Richard Hell & The Voidoids - Blank Generation (1977)

Gelezen op Last.fm: "Richard Hell is the most punk punk ever. Everyone else who dresses punk is a ******* loser."

Aardige punkklassieker van Richard Hell. Toch staan er iets te weinig écht goede nummers op om een score van meer dan 3,5* te rechtvaardigen. Het titelnummer is het hoogtepunt van de plaat.

Ik doe er een halfje bij, tot 4.5*, want ik draai deze plaat zoveel. Toch wel mijn favoriete punk-plaat, niet in het minst door Richard Hell's stem die zich perfect leent voor deze muziek. Stuk voor stuk geweldige nummers.

Tot nu toe een erg aangename plaat. Lekkere zenuwachtige tempo-versnellingen, en slim doordacht (al zou je dat op het eerste gehoord niet zeggen) gitaarspel. Dit heeft wel wat weg van het debuut van Talking Heads, op eenzelfde manier erg eigenzinnig.

Een waardering volgt nog.

Ook dit is in mijn ogen een absolute klassieker, het gitaar geluid van de in mijn ogen grote Robert Quin doet mij werkelijk sidderen en menigmaal kruip ik over de grond omdat ik van luistergenot niet meer weet wat ik anders moet doen.
Als iemand de plaat ''Blue mask'' van Lou Reed in huis heeft moet je ''Waves of fear'' eens opzetten, de gastrol van Robert Quin is werkelijk magistraal en ook dan weet je op een gegeven moment niet meer wat je met je lijf moet doen.
En als je die plaat niet hebt, aanschaffen al was het alleen maar voor dat goddelijke nummer.
Oja, de stem van Richard is natuurlijk ook van een hoog kippevel gehalte.
En zat trouwens Tommy Ramone hier niet achter de drum kit???

Hmm, dat doet me denken aan een concert wat ik eens ben tegengekomen met Reed en Quine. Twee meesters wat betreft het maken van 'white noise': Lou Reed - Some Kinda Love/Sister Ray

Te gek, bedankt Reint!!

Nee, dat was de andere Ramones drummer, Marky Ramone, onder zijn eigen naam Marc Bell.....

En waarom hebben ze deze prachtige hoes nou voor de re-release vervangen door deze ?

Kom er nu pas achter dat Blank Generation een bewerkte versie van een oud nummer uit de jaren 50: the beat generation

Stom, ik heb in ieder geval de hoes waarbij Hell het bovenlijf wordt ontbloot (you make me), die lag toch gewoon in de winkel, deze heb ik nog nooit gezien.

yopa, van wie is dat 50's-nummer? Op YouTube te vinden?
Rudi S, ja, die hoes heb ik ook, indertijd was dat volgens mij de gangbare hoes, ik zie ook nu pas dat hierboven de re-release-hoes staat, heeft die hier altijd al gestaan of is dat pas kortgeleden aangepast?

Zo, da's beter

?? de hoes hierboven is de originele hoes, of is ie nu net aangepast?

nog iets over de muziek? it kicks ass, voor mij, al jaaaaaaren. en robert quine is geniaal op deze plaat.

Edit: hahahaha

Dit is de originele, die lelijke roodroze de reissue, net aangepast...

Die uit hetzelfde jaar van Johnny Thunders (So Alone) mag er ook zijn - misschien vindik die nog wel een tikkie beter

Die was een jaartje later, maar zeker bijna zo lekker. Vind deze, ook door Quine, net effe puntiger.

Ha, dat is beter, deze hoes... En wat de plaat zelf betreft, kant 1 met al die dynamietstaafjes van nummers is ijzersterk, en het begin van kant 2 zo mogelijk nog beter, met het fantastische titelnummer en de prima cover van Walk on the water (dat ik in deze versie voor het eerst hoorde), maar de afsluitende twaalf minuten duren me toch wat te lang, daar verliest de plaat een beetje z'n vaart en daarmee z'n impact.

Johnny Thunders! Waarom waarschuwt niemand hier mij dat ik daar nog niet op gestemd heb?... [gestommel in de richting van de T-plank van platenkast]

, oh wacht nu is er weer die roze (1990)
Ik heb maar weer eens een correctie ingezonden met de juiste hoes..
Deze "roze"hoes is echt verschrikkelijk
Zo'n bubblegum hoes was trouwens in 1977 ondenkbaar geweest.
edit: hoes (van wikipedia) is afgekeurd wegens niet scher en randjes, maar een betere zoeken.

Niet alleen op deze plaat, maar het volk zat juist niet op solo's te wachten (hoewel Televison wel weer succes had) dus werd door het publiek vooral Hell als frontman gekend, in de muziekwereld werd Quine na verloop van tijd behoorlijk omarmt.
Hij zou nog mooi dingen doen met Lou Reed en Tom Waits, John Zorn - The Big Gundown (goeie plaat zeg) + nog een stapel zorn projecten, Richard Hell albums en nog een hele grote lijst met andere projecten.
Helaas in 2004 overleden

Bob McFadden & Dor - The Beat Generation (1959) - YouTube

Dit was hem dacht ik, kan het nu ff niet controleren. Geen geluid hier.

Hier wel geluid en het is inderdaad een soort bewerking van dat McKuen liedje met ander teksten etc.

En amusant ook, typisch humor uit die tijd, maar ik kan er wel om lachen.

Met de Record Store Day kwam onlangs een '40th Anniversary Deluxe Edition' uit van dit album. Dit album is eindelijk eens goed geremastered (door Greg Calbi) en ook nog uitgevoerd met zowel een bonus disc bestaande uit alternatieve versies, enige live songs (uit uiteraard het voormalige New Yorkse punkhol CBGB) en een radiocommercial als een informatief boekje van 24 pagina's met historische foto's.

Fijn om dit album eens goed gemastered te horen, hoewel de oorspronkelijke opnamekwaliteiten, zo vermoed ik, nooit echt geweldig waren. Bij de extra tracks mis ik nog wel enige goede aanvullingen, waaronder de twee bonus tracks die boven zijn genoemd, maar een kniesoor die daarover valt.

In 1977 brak de punk door waardoor ook de diverse lijstjes vol kwamen te staan met punkalbums. Hoewel Richard Hell toch minder bekend is geworden staat hij wel erg hoog in de jaarlijst 1977 van Oor. Gedeeld 17e. Hoger dan Ramones en Clash. Volgens mij niet terecht overigens. Zeker Ramones bevielen mij een stuk beter. Ik mis een beetje een bite in dit album.
3*

Richard Meyers, zoon van intellectuele ouders, van wie hij de vader op jonge leeftijd verloor. Weggelopen van huis met boezemvriend Tom Miller. Maakte de middelbare school niet af en toog naar New York om dichter te worden en dat vervolgens in Santa Fe te praktiseren én een tijdschrift uit te geven.
Terug in New York begint hij met Tom Miller, de laatste inmiddels actief onder het pseudoniem Tom Verlaine, de groep Neon Boys. Hieruit ontstond het baanbrekende Television, invloedrijk op de New Yorkse new wave. Meyers noemde zich dan Richard Hell. Nog voordat het debuut verschijnt is Hell met onenigheid vertrokken.

In november '76 verschijnt een single van Richard Hell & The Voidoids met 3 nummers genaamd Blank Generation (niet op Discogs te vinden, ik vertrouw hier op Wikipedia dat zich baseert op dit boek) en in september 1977 verschijnt het elpeedebuut Blank Generation.
De muziek is soms wild en heftig: alleen al de bijna valse openingstonen van Love Comes in Spurts, waarna een pittig en puntig nummer volgt. Vaak is het ingetogener, althans: geen wilde punk, maar eigenzinnige rock met sterk gitaarwerk. Niet per se makkelijk beluisterbaar, zoals mij overkomt in de acht minuten van slotlied Another World.
Daar staat tegenover dat het titelnummer mijn afspeellijst van inmiddels 91 nummers met een briljante gitaarsolo bereikte: deze van Robert Quine is heerlijk tegendraads en toch passend. Het heeft het punkgevoel. Zes nummers blijven daarbij onder de drie minuten, wat dat gevoel versterkt. Met de oren van nu: zowel punk als new wave, voor wie van genrestickertjes houdt. In mijn beleving soms pakkend, soms minder.

In de nazomer van 1977 kwam de jonge punk-/waverevolte goed op gang. Ik kwam vanaf het debuut van The Boomtown Rats en het volgende nummer op mijn afspeellijst is het titelnummer van Iggy Pops Lust for Life. Op naar die plaat.

The Libertines hoor ik door het hele album.