John Grant - Pale Green Ghosts (2013)

Het eerste soloalbum van John Grant, Queen of Denmark, was een voltreffer. Midlake gaf er een fijne jaren '70 schwung aan en toen ik John eenmaal in Rotown live had zien optreden was ik helemaal om en moest het gewoon wel de volle 5* worden. Dat ik hem een dag erna in boekhandel Donner tegen het lijf liep was een leuk extraatje en dat hij op Facebook soms reageert op mijn berichten of foto's geeft het geheel net even wat meer maar heeft geen invloed op mijn waardering voor dat album.
Nee, dan de film Weekend waar zijn muziek gebruikt werd......... extra sfeerverhogend en het deed me weer eens beseffen hoe goed dat album is. Een terechte 5*.

En dan de opvolger die nu dan bijna verkrijgbaar is inclusief een bijbehorend optreden in Paradiso (hij staat ook in Rotterdam op het Motel Mozaique Festival).
Pale Green Ghosts zou dansbaar worden en meer electro-invloeden krijgen. Niet zo vreemd met de hulp van Biggi Veira (Gus Gus).

Titeltrack Pale Green Ghosts ademt behoorlijk de sfeer van het laatste Gus Gus album Arabian Horse en dat vind ik een geweldig album. Dit nummer dat uiteraard gewoon van de hand van John is vond ik zo mogelijk nog geweldiger. Wat een magistrale compositie is dit toch. Ik werd er spontaan verliefd op en die liefde blijft voortduren. Eens in de zoveel tijd leer je een nummer kennen dat veel met je doet. Dit is er zo eentje. Niet de pure emoties die ik ervaar met de nummers van Queen of Denmark maar een geheel andere sensatie.

Blackbelt liet John ons daarna kennen. Wederom horen we de Gus Gus invloed en het werd mij wel duidelijk: dit zou inderdaad een dansbaar album gaan worden. De reacties waren wisselend. Veel mensen vonden dit maar bedenkelijk. Ik juichte het toe: dit zou te gek gaan worden. van mij mag hij.

De echte nieuwsgierigheid ging uit naar nummer drie van dit album, GMF genaamd. En wat blijkt? Dit had zo op Queen of Denmark gekund. 'The Greatest Motherfucker that you ever gonna meet'. Right John: daar had je iedereen even tuk. Ik hoor hier de vibe van It's Easier, een hoogtepunt van de voorganger. Niks dansnummer maar wederom een kippenvel song. Wat een mooi nummer is dit zeg. Dit kan ik heel wat keren achter elkaar beluisteren en het is niet moeilijk dit snel mee te galmen. Dat Sinéad O' Connor meedoet is fijn maar haar rol is bescheiden zoals dat ook blijkt te zijn op andere tracks waar ze de backing vocals verzorgt.

Vietnam krijgt een licht electronische beat mee. Een nummer dat al op het live-menu stond en dat ook prima met één been past op Queen of Denmark maar door het ietwat cheesy synthesizer geluid en die genoemde electronische beat staat het met het andere been stevig op Pale Green Ghosts. De strijkers geven het geheel een melancholische lading mee. De sceptici onder u hoeven niet te vrezen voor dit nummer.

It Doesn't Matter to Him kent het spacey geluid van het debuut en raakt me wederom vol in mijn muzikale hart zoals Queen of Denmark dat deed (met dank aan McKenzie Smith, Paul Alexander en ook Sinéad).

Why Don't You Love Me Anymore is wat soberder en kent iets dreigends. Onderkoelds wellicht. Een wat sferischer track. Misschien dat de IJsland-invloed hier wat meer naar voren komt. Sinéad is hier op de achtergrond duidelijk aanwezig maar eist totaal de hoofdrol niet op wat een mooie mix veroorzaakt tussen deze twee geweldige vocalisten. Het nummer kent een heftig electronisch outro.

You Don't Have To klinkt alsof het afkomstig is van de voorganger maar door de electronische begeleiding besef je dat dit toch echt John Grant anno nu is. Toch ligt de Gus Gus sound er niet al te dik bovenop en dat vind ik wel een verdienste van Biggi Veira. Het album blijft hierdoor ademen en wordt geen Gus Gus featuring John Grant, dat heeft Grant ook helemaal niet nodig. Dit nummer kwam tijdens de 2011 concerten al eens voorbij maar heeft nu dus een make-over gekregen wat wonderwel uitpakt. Alsof er diverse stijlen in de blender zijn gegooid met als resultaat een sfeervol melancholisch nummer met rustige electro geluiden en een jaren '70 saus. Erg fraai gedaan.

Sensitive New Age Guy is dan eindelijk weer een dance track. Behoorlijk electro-new wave. Mensen die de bonustracks van Queen of Denmark kennen zullen niet verrast opkijken als ze dit horen. De zang is ook wat anders zoals indertijd ook het geval op b.v. That's the Good News.
Als ik dit zo hoor vind ik het ergens wel jammer dat dit niet vaker gebeurt op Pale Green Ghosts. Heerlijk vind ik dit maar ik snap heel goed dat velen dit juist niet van hem willen horen en dit misschien als skipnummertje gaan zien.

Ernest Borgnine is heftige kost. Niet door de sax van Óskar Gudjónsson maar meer door de inhoud ervan.
Grant kwam tijdens het London Meltdown Festival in juni 2012 een tweede keer uit de kast maar nu over zijn Hiv-status. Iets waar hij lang mee geworsteld had om dit nu wel of niet naar buiten te brengen. Hij zong toen een nummer I Tried to Talk to You dat daar over ging en het voelde niet goed dat hij erover zweeg het zelf te hebben. Aangemoedigd door Andy Butler van Hercules and Love Affair deed hij het dan toch tegenover het publiek. Hij wilde erover praten omdat hij er zo mee worstelde. Een heldhaftige stap omdat het immers nog steeds taboe is. In dit nummer behandelt hij dit onderwerp nu ook om zo misschien het taboe wat te doorbreken. Daarnaast komt religie hier ook (weer) om de hoek kijken en wat dat met hem doet.

I Hate This Town gaat ongetwijfeld niet over Reykjavik waar Grant sinds kort woont en wat een gewaagde stap was zo op zijn 43e.
De toon is wat luchtiger in de stijl van Chicken Bones. Ook dat kan hij blijkbaar nog. Wel is dit nummer iets droeviger van toon ondanks de wat vrolijker uptempo gedeeltes: een bijzondere combinatie!

Afsluiter Glacier is met een ruime 7 minuten het langste nummer van dit album en sluit naadloos aan op het vorige nummer. Tourmaatje Chris Pemberton krijgt hier een grote rol toebedeeld. Het is een epische afsluiter met een schitterende opbouw waar wederom die warme stem zo goed naar voren komt. Ik vind het een emotionele tour de force die ik nu al koester. Ook hier voel ik de emoties die ik voel op het debuut. Soms doet dit nummer haast klassiek aan.

Hiermee kan ik Pale Green Ghosts toch behoorlijk verrassend noemen. Niet de dansplaat waar ik een beetje op hoopte na het horen van de titeltrack maar een wonderschone, gedoseerde mengeling van zijn vorige album met een wat hedendaagser geluid waar we af en toe zeker de stijl van Gus Gus herkennen maar zo minimaal dat we dit eigenlijk best wat kunnen verwaarlozen als we naar het grote geheel luisteren. Een groots geheel wat mij betreft.
Ik hoopte op een klapper en wist dat het moeilijk zou worden om wederom een 5* album voorgeschoteld te krijgen.
Ik denk dat dit wel degelijk gebeurt is maar dat ik dit album net als Queen of Denmark nog even op me in zal moeten laten werken. Een concert om dat gevoel te versterken gaat in April nog komen en of ik hem weer bij toeval tegen het lijf loop valt te bezien (evenals of hij nog tijd over heeft om op mijn Facebook berichtjes te reageren ).

Pale Green Ghosts heeft me verrast op een manier die ik niet verwacht had maar oh wat ben ik er gelukkig mee. Die 5* zal er waarschijnlijk op termijn nog wel van gaan komen.
John is absoluut tot mijn topfavorieten van dit moment gaan behoren!

Blijf geen groot fan. Altijd een paar schitterende nummers, maar ook de helft volledige stinkers. Kan de helft van de nummers echt niet afluisteren. Gelukkig zijn Pale Green Ghosts, Why Don't you Love me Anymore en Glacier echt ongelooflijk.

3.5*

In 2010 opende Czars-frontman John Grant een nieuw hoofdstuk in zijn muziek-carrière. Hij ging solo. Samen met de Amerikaanse folk-rock band Midlake maakte hij Queen Of Denmark, een plaat vol warme pianoballads over Grants homoseksualiteit en zijn bewogen verleden. Voor de opvolger van dit succesverhaal, vertrok Grant naar IJsland. Midlake werd thuis gelaten en ingeruild voor een samenwerking met Birgir Þórarinsson van Gus Gus. Zowel Grant als Þórarinsson omarmen elektronica, dat van grote invloed is geweest op het opnameproces van Pale Green Ghosts. Waar je verwacht dat Grant links afgaat, gaat hij rechts een donker, onheilspellend en avontuurlijk woud in.

Vanaf seconde één is het de luisteraar duidelijk: dit is andere koek. Hoewel er op Queen Of Denmark ook al licht gefleurd werd met elektronica, nemen de synthesizers op Pale Green Ghosts de overhand. De plaat opent direct het loeispannende titelnummer, waarin synthesizers op Radiohead en the Knife-achtige wijze de luisteraar naar het puntje van de stoel doen bewegen. De intrigerende single, gaat over in het vrolijke en dansbare 'Blackbelt' waarin Grant bezingt HIV-positief te zijn. Een nummer dat zomaar in clubs gedraaid zou kunnen worden. Anders is 'Sensitive New Age Guy', waarin Grant zichzelf verliest in zijn experimenteer-drang. Het dansbare nummer bevat een flinke knipoog naar Lcd Soundsystem (die koebel!). Vocaal staat het Grant overigens allemaal prima, zijn schitterende stem kan meerdere vormen aannemen en verveelt nergens.

De fan van het eerste uur wordt niet genegeerd. 'GMF', 'Glacier' en 'I Hate This Town' grijpen terug op het Queen Of Denmark geluid. De liedjes zitten aardig in elkaar, maar rijmen wat moeilijk met het moderne elektronische materiaal. Ze komen - hoe goudeerlijk de teksten ook mogen wezen - soms wat geforceerd en oubollig over. Wellicht komt dit doordat het droogkomische karakter van Queen of Denmark grotendeels plaats gemaakt voor bittere ernst. In het loodzware met Sinead O'Connor gezongen 'Why Don't You Love Me Anymore' slaat Grant de plank zelfs even mis. Het wat kille karakter van Pale Green Ghosts, doet soms verlangen naar de warmte zijn voorganger. Toch is Pale Green Ghosts over de gehele linie een gewaagd en sterk vervolg op Queen Of Denmark. Maar overklassen? Daar doet Grant op zijn tweede plaat niet aan.

Van: Daan's Muziek Blog

John Grant maakte wat mij betreft het allermooiste album van 2010 met Queen of Denmark. Ik zag hem live op Crossing Border (2010) en in Paradiso (2011) en dacht toen dat ik fan voor het leven zou worden. Op de eerste plaats om zijn prachtige liedjes, zijn goudeerlijke teksten en zijn geweldige stem, maar ook door zijn innemende persoonlijkheid. Tijdens het concert in Paradiso vertelde hij over zijn voorliefde voor synthesizers en elektronica, maar dat deed mij niet vrezen voor de toekomst. Ten onrechte. Want alles wat voor mij Queen of Denmark zo geweldig maakte ontbreekt volledig op Pale Green Ghosts : warmte, gevoel en humor. En dat ligt voor het grootste deel aan het kille elektronicatapijt. Gelukkig is er nog wel die geweldige stem en zijn talent als songwriter. Daardoor zal ik waarschijnlijk liedjes als GMF, Glacier en I Hate This Town wel als download aanschaffen. En wellicht ook You Don’t Have To, waarmee hij zijn concert in Paradiso in 2011 opende (en dat toen wel veel indruk maakte).

Dear John, nodig je vrienden van Midlake uit, benader een andere producer en neem Pale Green Ghosts opnieuw op!

Het nieuwe album van John Grant staat voor een gigantische verschuiving op muzikaalgebied.

Waar 'Queen of Denmark' erg folky met een poppy twist was, is het 'natuurlijke' geluid verdwenen en wordt dit album gekleurd door veel elektronica(lees: Synthesisers) en beats. Ergens vind ik het jammer dat John Midlake niet nog eens op heeft gebelt om nog eens zo'n pareltje op te nemen zoals de vorige, maar ik vind deze 'nieuwe' sound eigenlijk zo verkeerd nog niet.

John Grant reisde af naar Ijsland om samen te werken met de een lid van de band GusGus, dat een dance/elektronica groep is. En dat is duidelijk terug te horen.
Toch klinkt het nergens echt geforceerd en lijkt de electronica een op maat gemaakt pak te zijn.
Dit album is grauwer dan 'Queen of Denmark', veel naargeestiger.
De verloren liefde komt vaak langs, de gene die John in een diep dal heeft laten vallen. Dat zit 'm diep.
Ook heeft John onlangs te horen gekregen dat hij HIV positief is, wat uiteraard verschrikkelijk is en dat lijkt me maar lastig. Dat horen we in Black Belt terug komen.

Het enige punt waarop ik de electronica echt niet kan uitstaan is op het nummer 'Sensitive New Age Guy'. Dat vind ik dan de enige miskleum.

Nog even speciaal te benoemen:
De afsluitende track, 'Glacier' is fenomenaal mooi. Het klinkt zo hoopvol en oprecht, maar klinkt toch als een roep van eenzaamheid. Gevangen op een ijzige toendra, of een gletsjer.

De plaat krijgt van mij 4 sterren, maar heeft zeker kans om nog een half puntje hoger te gaan scoren. Zeer mooi.

John Grant - Glacier

De discussie bij dit album lijkt zich vooral toe te spitsen op de controverse over de productie: de beats en synthesizers van Gus Gus die we hier horen vs. de folkarrangementen van het debuut. Naar mijn mening wordt Pale Green Ghosts daarmee bijna achteloos tekort gedaan.

Ik begrijp het wel. Veel mensen die zich voelden aangetrokken tot Queen Of Denmark mede door de zoete gelaagde instrumentatie van de heren van Midlake, zullen in esthetisch opzicht minder hebben met, bijvoorbeeld, de sarcastische bijna-aerobicsmuziek van Sensitive New Age Guy. Het is bijna onvermijdelijk dat Grant hier luisteraars van zich vervreemdt.

Echter buiten het feit dat het behoorlijk dapper is om na een relatieve succesplaat niet terug te komen met een slappe poging nogmaals exact hetzelfde trucje uit te halen (hoe vaak zien we dat laatste niet gebeuren?), vind ik de elektronische saus uit IJsland ook gewoon prima in elkaar gezet, en goed passen bij de liedjes. Tevens zorgt het voor variatie, en een soort speelsheid, dingen die het debuut wat minder wist te bieden, waardoor Pale Green Ghosts in bepaalde opzichten een meer behapbare plaat is, die meer uitnodigt om vaak te draaien dan het soms wel wat wollige Queen of Denmark.

Dat ik die laatste vooralsnog als superieur beschouw aan de nieuweling, heeft dan ook niets te maken met veranderingen in stijl of genre. En ook niet met de aanwezigheid van Sinead O'Connor, zacht gezegd niet mijn favoriete muzikante: ik moet bekennen dat haar smaakvol ingebrachte backing vocals echt iets toevoegen aan het album.

Ik stel ook vast dat de verpakking eigenlijk weinig verschil uitmaakt. Hoewel het pas zijn tweede plaat is, kunnen we nu al spreken van een typische John Grant-plaat, elektronica of niet. Niets mis mee, want hij is zeker een van de meest boeiende singer-songwriters die momenteel aan het werk is. Dit zijn weer elf echte John Grant liedjes, dramatisch en weemoedig, gedrenkt in een venijnig cynisme , intelligent en op een rare manier ook romantisch.

Net als op het debuut levert dat liedjes op die meestal erg mooi zijn, een enkele keer schitterend, en heel soms een beetje dreigen te verdrinken in hun eigen lijzige zwaarmoedigheid. Wat dat laatste betreft, hoewel het persoonlijke leven van een muzikant niet uit zou hoeven maken, moet ik wel bekennen dat ik de zwartgalligheid van Grants werk wat beter kan plaatsen toen ik hoorde dat hij in het openbaar had toegegeven HIV-positief te zijn. Maar dit terzijde.

Net als op Queen Of Denmark dus is het ene liedje me dierbaarder dan het andere, alleen vind ik op deze plaat de pieken net iets minder hoog en de dalen net ietsje dieper. Het titelnummer van deze plaat, bijvoorbeeld, is een prima single, maar ik vind als liedje 'Marz' toch wel iets geslaagder. 'It Doesn't Matter To Him' is in zekere zin het emotionele hart van het album, maar het mist de melodieuze rijkdom van 'Where Dreams Go To Die'. Het bijna kosmische afsluiter 'Glacier' is wellicht het beste nummer van de plaat, maar aan de door merg en been gaande intensiteit van het titelnummer van Queen Of Denmark kan het niet raken.

Niet alles hoeft te worden vergeleken met iets anders, en de nummers op Pale Green Ghosts zijn mooi genoeg om op eigen kracht te blijven boeien, waarbij zoals gezegd de elektronische arrangementen een prima bijdrage leveren aan het op smaak brengen van de liedjes. Sterker nog, ik ben bijzonder gecharmeerd van juist de elektronische niemendalletjes als 'Black Belt' en 'Sensitive New Age Guy', en in tegenstelling tot wat anderen hier aangeven zou ik erg benieuwd zijn wat er zou gebeuren als Grant deze kant van hemzelf verder zou uitdiepen.

Voor het overige levert Grant een meer dan geslaagde tweede soloplaat af. De enige domper op de feestvreugde blijft echter wel een knagend gevoel dat hij, als hij nog iets langer had geschaafd aan de liedjes en iets strenger had gefilterd, een echt meesterwerk had kunnen afleveren. Die laatste kwalificatie durf ik Pale Green Ghosts nog niet mee te geven.