Slipknot - Slipknot (1999)

Zijn jullie (de laatste 5 stemmers) van de "wij luisterden vroeger allemaal naar slipknot, maar nu zijn we groot en stoer en dus is deze band nu kut"-club? Echt de argumentatie is mijlenver te zoeken hier. Slipknot speelt op dit album misschien wat minder strak dan de gemiddelde US-death band en de teksten zijn weinig verheffend (dat zijn ze natuurlijk bij het gros van de metalbands). Echter, alleen al het feit dat dit niet het zoveelste standaard 4 mans thrash/death bandje was maakt dit de moeite waard. De kracht en agressie die uitgaat van de extra percussie is toch redelijk uniek. Dat hoef je echt niet meteen met halfjes en énen te gaan beoordelen, omdat je nu naar grote mensen metal luistert.

Overigens ben ik wel van mening dat dit het minste Slipknot album is. Latere albums laten toch een duidelijk positieve ontwikkeling zien op de gebieden van speltechniek en compositie.

4,5* voor de beste Slipknot tot op heden! Zoals aphexfreak al zei; het industriele geeft echt een meerwaarde aan de muziek. Het enige waar Slipknot écht in uitblinkt is het maken van sfeer, en dat heb ik na dit album niet meer gezien. Die is hier dan ook subliem.

Wat Corey Taylor hier allemaal de wereld in smijt blijft ongeëvenaard, en klinkt vies realistisch gemeend en pijnlijk. Het drumwerk is niet super geproduceerd wat een rauwe klank doneert aan het eindproduct. Dat is ook nog eens voorzien van uitstekende afwisseling, op een betere manier dan door middel van de onovertuigende ballads op de laatste twee albums.

Uiteindelijk een overtuigend album, wat door de band zelf niet meer geëvenaard word. Een plaatsje in mijn top 25 gegarandeerd.

Het debuutalbum, uitgebracht in 1999 mag van mij al als een metalklassieker worden bestempeld. Velen zullen het hier niet mee eens zijn, maar dat is mijn mening. Ik heb de 10th Anniversary Edition, en daar staan alle nummers op (ook Purity, wat een van betere nummers op het album is). Het album opent echt ijzersterk met (sic), geweldig! De eerste 5 nummers zijn echt geweldig, daarna komt er een raar nummer, namelijk Tattered & Torn. Het album gaat daarna heel goed verder, met Prosthetics en Liberate en Scissors, vond ik paar jaar geleden niet zo veel aan, maar nu vind ik het geweldig. Slepend. En Eeyore, hidden track? Wat een knaller. Een album zonder slechte nummers, hier was Slipknot nog ´´fucked up´´, op dit album drumt Joey Jordison het beste van alle albums en spuwt Corey Taylor zijn teksten er uit. 5 sterren voor dit album

Even om duidelijk te maken: Ik ben geen Maggot, ik luister naar veel andere soorten muziek, de rest van Slipknot doet me niet zo veel meer, maar dit wel.

Om nog met een quote uit het boekje te komen:
Worse Forwards than Backwards

In metalland is het een beetje een ongeschreven regel dat je Slipknot slecht "moet" vinden, want anders ben je zogenaamd niet "tr00". Uiteraard, Slipknot is populair. De band maakte in de late jaren '90 deel uit van de alom bespuugde 'nu-metal' beweging en kon al meteen rekenen op een niet onaardige aanhang onder de indertijd omvangrijke populatie van boze, agressieve tieners die zich graag inlieten met vechtpartijtjes, diefstalletjes en het roken van jointjes. "Young, wild and free" zeggen ze dan. Het elitaire verdict luidde dan ook als volgt: Slipknot is pure rotzooi en van deze troep mag onder geen beding genoten worden door een zichzelf respecterende metalfan die graag deel wil uitmaken van de elitaire "trve kvlt"-club.
*Zucht*
Gelukkig houd ik me niet aan deze nekbaarden-mentaliteit en kan het me compleet aan mijn reet roesten of ik nu wel of niet "trve"/"tr00"/"of hoe dat kinderlijke gezeik ook gespeld wordt" ben. En daarom, dames en heren, heb ik dit eerste wapenfeit nog maar eens opgelegd nu ik al enige tijd geconfronteerd ben met metal van allerlei slag; van 'mainstream' tot 'underground' en uit alle soorten subgenres. En hier komt "mijn" verdict...

Hoewel ik opvolger Iowa nog net dat beetje beter/matuurder vind, mag dit debuut er zeker en vast meer dan wezen. Het is op deze eerste twee platen dat Slipknot echt die typische opgekropte, chaotische agressie in hun sound bevat die ik eigenlijk altijd met de band geassocieerd heb. Slipknot heeft toch wel een typische zware rommelende gitaartoon die eigen aan de band is en op dit debuut al meteen ten volle gebruikt wordt. Zanger Corey Taylor heeft daarbij ook een redelijk unieke manier van grunten; anders dan vele death metal vocalisten - waarbij de grunts een pure buik-stemtechniek zijn - zet Taylor een brul in die klinkt als een persoon die echt daadwerkelijk pissig is. Ook de cleane zang mag er al meer dan wezen, mede dankzij het toch wel typische stemgeluid van Taylor. Geinig heb ik ook altijd die backing vocals van de twee percussionisten van dienst gevonden: die "ik kots mijn ingewanden uit"-grunts die zo hier en daar in de achtergrond opduiken, blijven toch iets verknipt hebben. Samples voorzien de songs van een verder chaotisch, maf karakter. Een psychotisch karakter dat ik altijd zo charmant gevonden heb op die eerste twee Slipknot albums. Tussen de songs staat veel memorabel spul: van rechttoe rechtaan beukers als Eyeless (je weet wel, het befaamde "you can't see California without Marlon Brando eyes"), toegankelijkere hits zoals Wait and Bleed, vreemde experimentele metalsongs zoals Tattered and Torn tot en met de volkomen krankzinnige afsluiter Scissors (een song die ik nog steeds als volstrekt psychopatisch kan bestempelen).
Minpunten? De rap die in het album verweven zit, klinkt soms wat gedateerd en de lyrics gaan in de eerstvolgende eeuw geen poëzie-wedstrijd winnen. Maar op een of andere manier passen deze mankementen wel bij het album.

Veel metalfans lijken iets vreselijks te horen wanneer ze Slipknot opgooien. Zelf hoor ik het niet. Velen 'ontgroeien' Slipknot wanneer ze zich verder gaan verdiepen in al het lekkers dat in de death, black, doom, thrash, prog...en tal van andere stijlen die metal rijk is te vinden is. Ik heb hier alle begrip voor. Er is zoveel goed spul te vinden en ik heb ondertussen al zoveel ontdekt in alle mogelijke subgenres wat me geruime tijd luisterplezier kan opleveren. De meer "poppy" koers die Slipknot vanaf het derde album is gaan varen, ligt me alweer een pak minder. Maar voor de chaotische, gekke charme van deze eerste twee albums blijf ik desondanks toch weer vallen. Is dat een schande? So be it, dan is het maar een schande waarmee ik moet leren leven. En dat is me tot nog toe aardig gelukt.

Overrompelend debuut, dat een zelfverzekerde en hongerige band laat horen. Soms wellicht iets aan de rommelige kant, mede door de spontane maar zeker niet perfecte produktie van Ross Robinson, maar men laat horen songs met een kop en een staart te kunnen schrijven, met gevoel voor melodie binnen de chaos. Corey Taylor bewijst hier reeds een prima zanger te zijn en heel wat in huis te hebben. Net als de rest van de band overigens. Niet mijn favoriete Slipknot-album, ik heb zelf wat meer met de albums na Iowa, maar wel een sterke plaat.

Via vrienden van mij toen der tijd op de middelbare school van Slipknot gehoord. Ik vond het toen maar pleuris herrie, moet wel bekennen dat iets anders dan Linkin Park voor mij al snel in die categorie terecht kwam. Wait and Bleed vond ik een goed nummer, vaak geluisterd sindsdien ook, en alsnog 1 van mijn favorieten. Gelukkig word je ook wat ouder en wijzer, ieder geval qua muzieksmaak dan gezien deze een stuk breder wordt. Ook liet ik de muzieksmaak van anderen los, vind ik het niks en iemand anders wel? Prima.
Via Guitar Hero 3 beter bekend geraakt met Before I Forget, ik wist niet dat Slipknot zo kon klinken? En de bridge was lastig om te spelen, die uitdaging bracht mij ook vaker terug bij het nummer. Rond die tijd ook wat meer begonnen met luisteren naar Stone Sour, geen idee dat dit dus ook dezelfde vocalist Corey Taylor was. Zodoende op latere leeftijd teruggekomen naar het beter luisteren van hun albums, zo ook het debuut.
En het debuut is een verzameling brute nummers met sterke vocalen. Weinig echte variatie, maar dat staat het plezier niet in de weg. Het begint al met een aantal maniakale knallers, met daartussen Wait and Bleed dat een klein vleugje melodie kent. Het album leent zich er goed voor als je gewoonweg even wat harde agressieve muziek wil draaien zonder er al te veel bij na te denken. Al met al knap wat ze hier opgeleverd hebben, en ik draai het nog regelmatig.