John Grant - Pale Green Ghosts (2013)

draai 'm toch wel vaak, paar miskleunen maar ook een paar schitterende nummers...

Het nummer Pale Green Ghosts vanaf ongeveer 4:00 doet me erg aan het middenstuk uit de Prelude op. 3 no. 2 van Rachmaninov denken (zo dat komt erudiet over ). Vergelijk vanaf ongeveer 2:05:
Prelude op. 3 no. 2.

Flinke tegenvaller.De warmte van Queen of Denmark is ingewisseld voor een lelijk elektronisch klanktapijt. Wat mij betreft slaat ie hier de plank volslagen mee mis.

ja dat had ik in eerste instantie ook, maar moet eerlijk bekennen dat afgezien van 3 bliebjes nummers die ik gelijk gewist hebt de rest zelfs beter vind dan t debut want dat gezapige is op dit album niet aanwezig. ga als de wiedeweer zelfs een motel mozaique kaartje kopen voor grant.

Ik sluit me hierbij aan, helaas niet wat ik er van had verwacht. Ik draai dan liever een oud plaatje van de Czars.

Moedig om zo'n album uit te brengen, maar het ik vind het maar eenvoudige en vooral mislukte poging van John. De teksten zijn nog steeds geniaal, maar wat die teksten betreft is het ook wel een beetje meer van hetzelfde.

Jammer. Het titelnummer is wel vet trouwens

Hij staat ook in Paradiso op vrijdag 19 april.

Mijn drie sterretjes zijn op basis van het titelnummer, GMF en Glacier. Meer zit er helaas niet in...

ja beter idee, motel mozaique heeft ineens de belachelijke regel dat je alleen passe-partouts kan kopen a 65 euro, heb ik helemaal geen zin in

In 2010 opende Czars-frontman John Grant een nieuw hoofdstuk in zijn muziek-carrière. Hij ging solo. Samen met de Amerikaanse folk-rock band Midlake maakte hij Queen Of Denmark, een plaat vol warme pianoballads over Grants homoseksualiteit en zijn bewogen verleden. Voor de opvolger van dit succesverhaal, vertrok Grant naar IJsland. Midlake werd thuis gelaten en ingeruild voor een samenwerking met Birgir Þórarinsson van Gus Gus. Zowel Grant als Þórarinsson omarmen elektronica, dat van grote invloed is geweest op het opnameproces van Pale Green Ghosts. Waar je verwacht dat Grant links afgaat, gaat hij rechts een donker, onheilspellend en avontuurlijk woud in.

Vanaf seconde één is het de luisteraar duidelijk: dit is andere koek. Hoewel er op Queen Of Denmark ook al licht gefleurd werd met elektronica, nemen de synthesizers op Pale Green Ghosts de overhand. De plaat opent direct het loeispannende titelnummer, waarin synthesizers op Radiohead en the Knife-achtige wijze de luisteraar naar het puntje van de stoel doen bewegen. De intrigerende single, gaat over in het vrolijke en dansbare 'Blackbelt' waarin Grant bezingt HIV-positief te zijn. Een nummer dat zomaar in clubs gedraaid zou kunnen worden. Anders is 'Sensitive New Age Guy', waarin Grant zichzelf verliest in zijn experimenteer-drang. Het dansbare nummer bevat een flinke knipoog naar Lcd Soundsystem (die koebel!). Vocaal staat het Grant overigens allemaal prima, zijn schitterende stem kan meerdere vormen aannemen en verveelt nergens.

De fan van het eerste uur wordt niet genegeerd. 'GMF', 'Glacier' en 'I Hate This Town' grijpen terug op het Queen Of Denmark geluid. De liedjes zitten aardig in elkaar, maar rijmen wat moeilijk met het moderne elektronische materiaal. Ze komen - hoe goudeerlijk de teksten ook mogen wezen - soms wat geforceerd en oubollig over. Wellicht komt dit doordat het droogkomische karakter van Queen of Denmark grotendeels plaats gemaakt voor bittere ernst. In het loodzware met Sinead O'Connor gezongen 'Why Don't You Love Me Anymore' slaat Grant de plank zelfs even mis. Het wat kille karakter van Pale Green Ghosts, doet soms verlangen naar de warmte zijn voorganger. Toch is Pale Green Ghosts over de gehele linie een gewaagd en sterk vervolg op Queen Of Denmark. Maar overklassen? Daar doet Grant op zijn tweede plaat niet aan.

Van: Daan's Muziek Blog

Zo, de bestelling bij bol.com gecancelled en ingeruild voor een directe bestelling bij Rough Trade waar je de deluxe versie krijgt inclusief de The Strongroom EP met akoestische versies van enkele nummers van dit album (ook los als 12" te verkrijgen in beperkte oplage).
En dat voor nog wat minder geld ook
Degenen die dat eerder al gedaan hadden hebben het album inmiddels al in huis: dat is het betere werk.

bedankt voor de tip aERo, gelijk ook m'n bestelling aangepast!

Had ik het eerder geweten dan had ik het album zelfs gisteren al in huis kunnen hebben maar nu gaat het waarschijnlijk later dan vrijdag worden. Maar dat heb ik er dan wel voor over

John Grant maakte wat mij betreft het allermooiste album van 2010 met Queen of Denmark. Ik zag hem live op Crossing Border (2010) en in Paradiso (2011) en dacht toen dat ik fan voor het leven zou worden. Op de eerste plaats om zijn prachtige liedjes, zijn goudeerlijke teksten en zijn geweldige stem, maar ook door zijn innemende persoonlijkheid. Tijdens het concert in Paradiso vertelde hij over zijn voorliefde voor synthesizers en elektronica, maar dat deed mij niet vrezen voor de toekomst. Ten onrechte. Want alles wat voor mij Queen of Denmark zo geweldig maakte ontbreekt volledig op Pale Green Ghosts : warmte, gevoel en humor. En dat ligt voor het grootste deel aan het kille elektronicatapijt. Gelukkig is er nog wel die geweldige stem en zijn talent als songwriter. Daardoor zal ik waarschijnlijk liedjes als GMF, Glacier en I Hate This Town wel als download aanschaffen. En wellicht ook You Don’t Have To, waarmee hij zijn concert in Paradiso in 2011 opende (en dat toen wel veel indruk maakte).

Dear John, nodig je vrienden van Midlake uit, benader een andere producer en neem Pale Green Ghosts opnieuw op!

Wat een teleurstelling na Queen of Denmark.

@Renoir, helemaal eens!

Helemaal te lusiteren op:
John Grant: Pale Green Ghosts - exclusive album stream | Music | The Observer - guardian.co.uk

Staat overigens ook op de luisterpaal

Ik schrok wel toen ik het interview bij de album stream las...

Maar qua muziek vind ik het nog steeds een gewaagde stap om zo in de elektronica te duiken. Even groeien misschien nog dan...

Het nieuwe album van John Grant staat voor een gigantische verschuiving op muzikaalgebied.

Waar 'Queen of Denmark' erg folky met een poppy twist was, is het 'natuurlijke' geluid verdwenen en wordt dit album gekleurd door veel elektronica(lees: Synthesisers) en beats. Ergens vind ik het jammer dat John Midlake niet nog eens op heeft gebelt om nog eens zo'n pareltje op te nemen zoals de vorige, maar ik vind deze 'nieuwe' sound eigenlijk zo verkeerd nog niet.

John Grant reisde af naar Ijsland om samen te werken met de een lid van de band GusGus, dat een dance/elektronica groep is. En dat is duidelijk terug te horen.
Toch klinkt het nergens echt geforceerd en lijkt de electronica een op maat gemaakt pak te zijn.
Dit album is grauwer dan 'Queen of Denmark', veel naargeestiger.
De verloren liefde komt vaak langs, de gene die John in een diep dal heeft laten vallen. Dat zit 'm diep.
Ook heeft John onlangs te horen gekregen dat hij HIV positief is, wat uiteraard verschrikkelijk is en dat lijkt me maar lastig. Dat horen we in Black Belt terug komen.

Het enige punt waarop ik de electronica echt niet kan uitstaan is op het nummer 'Sensitive New Age Guy'. Dat vind ik dan de enige miskleum.

Nog even speciaal te benoemen:
De afsluitende track, 'Glacier' is fenomenaal mooi. Het klinkt zo hoopvol en oprecht, maar klinkt toch als een roep van eenzaamheid. Gevangen op een ijzige toendra, of een gletsjer.

De plaat krijgt van mij 4 sterren, maar heeft zeker kans om nog een half puntje hoger te gaan scoren. Zeer mooi.

John Grant - Glacier

Ik sluit me aan bij de positieve geluiden, dit is gedurfd en bijzonder geslaagd!
De elektronica heeft voor mij zeker een meerwaarde, misschien omdat ik als leeftijdsgenoot van Grant de 80s invloeden herken en kan smaken.

De beats en blieps zijn goed om de bijna melige teksten verteerbaar te maken, het is in die zin dat ik de traditionelere Queen of Denmark-achtige nummers nu net iets minder vind. Bovendien schudt de man de ene na de andere aanstekelijke melodie uit zijn mouw.
Zijn solodebuut is langzaam gegroeid tot een 5*. Het is best mogelijk dat deze dezelfde weg op gaat.

Bij mij net zo gegaan en Pale Green Ghosts zou dat ook nog wel kunnen bereiken. De electronica geeft het net een andere tint. Meer van hetzelfde had ik juist toch wat minder gevonden.
Maar ik snap wel dat veel mensen er op afknappen.

Mooi boekje bij de cd trouwens (vandaag de 3cd binnegekregen): veel foto's had ik al voorbij zien komen op de Facebook pagina van John die de foto's van IJsland zelf gemaakt heeft.

Ik vind de beats echt een dikke + .. Een geweldig album, waarop ook voldoende nummers staan waar het geluid van 'Queen of Denmark' nog is te horen. Goede afwisseling van nummers. Ben het wel met Aero eens; meer van hetzelfde was waarschijnlijk ook gewoon goed geweest. Maar nu is het fantastisch! Een artiest die zich doorontwikkeld en samenwerking aangaat met iemand van de andere kant van het spectrum. Ik ben ook nog steeds verslaafd aan de titeltrack! Heerlijk autorijnummer ook

Ik had nog niet door dat al die sneeuwfoto's natuurlijk vanuit zijn nieuwe woonplaats komen
Gisteren heb ik de cd gekocht zonder dat ik er een noot van had gehoord en nu al spijt dat ik de deluxe versie met de remixes niet heb gekocht. Ik zal op iTunes wel aanvullen met wat de moeite is.

Sterker nog nico1616: je had de 3 cd versie moeten kopen met de Strongroom EP er bij: dan was je nog goedkoper uit dan voor de gewone versie bij bijv. een bol.com.

Vandaag het album nog eens beluisterd en ik ben om. Geen makkelijke plaat, ik ben iemand die altijd erg moet wennen aan prominente electronica, maar dat is goedgekomen. Spannend album dat ik nog lang niet zat ben.

Anderhalf punt omhoog.

Vandaag pas voor het eerst gehoord. Pff deze laten we even bezinken...

Erg opvallende en gedurfde electrobegeleiding. Mooi als zijn theatrale aanpak - en ietwat droeve sonore zang - met electro en strijkers de revu passeren zoals in het eerste nummer. Grant neemt de tijd in mooie arrangementen. Pas met beluisteren met koptelefoon kon ik er meer van genieten. Het slot is weer erg klassiek, deed me denken aan werk van Rufus Wainwright. in zijn totaliteit heeft dit alles een vervreemdend effect, een echt bijzondere cd die ik nog wel wat keer ga beluisteren.

Dit is geen verbetering ten opzichte van het debuutalbum. Dieptepunt is Sensitive New Age Guy. Paar hoogtepuntjes zijn de backings van O' Connor.
Dit had een zoveel beter album kunnen zijn. Jammer.

Na alles wat John Grant heeft gemaakt is Pale Green Ghosts enorm wennen. Dit is een plaat die ik door de kamer heb gesmeten maar vervolgens toch weer heb opgepikt. Het went zeker en het aantal tracks dat ik koester groeit, maar de zwaar elektronische tracks zijn niet mijn ding. Wel alle lof voor de vernieuwingsdrang van John Grant natuurlijk (en voor de typische John Grant prachtsongs die ook op deze plaat zijn te vinden).

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: John Grant - Pale Green Ghosts - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Vond het zelf eigenlijk nauwelijks wennen (na de 1e single iig niet meer). Overgang is wat mij betreft te vergelijken met een die Susanne Sundfor maakte tussen debuut cd en The Brothel. Beide fenomenaal, maar op een andere manier. Zo ook hier. Alleen Sensitive New Age Guy is wat over de top, maar na het interview uit OOR snap ik wel waarom hij gekozen heeft voor deze manier van zingen.

Een plaat die dat aankan is vast en zeker een 180 grams!