Snakecharmer - Snakecharmer (2013)

Ik begin met 3 1/2. Niet zozeer vanwege de muziek want die is geweldig. Het is lekkere classic rock in de beste traditiie waarbij Moody en Wisefield de show stelen met hun (twin)gitaarwerk. Het grote probleem is de zanger. Op zich heeft hij een goede stem maar hij heeft hetzelfde probleem als de zanger van REO Speedwagon tegenwoordig: hij slist en lispelt. Het is werkelijk geen gehoor en ik kan er niet "omheen" luisteren. Ik erger me er kapot aan. Hij klinkt alsof hij een (nieuw) kunstgebit heeft of zo, Wie weet wen ik er nog aan en komt het cijfer uiteindelijk hoger uit, want muzikaal gezien verdienen ze zeker een ster meer.

Wat is dit voor super-project?

Ik zal eens zoeken, want ik vond Laurie altijd wel een goede gitarist. Moody ook, trouwens. En de drummer van Thunder. Moet wel goed zijn, dit.

Ik ben benieuwd wat je er van vindt. Ik heb hem inmiddels nog enkele keren geluisterd maar blijf bij mijn mening. De zanger stoort met nog steeds dermate dat ie bij mij niet meer veel in de cd speler zal verschijnen. Erg jammer want, zoals als gezegd, muzikaal zit het erg goed in elkaar en klinkt het als de oude Whitesnake. Ik heb inmiddels verlaagd naar 3*

gaat meer de (bluesy) AOR kant op dan de bluesrock van Whitesnake. Zanger stoort mij niet zo zeer, muzikaal is het dik in orde maar de nummers pakken me niet echt. Beetje vlak allemaal..

Inderdaad een irritante zanger. Ik vind het helemaal niet leuk om te zeggen, maar ik vind het verschrikkelijk.

Hoe komt het dat deze man een hele studioplaat mag inzingen?

Kom op zeg,. Chris Ousey heeft al een hele zwik platen volgezongen met Heartland. Da's geen groentje

Ik ken Heartland blijkbaar niet.

En hoe hoog scoort Heartland?

Tussen 7,5 - 8.
Wel even geleden dat ik er wat van heb gedraaid. In het straatje van FM en Newman.
Goeie aor / melodic rock, ......maar de zanger verandert er natuurlijk niet door.

Heartland is idd geen verkeerde band en kan me wel vinden in de score van speedy66. Lijkt ook behoorlijk op Magnum, typische Engelse melodieuze rockband. Muzikaal zit het dus wel snor, de zanger blijft idd wel hetzelfde, al lijkt hij wel wat minder te slissen op die albums. Hij zit ook wat minder prominent in de mix dan bij dit album. Op zich wel de moeite waard om eens te beluisteren hoor.

Met name het debuut van Heartland mag toch wel een kleine klassieker genoemd worden in het AOR/Melodicrock wereldje vind ik. Ik sta er eerlijk gezegd een beetje van te kijken dat Ozric zo slecht met de zang op dit Snakecharmer uit de voeten kan. Toen ik las dat Chris Oussey de zang ging doen was mijn eerste gedacht; top, dat zit dus wel snor!

@ Vielip: heb je deze al beluisterd?

Bijna elf jaar stilte rond dit album op MuMe, maar omdat ik Bernie Marsdens biografie las belandde ik ook bij dit project van gitarist Micky Moody en bassist Neil Murray, die nogmaals de hardbluesrock in de traditie van Whitesnake oprakelden.
Snakecharmer is min of meer een voortzetting van de groepen M3, The Snakes en The Company of Snakes, waarbij Marsdens plek werd ingenomen door Laurie Wisefield, ex-Wishbone Ash. Hierboven valt te lezen over de achtergrond van zanger Chris Ousey, drummer Harry (eigenlijk Gary) James maakte naam bij Thunder en Magnum. Toetsenist Adam Wakeman speelde al eerder in projecten van de familie Snake, maar is bekender van zijn werk bij Ozzy Osbourne.

De albums Once Bitten... en Burst the Bubble klinken alsof David Coverdale uit Whitesnake stapte en de groep voortging met vervangers. Nu is er slechts één Coverdale (alhoewel Jørn Lande akelig dichtbij kan komen...) en bovendien is de stem van Ousey minder diep dan die van zijn illustere collega. Maar hij is een prima vocalist, die passioneel zingt op dit titelloze debuut. Van de kritiek die ik hierboven lees, snap ik niets!
Wel heb ik moeite met de verminderde variatie, waarbij blues terrein verloor aan “gewone” hardrock. Er staat geen slecht nummer op, maar één of twee snelle nummers erbij en hetzelfde aantal met invloeden uit akoestische blues hadden geholpen; in dat laatste is Moody immers zo goed. Ik had meer daarvan willen horen.

Snakecharmer opent bluesrijk met het akoestische intro van My Angel dat spoedig uptempo rockt, gevolgd door het eveneens vlotte Accident Prone dat extra smeuïg klinkt met een dameskoortje. Vervolgens mis ik echte uitschieters, ondanks de lome shuffle van To the Rescue en vervolgens Falling Leaves, een ballade in de stijl van Scorpions.
Tweede verrassende associatie is die met de gepolijste hardrock van Foreigner op Stand Up. De shuffle van Nothing to Lose is aangenaam, pas in White Boy Blues klinkt Moody’s slidegitaar weer prominent.

In oktober 2022 verscheen bij Cherry Red een boxset van 4 cd's met daarop naast dit album de opvolger plus twee liveschijven. De audioversie daarvan is op streaming te vinden. Snakecharmer kreeg de akoestische bonustrack A Breath Away erbij met de door mij gewenste variatie.
Micky Moody publiceerde in 2016 zijn autobiografie, maar ik sla (voorlopig?) over. Na Marsdens boek ben ik even klaar met alle feitjes rond de familie Witte Slang.

Laat onverlet dat Snakecharmer een prima album is, ondanks/dankzij (streep door wat niet gewenst is) dat het minder als Whitesnake klinkt dan je met de groepsnaam zou verwachten. Was dit in de jaren '80 verschenen, dan had dit een grote naam kunnen worden. Ik mis weliswaar uitschieters en variatie, maar composities, uitvoering en productie stáán. In 2013 op cd en als 2LP verschenen.
Nu de inmiddels grijze Coverdale het met zijn vergruisde stem rustiger aandoet (alhoewel?), verdient Snakecharmer herwaardering.

De boxset staat inmiddels op Musicmeter.

Dit is toch wel een heel lekkere cd. Jaren geleden eens aangehad en het pakte me toen niet zo, misschien ook omdat ik het meer als achtergrond aanhad en vanwege de Moody-factor wat anders had verwacht. Nu ben ik er meer echt naar gaan luisteren met de koptelefoon op en later nog eens gewoon thuis, het pakt me wel eigenlijk. Er staan niet èchte uitschieters op, maar ook geen missers. De ballad is wel fraai, met de achtergrond stemmen en dat lekkere slotstuk. Ik begrijp de kritiek op de zang wel, hij stelt zich soms wat aan, maar zingen kan de man wel. Nog een nummer van de plaat hierna gehoord en daar klonk hij wat meer naturel, beviel me goed. In eerste instantie dacht ik dat ik naar Leif Sundin zat te luisteren, ook een beetje semi-ruig maar die heeft net iets minder power. Ik denk als hij had meegedaan op de Manic Eden cd, dan was dat een veel aangenamer geheel geworden, zijn meer naturel stem had daar heel erg goed bij gepast.
Had iets meer gitaaruitspattingen verwacht, maar het is een beetje braaf over het geheel, daar had wel iets meer kunnen gebeuren... het spel van Murray echter is om van te smullen, op "A Little Rock & Roll" bijvoorbeeld, daar klinkt de zanger ook heel erg als Sundin, doet me hier en daar wat denken aan "Written In The Sand" (MSG) qua zanglijnen. Heerlijke riff trouwens. Geldt ook voor "Turn Of The Screw", doet me denken aan de Stones (lekker drumwerk daar trouwens).
Een plaat voor mij die zweeft tussen de 7.5 en 8, met iets meer lef in de muziek had deze plaat zomaar een 8.5 kunnen scoren. Klasse muzikanten, je hoort het talent... alleen met even dat kleine beetje meer, ik mis het... maar niet storend, ik zet hem graag aan.
Dank je voor de box hint Ronald, ik had alleen mp3's, meteen besteld!!