Rainbow - Down to Earth (1979)

Deze cd had ik al heel lang op mijn computer staan, maar er nog nooit echt goed naar geluisterd.
Van een best of cd van Rainbow die ik in bezit heb, kende ik alleen All Night Long en Since You've Been Gone, en die 2 commerciële niemendalletjes zetten me niet aan om de rest van de plaat ook te gaan beluisteren. Dat heb ik de afgelopen dagen toch maar eens gedaan, en wat blijkt? Er staan best veel goede nummers op Down To Earth. Met name Lost in Hollywood, Eyes of the World en Love's No Friend sprongen er voor mij uit. De meeste andere nummers zijn ook wel ok, maar niet heel speciaal.
De zang van Graham Bonnet is me ook goed bevallen. Vergeleken met Dio is het natuurlijk stukken minder, maar ik vind zijn stem wel lekker wegluisteren, en niet zo glad als Joe Lynn Turner's stem. Bonnet heeft net dat ruwe randje dat de nummers hier en daar een beetje spannend maakt. Ook muzikaal kan dit album niet op tegen een Rising, om maar eens iets heel erg goeds te noemen, maar is nog steeds veel beter dan wat hierna zou komen. Hier en daar hoor ik zeker nog de brille terug die Long Live Rock 'n Roll een erg goede plaat maakte.

3.5*

Na twee sublieme albums waarbij je de ene na de andere hoogvlieger voorbij hoort komen, is Down To Earth wel een bijzonder toepasselijke titel. Alle magie en sfeer is ingewisseld voor simpele hardrock die over het algemeen plat en zielloos klinkt. Het vertrek van Dio is niet eens het grootste probleem. Bonnet zingt prima, maar het is net alsof niemand zin had in dit album. De teksten zijn tenenkrommend slecht en de muziek mist iedere vorm van inspiratie. Als er al stukken voorbij komen die de moeite van het luisteren enigszins waard zijn, dan herinneren ze vooral aan grootse momenten van de vorige platen. De boogierock over love zijn dingen waar Blackmore zich echt voor moet schamen. Since You Been Gone is dan ook nog een cover en dat is de doodsteek voor een bijzonder matig album. Dat je beste nummer een cover is. Down To Earth is op de beste momenten luisterbaar.

Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Ach... Eyes Of The World klinkt prima!

Maar daar is ook alles wel mee gezegd. Ik kan bij vlagen nummers aardig noemen (de laatste 3), maar het gros van de tijd ben ik me toch vooral aan het ergeren over het feit dat de cock-rock teksten werkelijk verschrikkelijk zijn, Blackmore vrij ongeinspireerd klinkt, Cozy Powell's magistrale drumwerk praktisch non-existent is en dat het stukje magie dat de band op de eerste drie platen neerzette, nu vervangen is voor standaard hitgevoelig materiaal.

All Night Long is nog geeneens de ergste single, daar de gitaarriff en het zangwerk vrij behoorlijk is. De teksten doen me echter heel erg veel pijn. Pijn tot op het punt dat ik denk dat Paul Stanley en Gene Simmons het ook niet zouden durven zingen. Dat Bonnet het wel durft te zingen is meteen het grootste voordeel van het album, daar hij een prima stem heeft. Hij lijkt tevens de enige die zijn alles durft te geven. Since You've Been Gone is wat mij betreft ook een van de meest obligate classic rock tracks ooit, al kreeg ik nog het meeste pijn bij No Time to Lose, wat voor mij een verschrikkelijke boogiewoogie track is.

Nee, deze versie van Rainbow doet het niet voor mij. Dat Blackmore dit zelf ook vindt, pleit dan weer in zijn voordeel.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Geen wereldschokkend album maar na de zwakke opener All night long is het niveau alleszins acceptabel.Vooral Eyes of the world en Lost in Hollywood zijn sterke (hard)rock songs en Since you've been gone is gewoon een lekker en commercieel nummertje.Ik vind Rainbow met Down to earth hier sowieso een gooi doen naar de Amerikaanse (lees Dollars) markt.Verder is Graham Bonnet in mijn oren ook een fijne zanger die ik eigenlijk pas twee jaar later leerde kennen met zijn ijzersterke solo single Night games.
Het is natuurlijk allemaal een stuk minder dan bijvoorbeeld Rising,ook niet helemaal met elkaar te vergelijken,maar mede door het uitstekende gitaarwerk van Ritchie Blackmore nog steeds best een genietbaar album.

Down to Earth is natuurlijk een wat ongelukkige plaat om meerdere redenen. De eerste reden is het vertrek van wereldzanger Ronnie James Dio, welke hier vervangen is door Graham Bonnet, die hier dus een hele ondankbare taak heeft. De tweede reden is een nieuwe, commerciëlere richting waar Blackmore de band in lijkt te duwen, waar ze nu nog maar met één been in lijken te staan. Het songmateriaal wisselt van hitgevoelig materiaal naar songs die doen denken aan de epiek van de vorige platen, maar uiteindelijk lijkt alles in beetje in het midden te blijven hangen. Als gevolg gaat Bonnet, die best een prima stem heeft, met de volle 140% op het songmateriaal af, en ik heb het gevoel dat hij zich regelmatig forceert en overschreeuwt. Bij de popnummers als 'Since You've Been Gone' en het swingende 'No Time to Lose' vind ik zijn bijdragen vooral storend. Echter, wanneer je het kaf van het koren weet te scheiden staan ook hier best een paar sterke nummers op. Met 'All Night Long' begint de plaat sterk, en de hitgevoeligheid van het nummer is een mooie bijkomstigheid. 'Eyes of the World' doet denken aan 'Gates of Babylon', hoewel niet net zo goed. Met 'Danger Zone' en 'Lost in Hollywood' krijgen we verder nog twee nummers die met Dio gerust klassiekers waren geworden, maar die met Bonnet slechts de eer hebben om deze plaat na een bedenkelijk middenstuk tot een noemenswaardig einde te brengen. Vooral laatstgenoemde doet het in huize The_CrY toch wel erg goed.

Op een manier is deze plaat toch heel Down to Earth voor mijn gevoel, vergeleken met de vorige platen. Het mystieke van de Dio era is voorbij. De monumentale rise to fame is er geweest. Nu werd het weer tijd om neer te dalen, en met een zakelijke houding naar de muziek te kijken: de band had hitjes nodig. Geen 'Rainbow Eyes' meer; geen 'Catch the Rainbow'; niet langer turen we naar de sterren. Nu zingen we over alledaagse dingen: 'Love's no Friend', 'Since You've Been Gone', etc; turen door de ogen van de wereld. Bonnet verliet hierna de band, omdat hij de steeds commerciëlere aanpak van Blackmore niet zag zitten. Ik denk dat dit maar goed ook was. De stem van Bonnet past niet bij de zanglijnen van Rainbow, en wat Blackmore wilde had een zachtere aanpak nodig... maar meer daarover in een ander topic.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Down to Earth

Rainbow - Down to Earth

Toch wel een stuk minder dan de eerste 3 albums van Rainbow. Naast dat het vertrek van Dio meespeelt, zijn ze hier ook een stuk meer poppy bezig, en zijn de lange epics verdwenen. Het is gelukkig geen lang album, waardoor het allemaal prima luisterbaar is.
Eyes Of The World vind ik verreweg het beste nummer van dit album en mag zich wat mij betreft scharen onder de beste nummers van Rainbow. De intro is onheilspellend, de vocals bevallen me dermate goed, prima songtekst en ten minste tijd voor een solo tussendoor.
Maar dat is ook het enige nummer dat er echt boven uitsteekt. Since You Been Gone bijvoorbeeld is best prima, maar net als de andere nummers doet het me niet zoveel. Echt ondermaats is het allemaal ook niet, en bij vlagen zitten er best lekkere stukjes in de nummers.

3*

Niet het beste.... niet het slechtste...
De commercie begint hier door te sijpelen.... Maar daar was Herr von Blechmoor blijkbaar ook op uit.
Hoogtepunten: Eyes of the World en Danger Zone.
De productie (Roger Glover) is wel een stuk dynamischer hier (in vergelijking met de platte sound op voorgaande albums) en Graham Bonnet zingt de longen uit z'n lijf (goed bezig Graham!).

Kwantiteit ten koste van.....kwaliteit.

Met mijn ronkende verhalen over het Rainbow met eerste zanger Ronnie James Dio zou ik bijna vergeten dat ik die pas ná deze plaat zou horen. Via Neerlands tipparades klonk vanaf mei 1979 single All Night Long en vanaf augustus Since You Been Gone; de tweede single herinner ik me daadwerkelijk op de radio te hebben gehoord, vond ik meteen een goed liedje. Het was het jaar dat new wave en ska zeer succesvol werden en mijn volle aandacht hadden; nieuwe namen vulden zowel de ether als de popmagazines. Maar dus ook deze inmiddels veteraan Ritchie Blackmore.

Het verhaal is bekend. Blackmore wilde terug naar de hitlijsten zoals indertijd met Purple en daarom toegankelijke teksten over boy-meets-girl in plaats van dragon-enters-dungeon. Zanger Ronnie James Dio zwaaide daarom af, terwijl Blackmore's geduld met bassist Bob Daisley en toetsenist David Stone alweer op was.
Ik las in die dagen dat Blackmore zijn voormalige Purplebassist Roger Glover terughaalde. 'Een voorteken dat Deep Purple een reünie zou gaan doen?' zo vroeg de journalistiek zich af. Met Don Airey op toetsen (het jaar ervoor uitvoerig te horen op Never Say Die! van Black Sabbath) en de onbekende Graham Bonnet als zanger ging een 60% gereviseerd Rainbow een andere koers varen.
Pas enkele jaren geleden ontdekte ik dat Bonnet in 1968 een hitje had gescoord met de groep Marbles, het liedje Only One Woman, een liedje van de heren van de Beegees. Via Blackmore betrad deze strak geklede meneer de heavy rockwereld en deed dat bepaald niet onverdienstelijk.

Toen ik de plaat rond 1981 draaide, werd al snel duidelijk dat dit een prima album was. Naast de singles waren het vooral Eyes of the World, Makin' Love en Lost in Hollywood die ik goed vond.
Met de huidige oren constateer ik dat de meeste songs makkelijk met Dio hadden kunnen worden opgenomen, zij het dat hij deze ongetwijfeld andere teksten en dus ook titels had meegegeven. Zo doet Makin' Love mij denken aan Do You Close Your Eyes van de tweede Rainbow. Diezelfde echo klinkt bij Love's No Friend, dat wel iets weg heeft van Purples/Rainbows Mistreated.
Toch is de koers wel degelijk lichter: de koortjes in singles Eyes of the World en Since You Been Gone, wat zelfs mijn zusje een leuk liedje vond.
Over de gehele plaat musiceert en soleert Blackmore fraai. Voeg daarbij de kenmerkende stijl van drummer Cozy Powell (breaks als taka-ta-tak, taka-ta-tak in Eyes), terwijl Airey her en der heerlijke partijen neerzet op zijn klavieren. Dit is gewoon een goede plaat die ontegenzeggelijk als Rainbow klinkt. Niks mee mis.

Ik las op Review for Down to Earth - Rainbow by siLLy_puPPy - Rate Your Music: 'Blackmore was accustomed to auditioning new members and it seems in retrospect that half of RAINBOW’s time was spent recruiting new members rather than actually playing!'

Graham Bonnet klinkt voor mij als een passende keuze bij het gewijzigde Rainbowgeluid. Na The Michael Schenker Group - Assault Attack (1982) is Down to Earth mijn favoriete album met Bonnet op zang. Tien punten voor Eyes of the World. Die heeft voor mij dezelfde status als Stargazer en Gates of Babylon. De andere zeven songs ontlopen elkaar niet zoveel en krijgen van mij gemiddeld 7,5. Daarmee scoort het album als geheel vier sterren.

Eyes Of The World is zo goed als Gates Of Babylon.