Cha Cha (1979)

Ik denk eigenlijk dat ik de film nooit gezien heb. Destijds was er wel een overdaad van wat Herman Brood allemaal deed en uitbracht. Ik was al in '79 al enige tijd liefhebber van Nina Hagen en vond deze samenwerking, compleet met het publiekshuwelijk van de twee, toen wel wel bedenkelijk. Ik hoorde deze plaat nog nooit in zijn geheel tot vandaag. En dan blijkt dit ineens een erg feestelijk tijdsbeeld. Geluidskwaliteit is maar zozo, maar hier staat wel wat bij elkaar en het is een mooie mix van muziekstijlen, met stukken van Brood zelf er goed gedoseerd tussengezet. Eigenlijk zijn ook alle acts gewoon goede live-artiesten (kan zelf getuigen van Houseband, Lovich, Hagen, Dulfer en natuurlijk Brood zelf). Leuke bonus voor mij persoonlijk naar aanleiding van deze beluistering: nu valt ook op zijn plaats hoe 'It's you It's only you' van de Meteors bij Lene Lovich is terechtgekomen ( zij bracht een cover op single uit in 1982 ).

Mijn queste door new wave komt van de ska van The Beat en brengt allerlei herinneringen van een prille puber boven.

In 1979 ging ik tijdschrift Muziek Expres kopen, dat frequent over Herman Brood & His Wild Romance berichtte. Beetje sensationeel, Oor was zakelijker, zo zou ik spoedig ontdekken. Wat me bijbleef: de grote aandacht voor de Amerikaanse tournee met foto's van een platenzaak die de vitrines vol had hangen met foto's van hun album Cha Cha en hoe de tournee vervolgens crashte door drugsgebruik van met name heer Brood, die er niet voor schroomde in zijn nakie met balkje voor het vitale orgaantje in een fotoreportage te acteren.
Eveneens in 1979 kwamen verhalen dat hij was getrouwd met Nina Hagen; voor de bühne en publiciteit, een effectieve campagne. Beelden daarvan zitten in de film, waarvan dit fragment dichter Simon Vinkenoog als voorganger en Dolf Brouwers als bruiloftsgast toont. Dit culmineerde in de film Cha Cha die op 13 december in première ging, ondersteund door deze soundtrack met eveneens de namen van Lene Lovich en Hagen groot op de hoes.

Brood was te gast bij Countdown, waar Lex Harding hem op strenge toon interviewde over de film én De Breedbekkikkers, Broods carnavalsproject van begin 1979. Een "hit" bij mij op school, we zongen het graag en luid.
De film staat in zijn geheel op YouTube, zodat eenieder zelf kan beoordelen of de negatieve recensies hierboven terecht zijn. Ik vrees van wel... Op JijBuis staat bovendien de complete soundtrack, mijn streamingplatform heeft nogal wat nummers op grijs.

Twee nummers op de soundtrack waren door Brood en zijn Wild Romance al eerder tot hits gemaakt: Never Be Clever (mei) en I Love You Like I Love Myself (november) en Broods Doin' It mag er ook zijn. Als hij een Engelsman was geweest, zou zijn muziek als pubrock zijn gelabeld, vergelijkbaar met Graham Parker en Dr. Feelgood.
Als geheel is het album een bont geheel, bijna een samenvatting van de lichte muziek tot dan toe, inclusief onversneden jazz en blues met Hans Dulfer en Sonny zonder Cher.

Ik ben hier omdat ik door de new wave van 1979 reis. Zijn er wat dat betreft nog interessante nummers te vinden op dit Cha Cha?
Sterkste nummers zijn Home van Lene Lovich en Les Chappell; It's You (Smersz) van The Meteors, al hoor ik liever de in het vorige bericht genoemde coverversie die Lovich maakte in 1982. Op (You Don't) Fit van Inside Nipples klinkt sterke punk met vocaliste Catharina Nijhuis in de hoofdrol, via (No More) Conversations van Streetbeats klinkt melodieuze rock, in Herman Ist High etaleert frau Hagen haar capaciteiten en gekte, het Groningse White Honey laat met frontvrouw Hanneke Kappen horen in I Don't Wanna Loose You hoe goed zij waren. (Can't Stop) Foolin' Myself is een sterk gezongen ballade van Phoney & The Hardcore.

In de categorie 'aardig' komen de rockende nummers Pick Up van Phoney & The Hardcore en Take It All In van The Meteors, de funk van Two Together van The Houseband en Beat van Brood. In Jilted keert Brood met de Dulfergang terug naar zijn bluesdagen bij Cuby.
Flauw of erger zijn de ballade Sweet Memories van Floor van Zutphen en de cover van Bob Dylans Knockin' on Heaven's Door, nu als Nina Hagens Herman's Door.

Al met al een bont muzikaal verhaal, waarbij je de film moet hebben gezien om de samenhang te begrijpen. Het creëerde in ieder geval een luidruchtig slot van 1979. Meer dan dat, want eind 1979 sloten we een decennium af.
Frits Spits had er in die laatste weken op Hilversum 3 zelfs een speciaal radioprogramma voor genaamd Poplijnen, dat via de link is terug te beluisteren; leuk om een muzikale film als deze in de context te zetten. Ik ga door naar een groep die eveneens terugblikte op het decennium, zij het in een geheel eigen jasje dat invloedrijk zou blijken: London Calling van The Clash.