John Grant - Pale Green Ghosts (2013)

Ik snap het wennen wel ook al had ik dat zelf niet (maar ik ben wel een liefhebber van Gusgus dus dat scheelt).

Ik vind de toevoeging van electro juist heerlijk, eindelijk iets wat hem onderscheid Moet het nog even laten bezinken maar vind ik deze een stuk interessanter dan het debuut.

In de rustige nummers is de man weer goed op dreef. Het electronische sausje hoeft van mij niet zo.

wwet iemand of hij nu met band toert of weer met zijn tweetjes

Volgens mij met band (ik heb dat ergens gelezen).

Ik heb net m'n eerste luisterbeurt van Pale Green Ghosts erop zitten en al de twijfels qua elektronica invloeden zijn meteen verdwenen. Het werkt naar mijn idee juist ontzettend goed en maakt het tot een fris nieuw album. Er is nog genoeg te horen voor de fans van Queen of Denmark maar de koude beats en bliepjes kleuren sommige nummers perfect, zeker als er even stevig van leer wordt getrokken qua teksten.

En dit is nog wel een leuke link die ik via een kennis kreeg...

John Grant | RÚV - ruv.is

Live optreden en interview op de IJslandse teevee.

De setlist van gisteren (eerste optreden deze tour in Londen).
Ik hoop wel dat Pale Green Ghosts gespeeld gaat worden in Amsterdam.

edit: ik krijg zonet ingefluisterd dat dit wel het geval is, het staat er onder de naam Ghosts

zo da's niet mis zeg bijna de hele nieuwe plaat en de beste van de eerste en wat een geweldige link, nauwlijks electronice live gelukkig

Glacier is met gemak het mooiste nummer van deze plaat... Beetje terug naar het geluid van z'n eerste plaat. Maar ik ben nu echt helemaal om qua de elektronica invloeden. Het werkt fantastisch! En dan ook nog Sinead op een aantal nummers...

Helemaal mee eens.
Ik vindt Queen of Denmark een geweldige CD.
Ook live is het een prima performer.
Maar ik weet echt niet wat ik met dit electronisch geneuzel aan moet.
Als het deze kant opgaat met John dan zou ik dat heel jammer vinden

De discussie bij dit album lijkt zich vooral toe te spitsen op de controverse over de productie: de beats en synthesizers van Gus Gus die we hier horen vs. de folkarrangementen van het debuut. Naar mijn mening wordt Pale Green Ghosts daarmee bijna achteloos tekort gedaan.

Ik begrijp het wel. Veel mensen die zich voelden aangetrokken tot Queen Of Denmark mede door de zoete gelaagde instrumentatie van de heren van Midlake, zullen in esthetisch opzicht minder hebben met, bijvoorbeeld, de sarcastische bijna-aerobicsmuziek van Sensitive New Age Guy. Het is bijna onvermijdelijk dat Grant hier luisteraars van zich vervreemdt.

Echter buiten het feit dat het behoorlijk dapper is om na een relatieve succesplaat niet terug te komen met een slappe poging nogmaals exact hetzelfde trucje uit te halen (hoe vaak zien we dat laatste niet gebeuren?), vind ik de elektronische saus uit IJsland ook gewoon prima in elkaar gezet, en goed passen bij de liedjes. Tevens zorgt het voor variatie, en een soort speelsheid, dingen die het debuut wat minder wist te bieden, waardoor Pale Green Ghosts in bepaalde opzichten een meer behapbare plaat is, die meer uitnodigt om vaak te draaien dan het soms wel wat wollige Queen of Denmark.

Dat ik die laatste vooralsnog als superieur beschouw aan de nieuweling, heeft dan ook niets te maken met veranderingen in stijl of genre. En ook niet met de aanwezigheid van Sinead O'Connor, zacht gezegd niet mijn favoriete muzikante: ik moet bekennen dat haar smaakvol ingebrachte backing vocals echt iets toevoegen aan het album.

Ik stel ook vast dat de verpakking eigenlijk weinig verschil uitmaakt. Hoewel het pas zijn tweede plaat is, kunnen we nu al spreken van een typische John Grant-plaat, elektronica of niet. Niets mis mee, want hij is zeker een van de meest boeiende singer-songwriters die momenteel aan het werk is. Dit zijn weer elf echte John Grant liedjes, dramatisch en weemoedig, gedrenkt in een venijnig cynisme , intelligent en op een rare manier ook romantisch.

Net als op het debuut levert dat liedjes op die meestal erg mooi zijn, een enkele keer schitterend, en heel soms een beetje dreigen te verdrinken in hun eigen lijzige zwaarmoedigheid. Wat dat laatste betreft, hoewel het persoonlijke leven van een muzikant niet uit zou hoeven maken, moet ik wel bekennen dat ik de zwartgalligheid van Grants werk wat beter kan plaatsen toen ik hoorde dat hij in het openbaar had toegegeven HIV-positief te zijn. Maar dit terzijde.

Net als op Queen Of Denmark dus is het ene liedje me dierbaarder dan het andere, alleen vind ik op deze plaat de pieken net iets minder hoog en de dalen net ietsje dieper. Het titelnummer van deze plaat, bijvoorbeeld, is een prima single, maar ik vind als liedje 'Marz' toch wel iets geslaagder. 'It Doesn't Matter To Him' is in zekere zin het emotionele hart van het album, maar het mist de melodieuze rijkdom van 'Where Dreams Go To Die'. Het bijna kosmische afsluiter 'Glacier' is wellicht het beste nummer van de plaat, maar aan de door merg en been gaande intensiteit van het titelnummer van Queen Of Denmark kan het niet raken.

Niet alles hoeft te worden vergeleken met iets anders, en de nummers op Pale Green Ghosts zijn mooi genoeg om op eigen kracht te blijven boeien, waarbij zoals gezegd de elektronische arrangementen een prima bijdrage leveren aan het op smaak brengen van de liedjes. Sterker nog, ik ben bijzonder gecharmeerd van juist de elektronische niemendalletjes als 'Black Belt' en 'Sensitive New Age Guy', en in tegenstelling tot wat anderen hier aangeven zou ik erg benieuwd zijn wat er zou gebeuren als Grant deze kant van hemzelf verder zou uitdiepen.

Voor het overige levert Grant een meer dan geslaagde tweede soloplaat af. De enige domper op de feestvreugde blijft echter wel een knagend gevoel dat hij, als hij nog iets langer had geschaafd aan de liedjes en iets strenger had gefilterd, een echt meesterwerk had kunnen afleveren. Die laatste kwalificatie durf ik Pale Green Ghosts nog niet mee te geven.

Poeh, mooi stukje schrijfwerk van Sandokan-veld en ik voel het helemaal met hem mee. Ik was en ben ook nog steeds ondersteboven van 'Queen Of Denmark' en hoop helemaal niet op herhalingsoefeningen, want - inderdaad Sandokan-veld - dat pakt lang niet altijd goed uit. Vind wel dat de unieke stem van Grant beter 'kleurt' op een plaat als 'Queen Of Denmark' dan op dit 'Pale Green Ghosts'. En inderdaad, over de hele linie gewoon minder hoog en meer diepte; ik kan het niet beter verwoorden dan door de scribent hierboven te herhalen. Oook voor mij is 'It Doesn't Matter To Him' het hoogtepunt van de plaat. De meer electronische liedjes vind ik de ene keer beter geslaagd dan de andere keer. De titeltrack vind ik persoonlijk echt veel meer geslaagd dan het wat kille en nietszeggende 'Sensitive New Age Guy'. Een acht voor de vernieuwingsdrift, een zes voor de uitvoering. Eindresultaat: 3,5***

Ik ben blijkbaar in de minderheid, maar ik vind dit toch wel een misbaksel van een plaat . Ik heb het diverse luisterbeurten gegund, maar telkens hunker ik tot het einde van de plaat. Wat deze plaat dan precies verkeerd doet is dat John Grant absoluut niet goed kan zingen (wat deze plaat betreft), tekstueel het weinig smullen is en de tijdsduur veel te lang is voor een plaat die weinig te bieden heeft en zelfs tot het irriterende toe klinkt. Vooral het einde is een ramp. Jammer voor het uitnodigende deel van de plaat (het begin), maar het heeft weinig zin om dit te beoordelen met hoge cijfers als 80% van deze plaat me niet boeit en ik hier zo ver mogelijk van weg wil blijven.

Nooit hunkering naar het einde. John Grant zingt vrij geniaal. Teksten zijn smullen. Tijdsduur net goed. Einde even goed als het begin.

Duidelijke groeiplaat, wordt maar beter en beter. Inmiddels ook gewend aan de elektronische invloeden en vind hem zowaar beter dan 'Queen of Denmark'.

Eén van mijn beste optredens van de laatste jaren (Botanique - Brussel)
Geweldig sympathieke en eerlijke kerel, jammer dat hij niet wat meer (bis)nummers van 'Queen of Denmark' bracht: Sigourney Weaver, Silver Platterclub, ... 'k heb ze wat gemist.
Anderzijds ben ik echt blij dat ik hem (prima performer) met zijn grotendeels IJslandse band gezien heb.
Deze cd vind ik nu nog stukken beter ... en begint stilaan aan zijn vorige te tippen.
Live werkt dat kleedje van elektronica prima en het geeft zijn muziek en teksten een extra dimensie.

Ik niet in Amsterdam: hij had er zin in en bleef maar doorgaan

Dit is dus niet mijn ding. Ik vind de nummers op zich niet eens slecht, maar de nummers waarbij de bliepjes en andere electronische geluiden van stal worden gehaald, hebben niet bepaald mijn voorkeur. Ik ben gemiddeld genomen al niet van electronische muziek en dit is geen uitzondering. De nummers waarbij de bliepjes etc. achterwege blijven vind ik overigens ook niet bijster interessant. Dit album is gewoon niet voor mij weggelegd.

Wel een prachtige hoes trouwens!

Een plaat met hoogtes en laagtes. Ik ben persoonlijk niet zo'n fan van de nieuwe muzikale invulling, die meer elektronische inslagjes heeft. Midlake vond ik een leukere ondersteuning verlenen, maar dat is smaak. Maar ik zie dat het gemiddelde ook aanzienlijk lager ligt dan bij het debuut, en daar valt wel iets voor te zeggen. Natuurlijk zijn er - zeker tekstueel - enkele erg goeie nummers terug te vinden (albumopener, 'GMF' of 'Glacier' bijvoorbeeld), maar ik heb te vaak een "net niet"-gevoel. Bovendien is de plaat met ongeveer een uur duidelijk van te lange adem. Ik kan mijn aandacht er niet bijhouden, en dan vervalt het tot - weliswaar bij momenten zeer prettige - achtergrondmuziek.

3 sterren

Jammer maar helaas; een volledig punt eraf! Ondanks er voor mij een favoriet nummer van 2013 op staat, namelijk de openingstrack ´Pale Green Ghosts´. En het erop volgende nummer ´Blackbelt´ blijf ik ook top vinden. Zoals ook de remixes van deze nummers'. En `Sensitive New Age Guy´ vind ik dan ook weer leuk. De beats passen in mijn beleving erg goed bij het stemgeluid van John. De bombastische elektro tracks springen er met kop en schouders boven uit. Voor mij had het hele album meer van dit geluid mogen hebben. Sterker nog, nummers met het ´sentimenteel´ dwepende synthesizer geluid - zoals te horen bij nummers als ´Vietnam´ en ´It Doesn't Matter to Him´ - begin ik te hekelen.

Na zijn optreden bij Jools Jolland heb ik deze cd aangeschaft . Het titel nummer is meteen het hoogtepunt en ook de daarop volgende nummers Blackbelt en GMF behoren tot mijn favorieten. Helaas vind ik beide remixen van Blackbelt erg tegenvallen, terwijl dit nummer zich juist goed leent voor een goede remix. John Grant heeft een fijne stem en geweldige teksten, maar niet alle nummers vind ik geslaagd. I hate this town is een skip momentje, maar alleen al voor Pale Green Ghosts is deze cd de moeite waard!

Het lijkt erop dat hij wat inspiratie heeft opgedaan van zijn vriend en muzikaal collega Ásgeir Trausti. De elektrobeats hebben soms veel weg van wat Trausti op zijn debuutplaat Dýrð í dauðaþögn heeft gedaan. John Grant is trouwens ook degene die de eerstgenoemde plaat geheel van IJslands naar Engels gaat vertalen

Misschien scheelt het dat ik de remixes niet op mijn album heb staan - wat heb je überhaupt aan die dingen?! - maar voor mij is dit nu al hét album van het jaar. Zijn eerste solo-album mag er trouwens ook zijn. Deze vind ik zowel tekstueel als muzikaal gedurfder. En dan die backing vocals van Sinéad O'Connor. In een woord magistraal.

Ik stoor mij niet aan de electronische nummers, maar ik vind sommige nummers wel erg cheesy, GMF, hij zingt alsof hij er niet echt zin in heeft, en de melodielijntjes zijn wat cheesy. Met andere woorden wisselvallig met uitschieters naar boven en onder.

Ik had zelf liever gezien eigenlijk dat het album alleen zou bestaan uit elektronische nummers. Het is een beetje of-of bij mij.

Dit album van John -manusje van alles- Grant klinkt op momenten apart Floydiaans zelfs, om daarna als een soort van Rufus Wrainwright achtige wijze je in een nummer op het verkeerde been te zetten. Vooral tekstueel heeft hij zo zijn Morrisey momenten. Ik bedoel met een titel als Ernest Borgnine, geef je blijk dat je jezelf niet al te serieus neemt bij tijd en wijle en daarmee ook de luisteraar. Het is het allemaal net niet voor mij.

Die titel is hartstikke serieus, madjack. Een goede vriend van hem die zelfmoord pleegde, als ik het goed heb.

Geen filmkenner, Ducoz? Ernest Borgnine

Maar het nummer gaat over die vriend, ik heb er eerder ook wat over geschreven. Even kijken of ik dat kan opvissen.

Edit: oh nee, dat nummer was Sensitive New Age Guy, even vergist.

De lp is nu trouwens out of print.