Savatage - Dead Winter Dead (1995)

Sfeer vind ik het dus gek genoeg wél hebben. Kil en koud....zoals de foto op de voorkant al aangeeft. Perfect eigenlijk voor de scene waarin het verhaal zich afspeelt. Misschien dat het daarom ook zo kil en sober geproduceerd is?

Kan, beetje hetzelfde euvel wat Priest ook had met Nostradamus. Begrijp het ook wel, conceptplaten in de prog. sfeer, hebben meer baat bij een droge productie om de helderheid van het geheel goed uit te lichten ipv alles vol te laten klinken met een snoeihard geluid, dat kan nl weer vermoeiend werken en alles verzuipt dan. Je kan ook doorslaan zoals hier misschien wel gebeurd is, bij de opvolger is het geluid veel beter. Ik vind het hier heel dof. Wat ik als een gebrek aan sfeer vind aanvoelen.

Het is wel 1995, de technologie van de studio's werd steeds moderner. Ik vind bijvoorbeeld de drumsound van Jeff Plate (of speelt Jon Olive wéér alle drums in?) erg electronisch klinken.
De synth-partijen/orkestraties van Paul O'Neill en Bob Kinkel klinken ook erg 'plastic'.

Als ik deze draai is dat uit nostalgie (ik was toen 17 of 18), of om de vele (vele) gitaarsolo's van Al Pitrelli, die ik toen echt erg gaaf vond (speelde ook Aria van Asia in).

Het verhaal was toen erg relevant en actueel en ik was als jonkie ook erg bezig met conceptplaten.
Ik heb nog een Hoodie van deze tour (al ben ik niet naar een concert geweest) met gek genoeg het artwork van Handful of Rain op de achterkant. Nu ik erover nadenk heb ik die hoodie gewoon al 25 (bijna 26) jaar.

Niet mijn favoriete plaat (denk ik) van de band, maar wel eentje die mij dierbaar is.
Ik ben het met jullie eens dat de productie (eindmix) erg steriel klinkt. Waarschijnlijk omdat het allemaal digitaal moest, waar ik eigenlijk mijn bericht mee wou beginnen, vooraleer ik weer begon uit te wijden.

Nou de productiekwaliteit was toen best meer dan okay, lijkt me echt een bewuste keuze geweest. Waarom echter, geen idee.
Verhaal was zeker relevant, dappere keuze ook best wel. Volgens mij was het gewoon Jeff Plate, kan me vergissen, maar denk gewoon dat hij het was.
Lol uitweiden, daar weet ik alles van haha, best wel een probleem soms: je probeert iets te verduidelijken, maar in je enthousiasme maak je het vaak juist complexer. Maar viel reuze mee hoor!

De productie bevalt mij eigenlijk wel. Echt kil of sober vind ik het niet klinken, maar dat is ook je eigen beleving. Ik heb juist wat commentaar bij de producties van Gutter Ballet en Edge of Thorns, de sound van deze albums spettert niet, alsof er een deken over heen ligt. Dan prefereer ik de productie van Dead Winter Dead, alhoewel deze schijf naar mijn mening geen hoogvlieger is. De gemiddeld hoge score van dit conceptplaatje op deze site verbaasd mij dan ook enigszins.

Wat ik bedoelde met de technologie van 1995, is dat voor mij gevoel de heren graag alles uit de kast wilden trekken, protools, etc. En daardoor verliest het juist een beetje zijn ziel.

De digitaal opgenomen platen van de jaren 90 missen dat warme gevoel van de analoge opnames, die gelukkig nu weer steeds meer in zwang raken.

Voorbeelden trouwens van progmetal die wat warmer klonken (vond ik): Threshold en Vanden Plas. Maar dat is puur op herinnering. Ik moet trouwens weer eens gaan zitten voor al die oude progmetal en nieuwe cijfers uitdelen. Ik heb ze allemaal weggehaald (ten onrechte).

Overigens 'knalt' This is the Time er wel erg hard in hoor.

Huh echt?!? Ik vind de producties van die twee albums echt een behoorlijk stuk beter dan die van Dead winter dead. Met name Edge of thorns knalt heerlijk uit de speakers. De mijne althans

Wat betreft de drumsound op Dead winter dead; die komt inderdaad erg elektrisch over. Alsof er voor sommige stukken of tracks een drumcomputer is gebruikt.

Mssr Renard Wat betreft die hoodie; mocht je er vanaf willen....

Dan lag het toch echt aan mijn uitgave, ik kan mij herinneren dat de versie die ik in bezit had geproduceerd was onder het Atlantic label. De productie was niet slecht maar naar mijn weten miste het de nodige power. Gutter Ballet had voor mijn gevoel last van hetzelfde euvel. Wellicht dat mijn voorkeur dan ook (productietechnisch gezien) uit gaat naar platen als Handful of Rain of Poets and Madmen. Beiden hebben een sound van heb ik jou daar, kristalhelder, in your face en toch ook ruimtelijk. De aankomende tijd alle albums van Savatage maar weer eens aan een luisterend oor onderwerpen, helaas zonder hoodie

Dat heb ik nou ook, kan misschien zijn dat er ook veel TSO fans reageren op de plaat, omdat dit toch een beetje het beginpunt is van dat ensemble. Bepaalde melodieën kom je natuurlijk daar tegen. "Gematigde" rockfans of andere muziekfans die manier toch iets hebben meegepikt van Savatage en dit wel waarderen. Het is toch ook wel een braaf rockgeluid.

Dat vormt voor mij tevens een van de aspecten waarom ik deze plaat ook wat minder waardeer. Het zal ook niet geheel toevallig zijn dat Doesn't Matter Anyway en I Am mij het meeste kunnen bekoren. De enige gepeperde songs waar Oliva nog even los kan gaan. De dik aangezette ballads kunnen mij gestolen worden. Hetzelfde geldt voor Overture en Memory, het is niet slecht maar dergelijke opwarmertjes boeien mij maar matig. Destijds als jong volwassene heb ik dit plaatje grijs gedraaid, inmiddels ligt het al lange tijd stof te happen en dat zal het blijven doen.

Overture en Memory hadden voor mij ook niet gehoeven maar een Mozart and madness en Christmas eve vind ik dan weer buitencategorie.

Zeker Christmas Eve is te gek, deze song vormde ook direct de opmaat voor Trans Siberian Orchestra. Producer Paul O' Neill werd halverwege de jaren 80 de rechterhand van de broers Oliva. Het was ook O'Neill die de grote roerganger was als het ging om het implementeren van Broadway stukken en orkestrale elementen in de muziek van Savatage. Dead Winter Dead vormt min of meer de voorloper van Trans Siberian Orchestra. Met O'Neill aan boord en de komst van Stevens als vervanger kreeg de band een ander aangezicht. Savatage bleef intrigreren, kwam met interessant songmateriaal op de proppen, maar de gekte van Oliva en het wat ruigere materiaal werd door mij node gemist.

Ik kan van beide Savatages enorm genieten. Al ligt de voorkeur wel bij de Oliva periode. Daarom was ik ook enorm in m'n sas met eerst Doctor Butcher en later Jon Oliva's Pain.

Toentertijd begon ik met Handful of Rain, daarna Dead Winter Dead, daarna Gutter Ballet en toen maar alles terugwaarts en voorwaarts, tot ik ook echt alles had, inclusief Doctor Butcher en Trans Siberian Orchestra.

TSO werd heel snel heel flauw. Mijn moeder vond het fantastisch, maar zij is ook een musical-liefhebber.

Tegen de tijd dat Poets and Madmen uitkwam, was mijn interesse reeds gevlogen. Ik heb dan ook pas veel later Circe II Circle en Pain ontdekt. Beide vielen me wat tegen, al schurkte Pain wel erg tegen de sound van Mountain King aan. Maar ik had niet meer zoveel interesse in traditionele heavy metal. Soloplaat Oliva beviel ook redelijk.

Caffery heeft ook een behoorlijke carrière opgebouwd, maar die vind ik wisselvallig.

Lang verhaal kort: goede herinneringen aan Savatage en ik kan van Mountain King tot en met Wake of Magellan geen zwakke plaat opnoemen. Savatage was mijn grote liefde tussen '95 en '98, en kan al hun songs uit mijn hoofd meezingen.

Edge of Thorns is de enige die wat mij betreft is blijven bovendrijven. Mijn favoriete plaat vd band uiteindelijk.

Van Pain en CIIC maar een paar losse dingen gehoord, ging mij toch teveel de musical Metal kant op, de latere Savatage dus, werd een beetje uitgemolken voor mijn gevoel. CIIC was wat dat aangaat voor mij nog wat slapper. Maar nogmaals, paar losse dingen van gehoord, kan er niet echt over oordelen maar ik liep er niet warm voor. Doctor Butcher daarentegen was een verademing, kon niet tippen aan de oude 'Tage, maar het was fris en Oliva ging weer lekker psycho tekeer, was heel fijn te horen. Baalde dan ook dat het concert toen niet doorging in ik meen de Melkweg, was een feestje geworden zonder twijfel.
Moeilijk om favorieten te noemen, eigenlijk alles wel tot en met Edge. En heb een zwak voor de laatste met Oliva op zang, daar vlak achter Handfull en Magellan. De laatste heb ik nog een mooi shirtje van, in donkerblauw... weer een keer wat anders.

Doctor Butcher is een heerlijke plaat, lekker rauw, zo blief ik ze graag. Niet voor niets kon Jon hierin zijn ei kwijt, even lekker knallen, daar waar het team rondom Savatage juist meer de melodieuze kant op wilde. Circle II Cirle, de band rondom Zachary Stevens heeft mij buiten enkele songs om nooit kunnen bekoren. Te weinig compositorisch vernuft als je het mij vraagt. Jon Oliva's Pain vind ik aardig en vormt met name een vehikel van Jon om zijn ideeën vorm te geven. Ik kwam destijds in aanraking met Savatage, via Headbanger's Ball werd ik op het titelnummer geattendeerd, een clip opgenomen in de Everglades. De periode met Stevens had mijn aandacht, pas later ben ik de platen gaan kopen uit de jaren 80. Nog steeds maakt Hall of The Mountain King indruk, nooit maar dan ook nooit gaat deze plaat vervelen. Men vond hier naar mijn mening een perfecte balans tussen heavy stukken en orkestrale elementen. 24 Hours Ago, de titelsong en Devastation, ik kan er geen genoeg van krijgen. Edge of Thorns, Handful of Rain, Dead Winter Dead en The Wake of Magellan, het blijft naar mijn mening bij enkele prima momenten. Kortom, het jaren 80 materiaal van Savatage heeft mijn grote voorkeur. Zelfs een wisselvallige plaat als Power of the Night met zijn magere productie intrigeert mij meer dan al het materiaal van de band uit de jaren 90, hoewel Edge of Thorns ook een goede indruk maakt.

Valt hier werkelijk niets aan toe te voegen. Ook de laatste regel ben ik het volkomen mee eens. Magellan heeft voor mij dan wel een goed gevoel nagelaten, ook omdat het de smaak van Dead Winter wat had weggespoeld. Op het eerste aantal nummers na dan, die vind ik te mager, de rest doet mij wel wat. Die ga ik van de week weer even aanzetten.

Allemaal leuk en aardig maar het beste Savatage album wordt nergens genoemd, namelijk Streets. Wat de mannen daarop laten horen vind ik persoonlijk tegen het geniale aan zitten. Al heeft ook dat album de productie als minpuntje. Vind ik dan...

Streets heeft bij mij zijn waarde inmiddels verloren. Ik had deze 10 jaar geleden echt hard op een 5* staan, maar ik vind de titelsong niet zo geweldig en er staan gewoon te veel ballads op. Maar het is geen misselijke plaat, alleen gewoon voor mij niet hun beste.

Mijn duit is getiteld 'Sirens'!

Denk dat Street samen met Gutter voor mij mijn echte top favoriet is, maar soms móet ik Edge Of Thorns aanzetten, of Hall of Sirens. Daarom alles van Sirens tot en met Edge voor mij. Daarbij het geluid op Street vind ik heerlijk en rauw, genieten juist. Miste ik een beetje (met name drums) op Gutter. De balladesque nummers passen heel mooi in het verhaal, het overdenken. Maar dat is voor een ieder weer anders uiteraard.

Gelukkig breekt niemand een potje voor Fight for the Rock.

Gezien jouw voorliefde voor obscuur en gruizig, had ik niet anders verwacht.

Ik hou vooral van goeie muziek, liefst een beetje origineel ook.

Het titelnummer is bij mij door de jaren heen juist uitgegroeid tot één van de allertofste Savatage songs ooit. Dat dreigende, lome in die riff en het tegendraadse ritme vind ik echt fantastisch! Samen met de sfeervolle vocalen van Oliva maken het plaatje helemaal af wat mij betreft. Had ik al gezegd dat die belletjes het samen met die kinderstemmen heerlijk spooky maken?

Dit was destijds mijn eerste kennismaking met Savatage. Begin jaren '90 kwam ik via Dream Theater in aanraking met prog, en deze werd mij aangeraden. Ik was wel direct gegrepen door deze plaat, zeker door de zang van Stevens, en het gitaarwerk van Pitrelli.
Mijn absolute favorieten: One Child en Mozart and Madness. One Child vanwege de samenzangen en M&M ( ) vanwege de bewerking van Mozart 25e. Heerlijke bombast.

Ik dook direct in meer werk van de band: Handfull of Rain, en 2 jaar later Wake of Magellan. De band ook een paar keer live gezien, wat absoluut een belevenis was. De zang van Oliva heeft mij nooit bekoort; zijn stage performance des te meer!

Na 20 jaar luister ik de muziek eigenlijk nooit meer. Onlangs een keertje Wake geluisterd, wat vooral een 'O ja!' belevenis was. Maar het boeit me verder niet meer zoals toen.

Wat mij betreft toch wel het minste album met Steven, maar ik blijf vooral het tweelijk Sarajevo / This Is The Time fenomenaal vinden. Geweldig hoe in de eerste helft de spanning wordt opgebouwd en Pitrelli er vervolgen heerlijk invliegt.

Naar aanleiding van alle recente berichten bij dit album, heb ik Dead Winter Dead weer eens geluisterd. De laatste keer was jaren geleden. Het is, van de Savatagealbums die ik heb, degene die ik het minst beluister. Toen ik het kocht, toch alweer een jaar of twintig geleden, werd het al snel een van mijn favoriete albums. In ieder geval mijn lievelings-Savatage. Met de tijd verdween mijn enthousiasme voor dit album, en de laatste jaren heeft het eigenlijk alleen maar stof staan verzamelen. Dat gaat het nu, na deze ene keer luisteren, weer doen.

Dead Winter Dead brengt niet wat ik graag van Savatage hoor. Teveel bombast en orkestrale stukken, qua stemming vind ik er weinig samenhang in zetten, en veel effectbejag. Het lukt mij in ieder geval niet om in de flow van dit album te komen. Daarnaast, het trucje met meerstemmige zang dat hier in twee nummers voorkomt, is op voorgaande albums al zo vaak gebruikt dat het bijna versleten is. Daar staan goede gitaarsolo’s en een paar fijne optredens van Jon Oliva tegenover.

Als het een album met Stevens moet zijn, dan geef ik de voorkeur aan Edge of Thorns, of anders liever Sirens of Dungeons Are Calling.

Deze plaat heeft een bijzondere lading voor mij. Het is één van mijn eerste metalplaten (ik begon tamelijk laat) en mijn liefde voor de band begon hier ook echt. Ben best wat jaren echt fan geweest.

Nu ik deze zo terugluister valt mij eens te meer op hoe digitaal de plaat klinkt. De toms en snaredrum van Jeff Plate vind ik niet al te mooi, evenals de electronische piano die hier wordt gebruikt. Het haalt best veel soul uit de plaat. Schijnbaar vond ik dat vroeger minder erg.

Ik las ooit dat toen Caffery en Pitrelli voor de plaat werden gevraagd, Pitrelli er vroeger bij was en alle solo's al had ingespeeld toen Caffery bij de band kwam. Dit zorgt er ook voor dat de solo's wat ééntonig klinken, hoe goed Pitrelli ook is.

De orkestraties die O'Neill al sinds Hall of the Mountain King bijdroeg aan de sound, heb ik nooit echt mooi gevonden. Het klinkt te mechanisch.

Dat gezegd hebbende geniet ik met volle teugen van de sterke songs, gave riffs, goede zang en de teksten. Ik ben geen teksten-persoon, maar deze teksten grepen mij wel aan, als pascifist.

Ik heb geen Savatage-tattoos, maar wel een hoodie uit 1996, van een tour die ik niet bezocht heb, want ik ging niet naar concerten. Toch bijzonder om een kledingstuk al meer dan 25 jaar te hebben.

Destijds grijs gedraaid en vond ik deze plaat sterker dan voorganger Handful of Rain. Inmiddels zijn die rollen volledig omgedraaid.
De productie is wat minder warm in vergelijking met de vorige worp, de verhaallijn en het concept over de oorlog op de Balkan spreekt mij ook niet aan.
De schijf telt in mijn ogen een paar sterke songs; het gruizige en opzwepende Doesn't Matter Anyway blijft een topper. Oliva zorgt met zijn schuurpapieren stembanden voor de juiste omlijsting.
Het instrumentale Christmas Eve - later ook toegevoegd op de eerste plaat van Trans-Siberian Orchestra - valt ook goed in het pulletje.
De titelsong, hoewel eenvormig, kan mij ook nog wel bekoren.
Blijft over; de vele pompeuze powerballads waar de 'boodschap' er veel te dik bovenop ligt. Op de een of andere manier word ik nooit de plaat ingezogen en dat maakt Dead Winter Dead voor mij een wat magere plaat.