Tom Waits - Blue Valentine (1978)

geweldige plaat dit , christmas card , kentucky, red shoes en titelnummer echt geniaal. ook erg constant deze plaat.

zo heeft ie in elke periode weer een klassieker ...

closing time-blue valentines-swordfishtrombones-bone machine-alice , dat zijn mn favorieten.

en dan zit daar rain dogs en mule variations niet ver vandaan...

Red Shoes by the Drugstore

Schitterende blues/jazz LP van Tom Waits, vandaag heerlijk in de trein weg zitten dromen!

Ik ben nog niet bekend met de hele oeuvre van Waits, maar dit lijkt mij een overgangs plaat tussen de oude stijl (zeg maar Closing Time) en het latere, experimentele werk (zeg maar vanaf Swordfishtrombones)
Maar correct me if i'm wrong...

Aanrader!

Wat een belachelijk fantastische plaat is dit zeg! Dat er rock boven staat is natuurlijk waanzin. Mooiste bluesplaat die ik ooit heb mogen beluisteren. Zo minimaal en toch zo groots. Ongelofelijk! Lang leve deze brompot!

Prachtig album deze, dit is echt de plaat die ik zocht van Tom Waits (met dank vooral aan user Kiriyama), heerlijk relaxte muziek, en dan met dat relaxte piano geriedel het hele album door samen met die 'zware negerstem', prachtig gewoon. Ik vind het gewoon een regelrechte blues plaat, met jazz heeft dit naar mijn mening niet echt veel van doen. Deze bezit meer variatie en klinkt wat levendiger dan Closing Time, en heeft een stuk meer constantheid dan Rain Dogs. Voorlopig voor mij het beste Tom Waits album.

Die titels ook weer en dan vooral A Cristmas Card.

4.5*

Lijkt Heartattack And Vine ook wel op deze, ligt die in dezelfde lijn?

Ligt wel een beetje in de lijn maar is wat bluesier....

Heb het gevoel dat die mij ook nog wel gaat liggen. De jaren 80 Waits begin ik in de vorm van Rain Dogs al een beetje aan te wennen, maar het jaren 70 werk ligt mij een stuk beter, vooral omdat ik alleen maar albums in die lijn verwacht had van deze artiest. Had nooit verwacht dat hij vanaf Swordfishtrombones erg experimentele platen ging maken.

Mooi dat deze je wel goed smaakt. Vergeet ook zeker 'Small Change' niet. Iets rauwer dan dit album, maar minstens even mooi. Vooral de prachtige 'Tom Traubert's Blues' en 'Invitation To The Blues' mag je niet missen.

Misschien neem ik die er ook nog eens bij want in de meeste algemene beoordelingen op diverse sites worden de 2 nummers die jij opnoemt vaak als de beste Waits nummers uit zijn gehele oevre opgenoemd.

Als ik het goed heb kun je zijn oevre opdelen in 3 verschillende soorten/periodes. De eerste 2 albums met zijn normale niet rauwe maar pure zangstem. Daarna vanaf zijn derde album had hij een wat Louis Armstrong achtige zangstem tot en met Heartattack And Vines. En ik geloof dat vooral Closing Time en Small Change erg piano georienteerd zijn. En vanaf Swordfishtrombones werd het allemaal enorm experimenteel, en daarna kun je de albums doortrekken tot wat hij tot nu toe nog steeds uitbrengt. Met Rain Dogs algemeen gezien toch als veruit het beste samen met Swordfishtrombones uit de experimentele tijd.

Ik heb uit alle 3 de periodes nu een plaat en daar doe ik het voorlopig maar even mee. Al zit ik wel te overwegen om Small Change en Heartattack And Vines er nog bij te nemen. Denk dat ze niet meer echt veel voor mij gaan toevoegen aan deze, ook omdat ik niet een echte Waits fan ben, maar heb tijd zat. En de tijd zal leren of ik er nog 1 of een paar albums van Waits zal bijnemen.

Closing Time, Rain Dogs en deze heb ik als Waits studioplaten nu, en deze bevalt mij daar verreweg het beste van. Het livealbum Glitter And Doom heb ik ook, maar heb ik ook niet zoveel mee, net als Rain Dogs, maar dat is dan ook een plaat uit zijn experimentele avantgarde achtige periode.

Als ik avantgarde gekkigheid wil horen luister ik wel naar Zappa, en als ik Waits wil horen, hoor ik het liefst Louis Armstrong.

Red Shoes laat al een beetje horen welke experimentele kant Waits op wilde gaan. Ook Whistlin Past The Graveyard is een mooi uptempo nummer met een mooi ritme erin. En ik vind de opener erg mooi, mooi mystiek nummer. Pracht album deze, en hier gaan er nog wel een paar van bijkomen dat is zeker.

Op naar Small Change en Heartattack And Vines.

Die 2 heb ik nu ook inmiddels, maar komen niet aan de enkels van deze Blue Valentine. Dit album blijft voor mij het meest genieten, mooie stem, mooi sfeertje, en net iets spannender dan Heartattack And Vines die iets meer bluesy is.

Aan het ietwat kale en weinig afwisselende geluid heb ik even moeten wennen, maar langzaam maar zeker begint ook deze kant van Tom Waits meer indruk op me te maken. Wat dat betreft vind ik de latere Tom Waits gemakkelijker te behappen. Nu krijgt Blue Valentines nog even een dikke zeven, ik vermoed dat het binnenkort weleens meer kan gaan worden. Wel is Kentucky Avenue gewoon een van de beste Waitsnummers ooit

Met die laatste zin ben ik het eens, Niels.

Christmas card en kentucky avenue zijn twee fantastische songs

Dit is de Waits waar ik echt een klik mee heb, al vind ik zijn latere platen ook vrijwel altijd de moeite waard. Bij Waits v1.0 (of hier eigenlijk 1.2), de nachtclubzanger, hoor ik meer emotie. Zijn hele manier van performen in deze fase van zijn carrière heeft ook een grotere aantrekkingskracht op mij: zo'n ietwat geflipte streetwise bohemien die het antwoord lijkt te weten, wat de vraag überhaupt moge zijn.

Ik wilde eigenlijk 4,5* geven, maar ik wacht dat nog even af. Ik blijf de eerste helft namelijk toch sterker vinden dan de tweede helft. Toch zeker één van mijn favorieten binnen zijn oeuvre.

Tsja wat een album. Jazz Blues You name it. Maar bovenal meesterlijk. Wat een plaat.

Ik zou hier zo 29 dollar voor over hebben.

Fenomenaal goed

heel mooi album. blues uiteraard, maar op zowel een ingetogen als speelse manier

Muziek >> Muziekgames >> Blues Top 100
was hiervoor een lijstje aan het maken, deze mag dan niet ontbreken, maar welk nummer? Vooral Kentucky road en Christmas card zijn pareltjes. Kentucky road is wel de ultieme tranentrekker: I'll take a rusty nail and scratch your initials in my arm...

Nog zo’n artiest door voor mij weinig verkeerd kan doen. En op deze blauwe valentijn valt alles mooi samen. Heb er nooit opzoekingswerk naar verricht maar de productie van dit album klinkt binnen zijn oeuvre volstrekt uniek. Veel voller geluid, zijn stem komt op die manier ook mooier uit de verf (voor zover dat gaat bij deze citroenrasp). Nee serieus, indien je enkel rekening houdt met de vocalen is dit de sterkste Waits. Hoe hij ook gromt, smacht en zelfs fluistert; het klinkt allemaal geweldig. Meerdere nummers worden ook lekker lang uitgesponnen, $29.00 mag van mij eeuwig blijven duren. En mooiere pianoballads dan Kentucky Avenue hebben mijn oren nog niet bereikt.

En ook deze Blue Valentine breekt nu volledig door bij mij.

Blues en ballad wisselen elkaar hier vlot af en de verhalen vertellende Waits is hier erg sterk bij stem met een lichte grom in de zang die later nog meer uitgewerkt zou worden. 3, 5 en 7 zijn tot nu de favo's.

Tom Waits is echt zo een gruwelijk consistente artiest, 13 albums van hem in huis en niet 1 slechte, hoogstens enkele die nog meer appreciatie moeten krijgen maar degene die ik al koester zitten diep. De top 3 bestaat nu uit Rain Dogs, Frank's Wild Years en Mule Variations maar alle andere zitten er dicht tegen en ik begin de vroegere jazzy periode van Waits meer naar waarde te schatten.

Held!

Vroeger regelmatig cd's van Tom Waits gekocht. Altijd wel lekker maar dat hing van mijn bui af.
Jaren, echt jaren niet gehoord.
Nu een streamer aangeschaft en mijn cd's aan het rippen. Kom ik dus ook de Waits cd's weer tegen.
Deze als eerste van deze stapel op de streamer.
Wat heb ik al die jaren gemist!
Prachtig, openingsnummer vind ik niks maar Christmas Card, $29,00, Kentucky ach wat mooi.

Zeker een goeie bui?

Zo langzamerhand is Blue Valentines een van mijn favorieten geworden. Misschien wel een van mijn favoriete Waits nummers. Erbij zeggende dat ik lang nog niet alles in zijn oeuvre heb gehoord

Dit is gewoon met afstand zijn beste album repelstefan. En ja, het titelnummer is 1 van de hoogtepunten. Al is mijn torenhoge favoriet Kentucky Avenue, dat nummer is bij mij een garantie op kippenvel.

Kuch Kuch, Alice, Kuch kuch.

Het mooie aan Tom Waits zijn oeuvre is dat ieder album steengoed is. Ik kan er dus perfect mee leven wanneer andere mensen Alice, Mule Variations, Rain Dogs, Closing Time, Real Gone, Foreign Affairs (zwaar onderschat!) enz... verkiezen. Wat een held. Jammer genoeg nog nooit live gezien.

Inderdaad. Er zijn maar weinig artiesten die zo'n veelzijdig doch consistent sterk oeuvre hebben opgebouwd.

Ik kan zelfs niet meteen iemand bedenken. En dan hebben we het over een lange carrière zonder een periode (of periodes) waarin het niveau serieus inzakt hé. Misschien dat Nick Cave hier ook aan voldoet.

Nick Cave was ook de eerste naam waar ik aan dacht. Ik denk zelf nog aan Steven Wilson en wellicht Thom Yorke, maar dan houdt het wel op, inderdaad.