Rainbow - Down to Earth (1979)

Ik vind de kritiek voor dit album niet terecht.
Eyes of the World,Makin Love, danger Zone All night long zijn klassiekers van Rainbow.

Sorry verkeerde zanger op dit album

Sorry de verkeerde zanger kwam pas na dit album.

Ach een echt verkeerde zanger heeft Rainbow naar mijn idee nooit gehad. Alle vier hebben/hadden zo hun eigen kwaliteiten. Met Dio natuurlijk als opperhoofd zanger.

Klopt Iggy, maar de reacties op Graham Bonnet vind ik wat te kort door de bocht. Al moet dan wel gezegd worden dat het verschillende bands zijn onder dezelfde naam/noemer.

DIO met afstand de beste zanger bij deze band met Joe Lynn Turner als goede 2e

Voor dit soort type songs is Dio ook de verkeerde zanger.

Precies. Vindt zelfs het zover gaan dat je kan stellen dat dit een 'andere' ('type') Rainbow is..
Thematisch heel anders, op het podium ook een andere sfeer.

Eens, dit is een andere Rainbow dan op Rising ofzo. Deze Rainbow is doodsaai. Bonnet is een ongeleid projectiel maar geen enkele andere zanger had Down To Earth spannend kunnen maken.

Zwakke nummers, lelijke zanger. Het klinkt als een doorsnee Amerikaanse hardrockplaat uit de vroege jaren 80.

Met dit verschil dat je hier in elke song Ritchie Blackmore op gitaar hoort. Hij blijft fenomenaal met zijn catchy riffs en uitgesponnen solo's. Ook Cozy Powell achter de trommels blijft geweldig om te horen.
De zanger maakt het album/de band inderdaad tot een totaal andere Rainbow dan op bijv. "Rising". De teksten zijn ook meteen anders, de Middeleeuwen zijn achter gelaten en het gaat op dit album over vrouwen en de liefde en zelfs glamour.
Op het podium is (was) Bonnett ook een heel andere frontman dan R.J. Dio.

Uiteraard is dit meest beroerde Rainbow album altijd beter dan de beste van Bonnet. Daar mag ie net als Dio de dictator Blackmore nog altijd dankbaar voor zijn. Met de man viel uiteindelijk niet meer te werken wat dan ook slechts in 1 album resulteerde. Alcatrazz was iets minder kritisch blijkbaar want Bonnet had daarna de smaak wel te pakken gekregen...

De composities hier zijn behoorlijk commercieel/ondermaats maar speeltechnisch is het toch altijd weer genieten. Echt slechte platen heeft Blackmore ook nooit gemaakt natuurlijk. Alleen ook in richtingen die je minder aan kunnen spreken...

Op Michael Schenker Group's Assault attack presteert Bonnet beter dan hier. Schenker ook beter dan deze Blackmore overigens.

Ik vond alleen Alcatrazz acceptabel. Alhoewel 'dulden' misschien een beter woord is. Want dat gebulder van Bonnet is zo verschrikkelijk dat ik liever twintig albums van Lucas Hulshof meeneem naar een onbewoond eiland dan eentje waarop die Bonnet zijn stembanden laat rammelen. Brr. Je zou hem eens in moeten zetten bij eender welk conflict. Op zeker dat de agressor terugrent naar de zee.

Op die elpee ja. Maar eenmaal de studio uit heeft hij welgeteld 1 optreden met MSG gedaan. Bij het allereerste concert stond ie stomdronken op het podium en heeft Michael 'm de band uit geknikkerd.
Snap sowieso niet hoe die Bonnet met virtuoze muzikanten altijd heeft kunnen samenwerken: Yngwie Malmsteen, Steve Vai, Ritchie Blackmore, Michael Schenker, noem ze maar op.
Hij stond bekend om zijn stem als een misthoorn en was blijkbaar graag gewild in de hardrock.
Tegenwoordig treedt ie nog steeds op maar zijn stem is geen schim meer van wat ie was in de hoogtijdagen van de jaren '80.
Later, veel later, beide heren op volwassener leeftijd, is dat akkefietje tussen Michael en Graham wel weer bijgelegd hoor.

Zou ook wel aardig hyocriet zijn geweest. Als er iemand in drankschandalen was verwikkeld waren het de broertjes Schenker zelf wel.

Eyes Of The World nog eens voorbij laten komen. Minstens zo aardig als Tarot Woman moet ik zeggen. Niet alles is kommer en kwel op dit slechtste Rainbow album ooit.


Ik vraag me idd af hoe zn reactie was geweest toen ie de zak kreeg van de baas.....

Deze haalde wel de billboard 100 (nipt) in 1979 in tegenstelling tot de Rainbowversie.

Nah, denk dat ik de versie van deze dames dan ook zeker prefereer boven die van Bonnet. Werkelijk het ergste gedrocht van het album. Blijft ook gewoon een flauw popnummer ook al is het 100 keer door Ballard geschreven. En in deze trant zijn er wel honderden van gebrouwen ook.

Surrender op de volgende plaat was net iets beter met dank aan Turner maar ook niet best. Ballard met Rainbow en ik zullen nooit vriendjes worden vrees ik.

het zwakste album van Rainbow met ook nog de 'verkeerde'zanger..

Op zoek naar de hoed en de rand kwam ik nog dit interview met Graham Bonnet tegen, uit 2011.
Graham vertelt er over de tijd van opnames van Down To Earth, zijn verstandhouding met Ritchie Blackmore en zijn latere vertrek bij Rainbow. Over het album: "Nobody thought it was going to be anything. Nobody even liked it. Not one person in the band liked it. When I first joined the band, I heard the title “Since You Been Gone” and... ".

En "the story" over zijn 'performance' op het allereerste concert van de tour met MSG n.a.v. het album Assault Attack wordt ook door Graham zelf uit de doeken gedaan. Na dit 1e concert werd Graham nl. meteen ontslagen. "Then my fly split, and my penis falls out, and then I made a big deal of that, and then got off stage very quickly. It was very embarrassing; I had to run for my life, because the band was going to kill me."

Had nog helemaal niet gestemd.
Album nog eens beluisterd en het is toch een album met erg goede nummers.
4 sterren.

Na twee sublieme albums waarbij je de ene na de andere hoogvlieger voorbij hoort komen, is Down To Earth wel een bijzonder toepasselijke titel. Alle magie en sfeer is ingewisseld voor simpele hardrock die over het algemeen plat en zielloos klinkt. Het vertrek van Dio is niet eens het grootste probleem. Bonnet zingt prima, maar het is net alsof niemand zin had in dit album. De teksten zijn tenenkrommend slecht en de muziek mist iedere vorm van inspiratie. Als er al stukken voorbij komen die de moeite van het luisteren enigszins waard zijn, dan herinneren ze vooral aan grootse momenten van de vorige platen. De boogierock over love zijn dingen waar Blackmore zich echt voor moet schamen. Since You Been Gone is dan ook nog een cover en dat is de doodsteek voor een bijzonder matig album. Dat je beste nummer een cover is. Down To Earth is op de beste momenten luisterbaar.

Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Ach... Eyes Of The World klinkt prima!

Maar daar is ook alles wel mee gezegd. Ik kan bij vlagen nummers aardig noemen (de laatste 3), maar het gros van de tijd ben ik me toch vooral aan het ergeren over het feit dat de cock-rock teksten werkelijk verschrikkelijk zijn, Blackmore vrij ongeinspireerd klinkt, Cozy Powell's magistrale drumwerk praktisch non-existent is en dat het stukje magie dat de band op de eerste drie platen neerzette, nu vervangen is voor standaard hitgevoelig materiaal.

All Night Long is nog geeneens de ergste single, daar de gitaarriff en het zangwerk vrij behoorlijk is. De teksten doen me echter heel erg veel pijn. Pijn tot op het punt dat ik denk dat Paul Stanley en Gene Simmons het ook niet zouden durven zingen. Dat Bonnet het wel durft te zingen is meteen het grootste voordeel van het album, daar hij een prima stem heeft. Hij lijkt tevens de enige die zijn alles durft te geven. Since You've Been Gone is wat mij betreft ook een van de meest obligate classic rock tracks ooit, al kreeg ik nog het meeste pijn bij No Time to Lose, wat voor mij een verschrikkelijke boogiewoogie track is.

Nee, deze versie van Rainbow doet het niet voor mij. Dat Blackmore dit zelf ook vindt, pleit dan weer in zijn voordeel.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Ik had Down to Earth in mijn herinnering als het album dat qua kwaliteit een geleidelijke overgang vormde tussen het vroege, fantastische Rainbow, en het nogal teleurstellende latere werk. Als dat klopt, dan belooft dat niet veel voor de komende albums. Bij herbeluistering viel dit album me nogal tegen. Of, herbeluistering: hernieuwde kennismaking kan ik beter zeggen. Volgens last.fm heb ik dit album na 2010 een keer gehoord.

Eyes of the World en Lost in Hollywood bevielen me wel, de rest van de nummers ligt ergens tussen middelmatig en erg matig. Zwakke punten zijn met name Makin' Love en single Since You Been Gone, al helemaal als dat nummer op het einde ook nog eens een octaaf omhoog gaat. Over welbekende trucjes gesproken.
De stem van Graham Bonnet ligt me wel. Het is geen Dio, maar het is wel een krachtige stem, enigszins ruw. De muziek daarentegen spettert nergens. In vergelijking met z'n twee voorgangers is Down to Earth vooral netjes, en wordt er nergens echt het avontuur gezocht.

Halve ster eraf.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Wat zou Ritchie Blackmore bezield hebben in die periode? Hij werd alom in de hardrock / 'metal' gezien als de allerbeste gitarist. Erg benaderbaar was ie niet. Hij plaatste zich nogal op een voetstuk.
Was het misschien niet genoeg, hij wilde meer wereldroem? Muzikaal maar een rare weg ingeslagen met dit album.
Het is niet alleen dat Dio z'n invloed niet meer deed gelden. Blackmore was zelf ook altijd into middeleeuwen en fantasy (zie ook z'n muziekactiviteiten laatste 20 jaar). Hier een totaal andere Rainbow dan die van de eerste twee albums, op zoek naar commercieel world wide succes?
Een gruwel toen het album uit kwam destijds, nu achteraf nog altijd 3,5* neigend naar 4, door Ritchie's gitaarwerk.

1 Ritchie Blackmores Rainbow / Rising
3 Long Live Rock 'n Roll
4 Down To Earth

Geen wereldschokkend album maar na de zwakke opener All night long is het niveau alleszins acceptabel.Vooral Eyes of the world en Lost in Hollywood zijn sterke (hard)rock songs en Since you've been gone is gewoon een lekker en commercieel nummertje.Ik vind Rainbow met Down to earth hier sowieso een gooi doen naar de Amerikaanse (lees Dollars) markt.Verder is Graham Bonnet in mijn oren ook een fijne zanger die ik eigenlijk pas twee jaar later leerde kennen met zijn ijzersterke solo single Night games.
Het is natuurlijk allemaal een stuk minder dan bijvoorbeeld Rising,ook niet helemaal met elkaar te vergelijken,maar mede door het uitstekende gitaarwerk van Ritchie Blackmore nog steeds best een genietbaar album.

Down to Earth is natuurlijk een wat ongelukkige plaat om meerdere redenen. De eerste reden is het vertrek van wereldzanger Ronnie James Dio, welke hier vervangen is door Graham Bonnet, die hier dus een hele ondankbare taak heeft. De tweede reden is een nieuwe, commerciëlere richting waar Blackmore de band in lijkt te duwen, waar ze nu nog maar met één been in lijken te staan. Het songmateriaal wisselt van hitgevoelig materiaal naar songs die doen denken aan de epiek van de vorige platen, maar uiteindelijk lijkt alles in beetje in het midden te blijven hangen. Als gevolg gaat Bonnet, die best een prima stem heeft, met de volle 140% op het songmateriaal af, en ik heb het gevoel dat hij zich regelmatig forceert en overschreeuwt. Bij de popnummers als 'Since You've Been Gone' en het swingende 'No Time to Lose' vind ik zijn bijdragen vooral storend. Echter, wanneer je het kaf van het koren weet te scheiden staan ook hier best een paar sterke nummers op. Met 'All Night Long' begint de plaat sterk, en de hitgevoeligheid van het nummer is een mooie bijkomstigheid. 'Eyes of the World' doet denken aan 'Gates of Babylon', hoewel niet net zo goed. Met 'Danger Zone' en 'Lost in Hollywood' krijgen we verder nog twee nummers die met Dio gerust klassiekers waren geworden, maar die met Bonnet slechts de eer hebben om deze plaat na een bedenkelijk middenstuk tot een noemenswaardig einde te brengen. Vooral laatstgenoemde doet het in huize The_CrY toch wel erg goed.

Op een manier is deze plaat toch heel Down to Earth voor mijn gevoel, vergeleken met de vorige platen. Het mystieke van de Dio era is voorbij. De monumentale rise to fame is er geweest. Nu werd het weer tijd om neer te dalen, en met een zakelijke houding naar de muziek te kijken: de band had hitjes nodig. Geen 'Rainbow Eyes' meer; geen 'Catch the Rainbow'; niet langer turen we naar de sterren. Nu zingen we over alledaagse dingen: 'Love's no Friend', 'Since You've Been Gone', etc; turen door de ogen van de wereld. Bonnet verliet hierna de band, omdat hij de steeds commerciëlere aanpak van Blackmore niet zag zitten. Ik denk dat dit maar goed ook was. De stem van Bonnet past niet bij de zanglijnen van Rainbow, en wat Blackmore wilde had een zachtere aanpak nodig... maar meer daarover in een ander topic.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Down to Earth

De spijker op de kop: dit zijn de drie memorabele nummers van dit album die het - indien gezongen door Dio - nog tot Rainbow-klassiekers hadden kunnen brengen. Ook voor het overige ben ik het helemaal eens met je analyse. Graham Bonnet is een prima zanger, maar hij overschreeuwt zich hier nog wel eens.

Down to earth bleek uiteindelijk inderdaad de scharnierplaat naar de koerswijziging richting commerciele Amerikaanse radiorock. Die leverde voor dat genre nog best prijzenswaardige resultaten op (ik ben vooral een fan van de relatief soft uitgevallen Bent out of shape), maar zo memorabel als op Rising en Long live rock 'n' roll zou Rainbow nooit meer worden. In de verste verte niet zelfs.

Eyes of the World en Lost in Hollywood steken met kop en schouders uit boven de rest. De totstandkoming van dit album verliep moeizaam en maar liefst drie nieuwe bandleden werden aangetrokken. Het positieve hier is dat Ritchie Blackmore en Roger Glover werden herenigd. Laatstgenoemde als producer die de liedjes samen met Blackmore schreef, m.u.v. Since You Been Gone, en de open vacature als bassist aanvankelijk als invalkracht vervulde, om vervolgens tot eind 1993 met Blackmore te blijven spelen. Teksten schrijven ging hen i.i.g. niet altijd even goed af en Cozy Powell werkte aan de afsluiter mee. Mijn stemgemiddelde van Rainbow komt hoger uit dan Deep Purple. Laatstgenoemde heeft dan ook (veel) meer (live)albums waar wel eens wat minder werk tussenzit, maar dit gegeven betekent ook dat ik Rainbow gewoon heel goed vind en dat de kloof tussen het werk met Ronnie James Dio en dat met de andere zangers bij mij niet bijzonder groot is.

In ieder geval een album waar de meningen over zijn verdeeld. Tja Dio is gone, aan een kant jammer, aan de andere kant zijn Blackmore/Dio zeer sterke persoonlijkheden dat de vraag rijst of indien ze verder gingen er nog iets optimaals had uitgekomen? Hij heeft 2 wereldalbums met Black Sabbath gedaan maar ik vond zijn eigen band met elk album minder worden.

Een duidelijk pluspunt is de komst van Don Airey. Op geen enkel Rainbow album is de samenwerking gitaar/keyboards sinds Jon Lord zo optimaal is op dit album. zelfs op Rising mag Tony Carey een intro doen en een solo in Light in Black, op Long live mag david Stone slechts een intro doen, op het eerste album slechts een piano solo op een boogie woogie nummer.

Don is nog steeds hartstikke trots op dit album en heeft zeker een bijdrage geleverd. Degene die van goed gitaarwerk/keyboard houden zou ik het solo album K2 van Don Airey aanbevelen met sterke bijdragen van Gary Moore en Cozy Powell

Graham is geen Dio natuurlijk en hij kan veel zeggen maar mag ook een kritische spot over zichzelf hebben, toch doet hij het goed op dit album

All night long opent sterk, sterke krachtige rif en een klassieker in de school van Long live. Dit nummer vond ik Joe Lyn ook sterk live neerzetten, zeker in het improvisatie stuk

Eyes of the world vind ik ook in de sfeer van Tarot woman, ijzer sterk intro, het nummer vlammend gebracht en sterke bijdragen van Blackmore/Airey

No time to loose vind ik erg lekker klinken met een prima samenwerking Airey/Blackmore en in deze trend heeft Blackmore er wel meer geschreven

Naked love is wat slapjes en het minste nummer van de plaat

Since you been gone is een klassieker die Blackmore zelfs in de Ronnie Romero versie van de band nog steeds speelt, stampend, gierend in de rustige stukes uiterst charmant en een mooie slepende solo aan het eind

Danger zone vind ik ook een uitstekende composie die ontstaan is tussen Airey en Blackmore zonder dat bekend was dat Graham het ging worden, ook uitstekende wisselwerking tussen Blackmore Airey

Love's no friend is muzikaal het vervolg op mistreated, sterk gezongen en speeld. Het schijnt dat Graham voor zijn auditie mistreated ook moet zingen

Lost in Hollywood, al met de opkomende roffel van Powel zeer sterk, strak geleid in de rif en in het midden ruimte om wat te doen en dat doet Airey dan ook prachtig, vervolgens drijft Blackmore het op en gooit even zijn ding er uit alvorens het nummer weer verder gaat.

Ik dacht eerst dat George Baker op hol was geslagen maar nee dat zou hij nooit doen.

Al met al toch een sterk album, bedankt Don voor je sterke input