Iggy Pop - Lust for Life (1977)

Iggy Pop ging met David Bowie in zee.
Bowie had al bewezen bij Transformer van Lou Reed dat hij een artiest de juiste impuls kon geven.
Het resultaat hier was het zwaardere The Idiot, en het toegankelijkere Lust For Life.

Lust For Life zal ik altijd blijven zien als de (Z)iggy Stardust van Iggy Pop.
Er werd vaak gezegd dat Ziggy Stardust autobiografisch zou zijn.
Ik denk dat Bowie toen nog niet bewust was van zijn eigen opkomst en ondergang, maar dus iemand anders als voorbeeld nam; namelijk Lou Reed of Iggy Pop.
Ik heb Bowie namelijk nooit gezien als frontman van een band.

Het nummer Lust For Life gaat net als Succes over het omgaan met roem.
Zijn sterrendom.
De drugs die er bij horen.
Het letterlijk en figuurlijk bloot geven aan het publiek.
Het is een grote dierentuin; men komt voornamelijk aapjes kijken.

Sixteen en Tonight gaat over sex met minderjarige tieners, die als groupies achter de artiesten aan lopen.
Het misbruik wat er van gemaakt wordt.
Gouden bergen beloven.
Ontmaagding.
Sixteen heeft raakvlakken met Venus In Furs van Velvet Underground.
De flirt met leer.

The Passenger is het leven in een toerbus.
Elke avond een andere stad.
De passagier op doorreis.

Dat David Bowie later ook nog zijn vruchten uit deze periode plukt blijkt uit de hitsuccessen van Tonight en China Girl.
Zijn versie van Tonight mist duidelijk de kracht vanwege het ontbreken van het sterke begin.
Met China Girl pakt hij het waardiger aan.

Bowie had vaker met artiesten mogen samen werken in de rol van producent.
Hij weet namelijk zeer goed hun kwaliteiten te benutten.
Transformer, The Idiot en Lust For Life dragen zijn stempel als handelsmerk.

Als je weet dat Bowie om Iggy een plezier te doen Tonight en Neighbourhood threat gecoverd heeft (Iggy zat financieel aan de grond), maar wat een schabouwelijke versies waren die nummers van Bowie in vergelijking met deze. En dat zeg ik als Bowie fan. Deze plaat heerst echt, dwingend, noodzakelijk, rauw, echt, ik kan het niet anders omschrijven. Rock 'n' Roll pur sang.

Het was een tijd geleden toen ik Iggy Pop opeens in The Dead Don't Die zag opdraven (een niet zo al te geweldige zombiefilm) dat ik me opeens realiseerde dat het al verdomd lang geleden was dat ik Lust for Life nog eens had gedraaid. Een album dat twee klassiekers heeft voortgebracht: het titelnummer en The Passenger, maar uiteindelijk blijken dat zelfs de twee zwakste nummers te zijn. Of ik heb die - in vergelijking met de rest van de plaat - alleszins al te vaak gehoord. Langs de andere kant, ik kan me echt niet inbeelden dat ik deze versie van Tonight ooit echt beu ga geraken. Het is een nummer dat ik voornamelijk kende in de versie van David Bowie met Tina Turner, maar het is net die drugs gerelateerde strofe aan het begin (die in de versie met Tina Turner ontbreekt) die het nummer zoveel extra punch geeft. Het humoristisch getinte Success doet me ook na al die tijd nog altijd lachen en ik kan me al niet meer inbeelden hoe vaak ik met Some Weird Sin in mijn hoofd heb gezeten. Enigszins gerelateerd: ik kan me ook niet meer inbeelden hoe vaak ik met mijn hoofd heb staan schudden op het einde van Turn Blue. Daar zit zoveel power, zoveel wanhoop in dat ik er langs zelfs ongemakkelijk van word. Die opening gewoon al met "Jesus, this is Iggy"... Op papier klinkt het idioot, maar in het nummer zelf werkt het perfect en het is eerlijk gezegd één van mijn favoriete nummers. Moest ik toch echt iets negatief willen bedenken, dan is het dat Sixteen iets te inwisselbaar is. Al kan dat ook gewoon zijn omdat de rest van deze songs gewoon o zo geweldig zijn.

Voor iedere TopPopkijker was het optreden van Iggy Pop met Lust for Life onvergetelijk, dankzij de palmboom die door hem uit de pot werd gesloopt. De krant van mijn ouders berichtte er de dag na uitzending over en op het schoolplein was dit het gesprek van de dag: "Heb je Iggy Pop bij TopPop gezien? Hij sloopte de hele studio!" Net zo leuk als The Stranglers die in januari ’78 in deze grote-mensen-playbackshow halverwege No More Heroes van instrument wisselden. Punk vond ik dankzij dit soort fratsen extra interessant.
In 2006 keek James Osterberg op zijn optreden terug bij Top 2000 a Gogo en legde meteen uit waar het ritme vandaan kwam: geschreven door David Bowie op diens ukelele, terwijl ze in Berlijn op tv de tune hoorden van het American Forces Network News. Dit in afwachting van tv-serie Starsky and Hutch, voegt website U Discover Music daaraan toe.
Het ritme paste mijn broertje ook toe bij het stoeien: hij stompte mij op de maat. Onze moeder riep na een tijdje dat we moesten stoppen, bang dat we elkaar zouden bezeren… Overigens was Le Petit Tortillard van Plastic Bertrand nog sneller, ontdekte ik na een tijdje. Ik won de krachtmetingen met gemak.

Muziek nam ik op van de radio en elpees kopen was nog buiten mijn mogelijkheden. Deze plaat cadeau vragen durfde ik niet: zouden mijn ouders niet goed vinden, zulke wilde muziek… Achteraf gezien weet ik zeker dat ik met dit album zwaar teleurgesteld zou zijn geraakt: afgezien van Sixteen klinkt nergens op Lust for Life iets vergelijkbaars qua stijl. Pas jaren later bereikte The Passenger mij, waarbij ik geen flauw idee had dat die van deze plaat afkomstig was, zo anders is het in stijl.
47 jaar later probeer ik het weer eens met dit tweede album uit zijn Berlijnse periode met David Bowie, na The Idiot. De Brit leverde maar liefst zeven nummers, soms geschreven met Ricky Gardner, die bovendien de schrijver is van The Passenger.
Some Weird Sin is ook nog lekker (iets later door Pop eveneens bij TopPop geplaybackt), maar Tonight kende ik inmiddels als het saaie duet tussen David Bowie en Tina Turner. Ook in deze eerste versie vervelend.
Op kant 2 heeft Success nog wel een aangename sfeer met de lange gitaarlijnen, Turn Blue is echter een gaapballade, waarna Neighborhood Threat een lekker uptempo nummer is en Fall in Love with Me dansbaar maar langdradig afsluit, heen-en-weer-springend tussen slechts twee akkoorden.
De palmboomsingle was een onverwacht grote hit: bij de Nationale Hitparade zeven weken top tien gedurende december ’77 en januari ‘78, waarvan drie weken op #4. Het album haalde in december #8.

Soms keerde het liedje onverwacht terug. Zoals die keer in 2015 toen Pop Lust for Life bij Later with Jools speelde, met onder meer onder meer Josh Homme van Queens of the Stone Age op gitaar en Matt Helders van Arctic Monkeys op drums. Opnieuw kippenvel.
Ik kwam hier op reis door mijn afspeellijsten met favoriete liedjes uit new wave en aanverwanten. Dit vanaf Richard Hell & The Voidoids, via een inhaalslag bij Pops vorige plaat. Volgende album: rare muziekjes van de vreemde Amerikanen van Devo.

De levenslust spat van dit album af. De bekroning van de succesvolle samenwerking met Bowie.