en stuurloosheid blijft. De coda die van mij toch weggelaten had kunnen worden duurt nu ook nog wat langer.
Dat is allemaal geen reden om concerten te vermijden - die hebben een intrinsieke meerwaade - maar wel om de portemonnee dicht te houden.
De twee studionummers zijn inderdaad uiterst middelmatig.

Deel 1 van een geweldige live sessie van Yes' sterkste line-up, Anderson, Wakeman, Howe, Squire & White.

Prima selectie van gekozen nummers in combinatie met een adembenemende uitvoering en geluidskwaliteit.

Vooral de live-uitvoering van Awaken, Onward en The reveiling silence of God mag opzienbarend worden genoemd.

Keys to ascension heeft ook een deel 2. Ook hierop live-opnames en studio nummers. Daar is iets raars mee aan de hand.

In plaats van één studio cd in bovengenoemde samenstelling en één dubbele live cd koos de platenmaatschappij voor de optie live + studio keer 2.

Waarbij de aanwezigheid van studio-nummers het Yes publiek moest overhalen om in grote getalen Keys to ascension I & II te kopen.

Ik weet niet of dit beter heeft gewerkt dan een scheiding tussen studio en live-werk. Maar de keuze van de platenmaatschappij (zonder overleg vooraf) leidde wel weer tot het vertrek van de boze grumpy old man Rick Wakeman, iets waar ik niet op zat te wachten.

In 2001 besloot de platenmaatschappij alsnog Keystudio uit te brengen (alleen de studionummers dus) maar dat haalde geen grote verkopen (meer). Jammer.

Want per saldo is zowel het live-gedeelte als de nieuwe studio-nummers (Be the one, That, that is) van ongekend hoog Yes niveau. Jammer vooral, dat dat geen nieuwe kans werd gegeven.

Ik blijf toch van mening dat juist de 2 nieuwe ( athans toen nieuw) tracks vooral een sterke basis missen . Het is Yes in vertrouwde vorm maar het lijkt vooral ontstaan uit wat voor de vuist weg sessies .
Daarmee is het niet per definitie slechte muziek , maar een echte structuur kan ik moeilijk vinden . Zeker in That , that is . Geen idee welke kant ze op willen hier .
Tuurlijk is Yes in haar langere stukken wat van de hak op de tak springend , maar in de betere songs staat daar wel goddelijke melodieen tegenover . Helaas moeilijk te ontdekken hier .
Maar het oude spul wordt nogmaals geweldig gebracht en inderdaad Rick Wakeman is de toetsenist die in Yes hoort .
Zoon Oliver houd de naam Wakeman in ieder geval in ere tegenwoordig . Zal je net zien , Ontbreekt Jon Anderson weer en staat er een Andersonkloon op de buhne .
In dat opzicht de meest bizzare band ooit .

ja , beste live cd van yes ever , zelfs ietje beter dan yessongs ,

Het geluid is hier een stuk scherper dan op Yessongs, uitvoeringen van nummers uit de periode Bruford hoeven niet altijd beter te zijn.
Keys I & II is ongeveer net zo goed als Yessongs, die laatste heb ik wel liever. Steviger geluid en meer ruimte voor lange solo's.
Keys moet het vooral hebben van de nummers uit het White tijdperk.
Awaken, The Revealing Science of God en Onward.
De studionummers van dit deel zijn best wel goed (uitgewerkt.)

Keys 1 & 2 én de dvd zijn nu samengebundeld en voor pakweg 20 euri te krijgen!

Heb nu de complete KTA-set binnen en we hebben net de (magistrale) dvd gezien.
Deze versie van Starship Trooper is er één voor de boeken.

Inderdaad een zeer vette uitvoering . Die tempoversnelling op het eind in Howe's solo is magistraal .

Een goede tip om eens lekker hard te draaien toen ik aan het bladeren harken was. De overburen vonden Wakeman zijn solo afschuwelijk...ja, als je er niet over kan, wie weet in wat voor gruwelen die mensen zich verdiepen. Iemand toevallig bekend met Piazza Della Riforma? goede bootleg waarop ze o.a. Mind Drive spelen. Dat had op die laatste live-cd van ze moeten staan, had ik 'm wel gekocht.

Ik ken het verschijnsel; Buren zonder enig muzikaal besef.

Ik woon in 'dat muzikale dorp' Volendam. Daar praat je algebra als je over artiesten als deze begint...

In 2010 is verschenen de box Keys to ascension met Keys to ascension deel 1, deel 2 en de bijbehorende dvd met daarop 12 live tracks.

De box is momenteel niet zo heel erg duur te verkrijgen en dus een absolute must voor iedereen die getuige wil zijn van het laatste goede studio- en livewerk van Yes in de meest gewaardeerde samenstelling Anderson, Wakeman, Howe, Squire en White.

Alle opnames zijn uit 1995 en 1996 en klinken loepzuiver. De dvd is nieuw voor degenen die alleen deel 1 en deel 2 hebben gekocht en was voor mij aanleiding de box toch maar te kopen. Naast dat het geluid geweldig is, oogt de band hier in deze opstelling nog enigszins zoals je je dat bij Yes is bijgebleven. Er is ook beslist enige moeite gedaan de dvd het aanzien waard te maken.

Ik zal erkennen dat Yes live redelijk dicht bij de originelen is gebleven en het tempo waarin wordt gespeeld daardoor enigszins traag lijkt, vooral ook omdat het allemaal nummers zijn die minutenlang duren, de live dvd duurt 147 minuten, voor 12 nummers wel te verstaan. Om een indruk te geven. De band speelt gepassioneerd, Rick Wakeman lijkt enigszins ongeïnteresseerd maar is waarschijnlijk vooral geconcentreerd.

Wat betreft het oude werk is het hele Keys to ascension projekt een behoorlijke samenvatting van wat Yes heeft gemaakt - tot 1978. Met wat allemaal daarna kwam vanaf 1980 (Drama) tot 1994 (Talk), daarmee zullen met name Wakeman en Howe niets te maken willen hebben. Rick Wakeman zal ook niets van Relayer hebben willen spelen.

Het enige oudere werk van voor zijn komst (Time and a word, Starship trooper, I've seen all good people) vindt hij blijkbaar geen probleem. Als liefhebber mis ik eigenlijk hoofdzakelijk Yours is no disgrace, Heart of the sunrise en ik had wel eens het minder bekende South side of the sky van Fragile live willen zien.

De band heeft in deze opstelling m.i. een behoorlijk statement willen afgeven, namelijk dat er sprake is (geweest) van één van de allerbeste rockbands aller tijden. Onderling gedoe of niet. Het is waarschijnlijk ook de aanleiding geweest er behoorlijk tegenaan te gaan met betrekking tot de studionummers, allen toch van behoorlijke kwaliteit en in de vorm van Mind Drive zelfs een onvervalste late klassieker.

Maar de critici zaten in 1996 niet (meer) te wachten op een degelijke en ouderwets sterke Yes en hebben de band er niet meer de lof voor willen geven die ze eigenlijk hadden moeten krijgen. Ik had de beoordeling nog wel eens willen zien als dit album in de goede oude tijd, begin jaren '70 zou zijn uitgebracht.
En daarnaast maakte de platenmaatschappij de fout om er een flink slaatje uit te willen slaan door (tot afgrijzen van Rick Wakeman) het studio gedeelte en de liveopnames te splitsen en vervolgens in twee delen uit te brengen.

Reden waarom de ervaren toetsenist maar weer eens opstapte. En sinds enige tijd mag ook Jon Anderson niet meer mee doen met Yes, zoals bekend.

Daarom de conclusie: de volledig box Keys to ascension is (vooralsnog) de laatste mogelijkheid om de juiste samenstelling van Yes in optima forma te horen en te zien.

Die frons is er volgens mij standaard bijgeleverd .

Ik ben het helemaal met beaster eens. Deze is een stuk sterker dan Yessongs. Of het daarmee de sterkste live plaat van Yes is kan ik niet zeggen, aangezien ik verder enkel Yessongs, House of Yes en Keys to Ascension 2 ken.

Hier speelt Yes in hun beste line-up en hoor ik ook daadwerkelijk plezier en spontaniteit terug in de muziek (iets dat ik mis bij House of Yes). Daarnaast is de tracklist natuurlijk uitstekend. Schitterende versies van 'Siberian Khatru', 'America' en 'Awaken'. Yes laat bovendien nergens een steekje vallen. Het blijft indrukwekkend om muzikanten van dit kaliber bezig te horen (en zien op de dvd), daar kan ik enkel immens veel respect voor hebben.

Van de studionummers vind ik, zoals bij Keystudio besproken, 'Be The One' een misser. 'That, That Is' zakt soms ietsjes in, maar is wel erg sterk.

Al met al maakt het dit wel tot één van de allerbeste cd's uit het rijke oeuvre van Yes.

Ik zit verder niet zo in de live-uitvoeringen van Yes, maar herbeluistering van deze cd vandaag, plaatste mij toch voor een aanzienlijk deel in het kamp van grumpy old M.Nieuweboer. Jawel, Awaken krijgt een prachtige vertolking en Siberian Khatru mag er ook best wezen, maar verder is het toch niet allemaal even opbeurend. De uitvoering van het toch al niet zo sterke Roundabout is ronduit lachwekkend, voor The Reveiling Science etc. geldt het oudhollandsche spreekwoord van het dubbeltje en het kwartje en van America hadden de heren 25 jaar terug al af moeten blijven... en dan doen ze het hier godbetert nog eens dunnetjes over. Brrr...

De twee nieuwe nummers, en dan in het bijzonder Be The One, zijn vrij sterk. Een lichtpuntje in het verder niet bijzonder verheffende nieuwe Yes-werk van de laatste... uhm... 30 jaar.

Ik heb de dvd van "Keys"en kan beamen dat de live versies inderdaad heel erg goed zijn maar de dvd zelf vind ik juist wat ontsierd worden door de zweverige beelden die er doorheen gemonteerd zijn. Kunstzinnig bedoeld maar anno nu een beetje amateuristisch en vooral niet nodig. Live zijn de heren fascinerend om naar te kijken. Het engeltje Anderson, de trouwe arbeider White, de achteloze virtuoos Wakeman, de stuurse leraar wiskunde Howe en Chris Squiere die in zijn middeleeuwse outfit in de zaal zit te loeren of er nog lekkere wijven zitten (met z'n Rickenbacker als fallus in diens klauw).

Vermakelijk stukje pmac !!

En geheel met je eens.

Ik moet die dvd nog steeds eens bekijken....
Als je die complete box Keys to ascension deel 1 en deel 2 hebt, is de vijfde cd de dvd.....

Het gaat mij meestal alleen om de muziek, moet ik zeggen.
Ik vind het live helemaal niet onaardig.

Maar het mooiste is gewoon de Keysstudio cd (2001) met alleen het studiowerk van Keys 1 & 2.

Een kennis van me vergelijkt 'm op deze dvd met de Yeti.

De dvd is wel de moeite waard, maar je vraagt je af welke idioot dat gefilmd en gemonteerd heeft.

Na Talk toch weer een verrassing dat de jaren 70 bezetting toch weer bij elkaar kwam met nieuw werk en goede live opnamen en daarna Wakeman die wederom weer weg ging voor de vierde keer.

Na Magnification heeft deze bezetting nog een keer bij elkaar gekomen, toen speelde ze wel South side of the sky en is er nog een live album en DVD uitgebracht

Wat deze live opnamen betreft geven ze topnummers nieuwe glans met een voller geluid. Siberian Khatru klinkt als op yessongs waar ze aan het eind nog even lekker doorgaan. Bij The revealing science of god luister ik liever naar deze versie dan het orgineel op Tales omdat er meer dynamiek in zit en het voller klinkt. Onward klinkt met een ander intro ook wat leverndiger. Bij awaken gaan de bassen van het keyboard helemaal door je heen heerlijk, de finale Starship trooper geweldig, wat een climax, mijn vrouw bedrijpt er niets maar ik kan er helemaal op uit mijn dak gaan. Roundabout klinkt zoals je hem verwacht maar niets extra's

Van de nieuwe nummers vind ik that, that is een welkome aanvulling op hun mooie ouvre, prachtig intro van Steve Howe, met de ronkende bas en opkomende drums wort er eerst een stukje voluit gegaan, daarna komen er enkele mooie passages die door elkaar terugkomen om weer voluit te eindigen. Prima nummer wat mij betreft. Be the one is een beetje gewoontjes niet bijzonder

Tja, dit klinkt natuurlijk wel beter dan Yessongs (zeker zolang Rhino dat album maar niet onder handen wil nemen), maar wat mij betreft voegen de uitvoeringen van de drie nummers die ook op die plaat uit 1973 stonden (Siberian khatru, Roundabout en Starship trooper) niet veel toe. Om Tales from topographic oceans heb ik nooit veel gegeven, America blijf ik een vreemde eend in de bijt vinden, en alleen over de twee overgebleven livenummers kan ik echt enthousiast zijn: Onward wordt nog een stukje mooier door het prachtige gitaarspel van Steve Howe, en de versie van Awaken slaagt erin om de breekbaarheid en de intensiteit van de studioversie integraal over het voetlicht te brengen and then some. (Ik ben sowieso niet iemand die om de zoveel tijd een live-release of een optreden wil of moet horen/zien om te kijken hoe ze verschillen – zelfs van mijn favoriete artiesten vind ik twee liveplaten of bijgewoonde concerten al veel, en van Yes heb ik al Yessongs en Live from House of Blues uit 2000.)
        Wat de twee nieuwe nummers betreft, Be the one is wel aardig maar heeft wat te lijden onder die constant herhaalde "Giving in, giving in to love"-regel, maar That, that is daarentegen vind ik van begin tot einde boeiend en zit wat mij betreft kwalitatief ergens nèt onder de Yes-klassiekers uit de eerste helft van de jaren 70 (waarbij ik dan maar voorbij ga aan de lelijke en nietszeggende titel). De eerste helft ervan heeft zelfs een duidelijke maatschappelijk geëngageerde tekst over verslaafde moeders, maar daarna gaat Anderson weer terug naar de vertrouwde concepten van love heaven & light, want een vos verliest wel z'n haren maar niet z'n streken. "like a ship you come safe to the shores of love eternal", mooi dat de heren onder zulke afgezaagde regels nog zulke meeslepende muziek kunnen schrijven. Al met al wat mij betreft een goede maar grotendeels overbodige live-registratie plus twee vrij sterke nieuwe composities, met de CD-afsluiters als de twee duidelijke hoogtepunten.

Het is hier al eerder gezegd en laat ik ook maar een duit in het zakje doen: deze plaat is een der beste live registraties aller tijden en het epische "Awaken" is in elke versie die ik kuen een der beste nummers ooit gemaakt.
En om het af te maken: Yes is een der beste bands aller tijden.