Scorpions - Tokyo Tapes (1978)

Een echte classic dit, uit de tijd dat drumsolo's nog cool waren. Het songmateriaal is wat mij betreft niet over de hele linie even sterk, maar wat is de band hier op dreef, ongelooflijk. Men speelt echt op de top van het kunnen, met vooral heerlijk gitaarwerk. De nasale zang van Klaus Meine blijft een dingetje, soms staat het me een beetje tegen, dan weer niet, maar ook hij levert een prestatie van niveau. Leuk ook dat je sporadisch gitaarloopjes hoort die later zouden opduiken in het werk van genregenoten als Iron Maiden en Judas Priest, die net iets later dan Scorpions groots doorbraken.

Vanaf najaar 1975 en de eerste maanden van 1976 ontdekte ik bij een schoolvriend thuis geleidelijk popmuziek, vanaf de zomer stond een oud transistorradiootje naast mijn bed, geleend van mijn ouders. Aanvankelijke favoriet radioprogramma was de TROS Europarade op donderdagmiddag met super-dj Ferry Maat, welke nogmaals werd uitgezonden op zaterdagmiddag met Ad Roland. Maar ook de Nationale Hitparade met Felix Meurders op vrijdagmiddag had mijn volle aandacht.
Veel keus was er overigens niet: enige popzender Hilversum 3 was een lappendeken aan stijlen en programma’s. Dat had wél een voordeel. Je werd namelijk gedwongen om naar muziek te luisteren die je niet meteen leuk vond, tenzij je je radio wilde uitzetten.

Op dinsdagen, de VARA-dag, was er om 17 uur het Betonuur met Alfred Lagarde. Aanvankelijk vond ik daar niks aan, maar geleidelijk wende het. Zo komt het dat Scorpions bij mijn allereerste hardrockende herinneringen horen. Hij draaide in zijn uitzendingen Speedy's Coming en He's a Woman, She's a Man, liedjes die ik geleidelijk steeds beter vond en favorietjes werden.

Vier jaar belandde de dubbelaar op mijn platenspeler. Fan-tas-tische klaphoes, de coverfoto alleen al! Naast de twee genoemde nummers sprongen de balladsongs eruit, zoals In Trance en We'll Burn the Sky, plus het stevige All Night Long, Steamrock Fever en Robot Man.
De drumsolo vond ik ook fantastisch en dankzij Kojo No Tsuki schep ik sindsdien op dat ik Japans spreek. Ik heb door dat laatste weinig vrienden over, dat zult u begrijpen.

Via streaming heb ik de plaat zo'n vier jaar terug weer eens beluisterd. Het drummen vind ik met de oren van nu beperkt, vooral qua bassdrum ('Maar ja Ronald, het was ook 1978,' mompel ik erbij) en dat geldt helemaal voor de drumsolo. De medley met rock 'n' rollklassiekers past helemaal bij de jaren '70 maar is met de oren van nu overbodig.
Op de minicursus Japans na is met de rest niks mis en de genoemde liedjes zijn zelfs erg sterk. Dat had die Lagarde, die razendenthousiast over de band sprak, goed gehoord.