John Grant - Pale Green Ghosts (2013)

Single 'Pale Green Ghosts' van het tweede solo-album van John Grant is een verrassing te noemen, maar wel een die aangenaam klinkt. Dat ietwat nerveuze, spannende electro-sausje lust ik wel. Benieuwd naar deze plaat, zijn solodebuut was zeker niet mis.

Op dit moment het album waar ik het meest naar uitkijk in 2013. De single vind ik echt ongelooflijk goed ook al is het compleet anders. De invloed van Gus Gus is daar goed aanwezig maar het schijnt ook dat er weer ballads op staan en Sinéad O'Connor is van de partij.

Er schijnt ook een deluxe versie met tweede cd uit te komen.

'Pale Green Ghosts' klinkt geweldig. Het prachtige Queen of Denmark draai ik nog steeds met veel regelmaat. Ben ontzettend benieuwd naar dit nieuwe album.

Gaaf, nieuw werk! Ik moet nog wel even wennen aan het electro gebeuren op de eerste single maar het klinkt wel lekker dreigend.

Ik vind de nieuwe singel echt verschrikkelijk! Dat terwijl ik john grant live boven bij Paradiso toen met band, 1 van de beste concerten vond die ik gezien heb. Hoop dat de rest anders is...

Ik vond zijn live-optreden ook één van de beste die ik ooit gezien heb. Maar deze stijl bevalt me erg goed. Zijn stem krijgt hier minder de hoofdrol en dat is zeker jammer maar het geheel slaat zeker aan.

Queen of Denmark vond ik ook een steengoed album en zal Pale Green Ghosts zeker gaan aanschaffen. Het titelnummer klinkt alvast geweldig.

Ik zie dat er ook een dubbel cd editie van dit album wordt uitgebracht. Die wordt het dan

geweldig nummer! beste van het moment

Ben erg benieuwd naar dit album. Pale Green Ghost is echt schitterend. Heeft qua dramatiek wel wat van (de laatste) Dead Can Dance, maar dan in een wat electronischer jasje.

Zou ook leuk zijn als hij wat meer experimenteert. Vond de vorige plaat ook leuk, maar die vond ik na een erg leuke A-kant bij de B-kant wat minder interessant worden. Met wat experiment erbij kan hij het misschien interessant houden tot het eind. En wat mij betreft komt Pale Green Ghosts in de buurt van het kaliber I Wanna Go To Marz, wat ik nog altijd een zielsmooi nummer vind.

Ik hoor Arabian Horse van Gus Gus er wel in terug

Ook Blackbelt is wel even andere koek: John Grant – “Black Belt” (Stereogum Premiere) - Stereogum

Volgens mij wordt dit gewoon een nieuwe plaat van Gus Gus met John Grant als zanger. Ik vind het helemaal niet erg.

De laatste Gus Gus vind ik geweldig dus kom maar op. En over dit album: As dance albums go, this one is about as emotionally intense as you can imagine, with Grant singing about being HIV-positive.

De laatste Gus Gus heb ik niet meer beluisterd, na het tegenvallende 24/7. Maar ik zie nu dat ie sowieso heel hoog gewaardeerd wordt, dus toch maar eens doen...

wauw wauw wauw, wat een ongelofelijk gave single. kan niet wachten op het album!

en Blackbelt is ook al top. zou deze man werkelijk een totaal ander album hebben gemaakt als zijn debuut? spannend en gedurfd.

Hij werkt samen met Biggi Veira van GusGus en die klinken geheel anders dan Midlake.... dit gaat dus wel heel anders worden ja.
Tel daar bij op dat Grant een liefhebber van electronic is.

Jeetje, wat is Pale Green Ghosts een gaaf nummer. Ik durf te wedden dat die geremixed gaat worden.

Kijk maar naar de deluxe versie

Haha, kijk is aan. Wat heb ik gewonnen?

De No Ceremony-remix is al een maandje te luisteren zelfs.

Klik

Het eerste soloalbum van John Grant, Queen of Denmark, was een voltreffer. Midlake gaf er een fijne jaren '70 schwung aan en toen ik John eenmaal in Rotown live had zien optreden was ik helemaal om en moest het gewoon wel de volle 5* worden. Dat ik hem een dag erna in boekhandel Donner tegen het lijf liep was een leuk extraatje en dat hij op Facebook soms reageert op mijn berichten of foto's geeft het geheel net even wat meer maar heeft geen invloed op mijn waardering voor dat album.
Nee, dan de film Weekend waar zijn muziek gebruikt werd......... extra sfeerverhogend en het deed me weer eens beseffen hoe goed dat album is. Een terechte 5*.

En dan de opvolger die nu dan bijna verkrijgbaar is inclusief een bijbehorend optreden in Paradiso (hij staat ook in Rotterdam op het Motel Mozaique Festival).
Pale Green Ghosts zou dansbaar worden en meer electro-invloeden krijgen. Niet zo vreemd met de hulp van Biggi Veira (Gus Gus).

Titeltrack Pale Green Ghosts ademt behoorlijk de sfeer van het laatste Gus Gus album Arabian Horse en dat vind ik een geweldig album. Dit nummer dat uiteraard gewoon van de hand van John is vond ik zo mogelijk nog geweldiger. Wat een magistrale compositie is dit toch. Ik werd er spontaan verliefd op en die liefde blijft voortduren. Eens in de zoveel tijd leer je een nummer kennen dat veel met je doet. Dit is er zo eentje. Niet de pure emoties die ik ervaar met de nummers van Queen of Denmark maar een geheel andere sensatie.

Blackbelt liet John ons daarna kennen. Wederom horen we de Gus Gus invloed en het werd mij wel duidelijk: dit zou inderdaad een dansbaar album gaan worden. De reacties waren wisselend. Veel mensen vonden dit maar bedenkelijk. Ik juichte het toe: dit zou te gek gaan worden. van mij mag hij.

De echte nieuwsgierigheid ging uit naar nummer drie van dit album, GMF genaamd. En wat blijkt? Dit had zo op Queen of Denmark gekund. 'The Greatest Motherfucker that you ever gonna meet'. Right John: daar had je iedereen even tuk. Ik hoor hier de vibe van It's Easier, een hoogtepunt van de voorganger. Niks dansnummer maar wederom een kippenvel song. Wat een mooi nummer is dit zeg. Dit kan ik heel wat keren achter elkaar beluisteren en het is niet moeilijk dit snel mee te galmen. Dat Sinéad O' Connor meedoet is fijn maar haar rol is bescheiden zoals dat ook blijkt te zijn op andere tracks waar ze de backing vocals verzorgt.

Vietnam krijgt een licht electronische beat mee. Een nummer dat al op het live-menu stond en dat ook prima met één been past op Queen of Denmark maar door het ietwat cheesy synthesizer geluid en die genoemde electronische beat staat het met het andere been stevig op Pale Green Ghosts. De strijkers geven het geheel een melancholische lading mee. De sceptici onder u hoeven niet te vrezen voor dit nummer.

It Doesn't Matter to Him kent het spacey geluid van het debuut en raakt me wederom vol in mijn muzikale hart zoals Queen of Denmark dat deed (met dank aan McKenzie Smith, Paul Alexander en ook Sinéad).

Why Don't You Love Me Anymore is wat soberder en kent iets dreigends. Onderkoelds wellicht. Een wat sferischer track. Misschien dat de IJsland-invloed hier wat meer naar voren komt. Sinéad is hier op de achtergrond duidelijk aanwezig maar eist totaal de hoofdrol niet op wat een mooie mix veroorzaakt tussen deze twee geweldige vocalisten. Het nummer kent een heftig electronisch outro.

You Don't Have To klinkt alsof het afkomstig is van de voorganger maar door de electronische begeleiding besef je dat dit toch echt John Grant anno nu is. Toch ligt de Gus Gus sound er niet al te dik bovenop en dat vind ik wel een verdienste van Biggi Veira. Het album blijft hierdoor ademen en wordt geen Gus Gus featuring John Grant, dat heeft Grant ook helemaal niet nodig. Dit nummer kwam tijdens de 2011 concerten al eens voorbij maar heeft nu dus een make-over gekregen wat wonderwel uitpakt. Alsof er diverse stijlen in de blender zijn gegooid met als resultaat een sfeervol melancholisch nummer met rustige electro geluiden en een jaren '70 saus. Erg fraai gedaan.

Sensitive New Age Guy is dan eindelijk weer een dance track. Behoorlijk electro-new wave. Mensen die de bonustracks van Queen of Denmark kennen zullen niet verrast opkijken als ze dit horen. De zang is ook wat anders zoals indertijd ook het geval op b.v. That's the Good News.
Als ik dit zo hoor vind ik het ergens wel jammer dat dit niet vaker gebeurt op Pale Green Ghosts. Heerlijk vind ik dit maar ik snap heel goed dat velen dit juist niet van hem willen horen en dit misschien als skipnummertje gaan zien.

Ernest Borgnine is heftige kost. Niet door de sax van Óskar Gudjónsson maar meer door de inhoud ervan.
Grant kwam tijdens het London Meltdown Festival in juni 2012 een tweede keer uit de kast maar nu over zijn Hiv-status. Iets waar hij lang mee geworsteld had om dit nu wel of niet naar buiten te brengen. Hij zong toen een nummer I Tried to Talk to You dat daar over ging en het voelde niet goed dat hij erover zweeg het zelf te hebben. Aangemoedigd door Andy Butler van Hercules and Love Affair deed hij het dan toch tegenover het publiek. Hij wilde erover praten omdat hij er zo mee worstelde. Een heldhaftige stap omdat het immers nog steeds taboe is. In dit nummer behandelt hij dit onderwerp nu ook om zo misschien het taboe wat te doorbreken. Daarnaast komt religie hier ook (weer) om de hoek kijken en wat dat met hem doet.

I Hate This Town gaat ongetwijfeld niet over Reykjavik waar Grant sinds kort woont en wat een gewaagde stap was zo op zijn 43e.
De toon is wat luchtiger in de stijl van Chicken Bones. Ook dat kan hij blijkbaar nog. Wel is dit nummer iets droeviger van toon ondanks de wat vrolijker uptempo gedeeltes: een bijzondere combinatie!

Afsluiter Glacier is met een ruime 7 minuten het langste nummer van dit album en sluit naadloos aan op het vorige nummer. Tourmaatje Chris Pemberton krijgt hier een grote rol toebedeeld. Het is een epische afsluiter met een schitterende opbouw waar wederom die warme stem zo goed naar voren komt. Ik vind het een emotionele tour de force die ik nu al koester. Ook hier voel ik de emoties die ik voel op het debuut. Soms doet dit nummer haast klassiek aan.

Hiermee kan ik Pale Green Ghosts toch behoorlijk verrassend noemen. Niet de dansplaat waar ik een beetje op hoopte na het horen van de titeltrack maar een wonderschone, gedoseerde mengeling van zijn vorige album met een wat hedendaagser geluid waar we af en toe zeker de stijl van Gus Gus herkennen maar zo minimaal dat we dit eigenlijk best wat kunnen verwaarlozen als we naar het grote geheel luisteren. Een groots geheel wat mij betreft.
Ik hoopte op een klapper en wist dat het moeilijk zou worden om wederom een 5* album voorgeschoteld te krijgen.
Ik denk dat dit wel degelijk gebeurt is maar dat ik dit album net als Queen of Denmark nog even op me in zal moeten laten werken. Een concert om dat gevoel te versterken gaat in April nog komen en of ik hem weer bij toeval tegen het lijf loop valt te bezien (evenals of hij nog tijd over heeft om op mijn Facebook berichtjes te reageren ).

Pale Green Ghosts heeft me verrast op een manier die ik niet verwacht had maar oh wat ben ik er gelukkig mee. Die 5* zal er waarschijnlijk op termijn nog wel van gaan komen.
John is absoluut tot mijn topfavorieten van dit moment gaan behoren!

2e nummer en ik zet m op dit moment af.. op een later moment door, want dit is niet de John Grant waar ik nu zin in heb (morgen weer vroeg dag..). Ik had nog geen van de vooruitgeschoven nummers gehoord en ben dan ook wel een verrast. Dit verdiend een beter moment.

Queen of Denmark gaat gewoon weer even lekker op

Ik heb 'm nu voor de 2e keer op staan en het album bevalt me wel goed. Maar om een waardering te kunnen geven heb ik nog wel een paar luisterbeurten nodig, zoals bij elk ander album.
Ik was overigens ook groot fan van zijn eerste album en heb 'm daarna 3 keer live gezien.

Zoveel lekkerder dan zijn vorige plaat. Waar Queen of Danmark soms wat gezapig werd, blijft deze plaat continu op spanning. De eerste 20 minuten zijn erg sterk. Daarna zakt het wat in. Maar dit is ongetwijfeld een plaat die ik de rest van het jaar nog vaak ga draaien.

gelukkig niet alleen maar atarispelcomputergeluiden zoals bij blackbell en sensitive new age guy want dat soort nummers worden direct gewist in mijn mp3-speler, en snap dat gezapig gevoel wel van andere users heb dat ook, helaas bij dit album nog meer. Terwijl Grant live zo goed is...

Blijf geen groot fan. Altijd een paar schitterende nummers, maar ook de helft volledige stinkers. Kan de helft van de nummers echt niet afluisteren. Gelukkig zijn Pale Green Ghosts, Why Don't you Love me Anymore en Glacier echt ongelooflijk.

3.5*

Een van de betere releases van 2013 tot nu toe. Dit bevalt me ook beter dan zijn debuut; 'Queen of Denmark'. Al ben ik die naar aanleiding van deze release weer gaan luisteren. Helemaal verslaafd aan albumopener 'Pale Green Ghosts'. Geweldig nummer! Sowieso alle nummers met overduidelijke 'Gus Gus' invloeden vind ik tof. Goed afgewisseld zodat je de sound van z'n debuut ook terughoort! Humorvolle maar toch ook zeer rake teksten.. Top!!