Red House Painters - Red House Painters (I) (1993)

Begonnen met Down Colorful Hill en bezig de reguliere albums van Red House Painters te beluisteren. Vandaag dit album gedraaid en kan niet anders zeggen dat ik nog steeds aangenaam verrast ben. Moet misschien oppassen om niet al hun albums er in een paar dagen doorheen te werken. Dat is zonde. Red House Painters (I) ligt in het verlengende van hun debuutalbum. De openbaring wordt daardoor wel wat genuanceerder. Kozelek weet zijn publiek te boeien met ingetogen en persoonlijke songs. Gedragen door die mooie stem. Als ik al die albums op repeat zet worden ze uit hun context gehaald en dat is zonde. Gewoon erg goed maar (voor mij althans) vernieuwend klonk Down Coloful Hill. Even op pauze en over een tijdje de rest.

Neem inderdaad maar wat gas terug Broem

Laat het allemaal wat bezinken. Ik vind sowieso dat je pas na een paar maanden écht kan oordelen over een album - wanneer de vlinders in de buik stilletjes aan het wegebben zijn. Niet dat er altijd sprake is van vlinder natuurlijk.

Vind deze eigenlijk even sterk als het debuut. In het begin kon ik de nummers nochtans moeilijk onderscheiden. Inmiddels beschouw ik dit als 1 van dé toppers in mijn collectie.

Zal ik zeker doen Franck Maudit Ken mezelf een beetje en bij zo'n oeuvre komt de veelvraat in mij naar boven en moet ik alles gehoord hebben. Laat de albums even met rust en pak het tzt wel weer op.

Zondagssogges dit draaien is voor mij vragen om zelf de kwast definitief niet meer te hanteren; het schilderwerk uit te besteden aan de ' winterschilder'. Maar goed het is hier knap mistig, Blue Nile is net vertrokken en Frank Boeijen zingt thans - NMD, maar je mot wat voor huisvrede.

Dit is een van de eerste US ontdekkingen van Ivo Watts-Russell, maar Kozelek was een lastige vogel voor Ivo. Het album is het best te verteren in kleine doses en met optimistisch gemoed. Op RSD dit jaar verscheen een box met alle vinilio's in kleine oplage, en tegen een - helaas - bescheten prijs. Wachten is op de album voor album vinyl-release, want dat is wel fijn

Heb Down Coloful Hill net op vinyl besteld bij https://www.jpc.de/s/red+house+painters voor een zeer schappelijke prijs. Wacht even de kwaliteit af (en uiteraard of de overige albums mij net zo weten te pakken als Down Colorful Hill) Die album voor album relaese is er dus al Mjuman

Een lelijk beest, dat was Red House Painters voor me. Saai , geen diepgang, langdradig, enz... Elk excuus was goed om Rollercoaster de grond in te boren. Maar door de jaren heen heb deze toch weten te waarderen. En hoe! Het saaie werd plots interessant, er kwam diepgang en de verborgen stukjes die de plaat pas echt een meerwaarde gaven maakten het geheel niet meer zo langdradig. Dan sta ik daar. Opnieuw moeten vast stellen dat ik het niet aan het langste eind had. Het is een moeilijke en lange zit geweest. Het is ook een album die veel tijd en geduld vraagt van een luisteraar. Zeker in dit genre. Het laatste gedeelte van Katy Song en het industriële gedeelte op Funhouse behoren tot het beste. Mother en Strawberry Hill kan ik heel goed waarderen. Ook met de lengte van de nummers is geen probleem. Wel konden ze een beter plaatsje geven voor die 2 nummers op dit schijfje. Het beste nummer als geheel is voor Take Me Out. Wat een fantastisch nummer. Ik heb het gevoel dat 1 van de nieuwe nummers van 40 Watt Sun er zeer sterk op lijkt. Ik ga dit toch es uitpluizen. Verder is dit echt wel een zeer goed album maar ik kan niet ontkennen dat het moeizaam en moeilijk te doorgronden is.

De ondergaande zon werpt zijn mistroostige blik richting de einder.

Zou ik er in slagen om vandaag eeuwig vast te houden? Indien ik me hard genoeg concentreer kan ik de tijd misschien een hak zetten. Ja, ik zie de zon nog steeds. Ze wordt ontegensprekelijk steeds roder maar ze is nog steeds de mijne. Ik moet en zal deze dag bewaren. Ik moet en zal tot het einde der tijden deze dag zijn.

Ik…

Ik hoef mezelf niets wijs te maken. De zon heeft mijn gebeden verworpen. Weg is haar licht. Weg is mijn dag der dagen. Het maakt me weemoedig, hopeloos hunkerend naar een moment dat ik waarachtig kan opeisen. Wat doe ik eigenlijk in dit pretpark? Waar bevind ik me? Wie ben ik?

Grace Cathedral Park, jouw gewicht drukt gewetenloos op mijn schouders. Ten midden van al dit illusionair vertier voel ik me eenzamer dan ooit:

“A rare and blistering sun shines down on Grace Cathedral Park
There with you I fear the time, when air gets dark
You know I don't spend days like this
Caught up in lost times of youth that I miss”

Misschien ben jij die ene die me redden kan van de ondergaande zon. Jij, m’n lief. Je zwoer ooit voor altijd de mijne te zijn. Maar ik vond jouw vliegticket tussen jouw ondergoed. Ik begrijp dat je terug moet, je bent daar nodig. Luister echter naar de verwonde ziel in mij. Zonder jou verval ik tot niets. Zonder jou heeft het geen zin om dagen vast te houden. Waarom ben je zo ver weg terwijl ik er alles aan deed om jou zo dicht mogelijk te houden:

“I know tomorrow
You will be
Somewhere in London
Living with someone
You've got some kind of family
There to turn to
And that's more than I could ever give you”

Ik zou de zon kunnen vragen waarom dit zo moest. Ik heb het de bomen gevraagd maar zij antwoorden niet. Ik heb het de stenen gevraagd maar zij antwoorden niet. En ik heb het de zon gevraagd maar de zon antwoordt niet, zelfs de zon antwoordt niet.

Al wat ik nu weet is dat ik vandaag nooit kan herbeleven. En dat jij en ik bij elkaar moeten blijven. Blijf alsjeblieft bij mij:

"There's my favorite rollercoaster
Next to the blue water
The one only sissies ride

There's the sun going down
Creating that fluorescent glow
Reminding me I'll never be able
To relive this day except in memory

There's those big barking fish
In the concrete stream
Growling for dog food
Bulging dead eyes that gleam
But where's Dad and where is Mom

Looks like from here on out
It's me and you
Looks like from here on out
It's just me and you"

Blijf.

Het lukt me met elke beluistering beter om de saaiheid van dit album te omarmen. Kozelek is hier duidelijk nog een stuk zachter van toon dan op later werk. En apart genoeg zit er juist in die uitgesponnen toon van zowel Kozelek als begeleiding een soort vreemde aantrekkingskracht en warmte. Een moeilijk album voor mij, maar juist mede daardoor een waar ik graag naar teruggrijp.

Ooit de Retrospective cd van deze band gekocht. Een opvallend hoesje , 4 AD label, redelijk afgeprijsd dus op goed geluk meegenomen. Ik vond het intrigerende muziek, maar zeker niet gemakkelijk. Later kwam ik deze cd tegen en ook gekocht. Achteraf staan er veel nummers van deze cd op de retrospective cd, maar daar kwam ik pas later achter. Er staan nogal wat lange nummers op deze cd. Katy Song wordt bijna door iedereen genoemd en dat is dan ook een pareltje. Funhouse heeft ook een flinke lengte en dan nog Mother met meer dan 13 minuten. Zo kom je gauw aan zo'n 75 minuten en dat is behoorlijk lang. Maar er zit een stopknop op het apparaat.
Het is uitermate weemoedige, melancholieke muziek. Maar geen wanhopige. Mooie, goede zang en nog wel de ouderwetse 4 AD muziek.
In deze tijd begon 4 AD wat te veranderen qua muziek, maar dit zit nog prima aan de goede kant. In de tijd dat dit uitkwam is het totaal langs me heen gegaan. IK zat meer te grasduinen in ouder werk en de neo-folk beweging had ook mijn interesse.
4 sterren voor dit moment.

Dit album stond jarenlang in mijn top 10. Nu nog eens aandachtig beluisterd en vind het toch iets minder dan destijds. Nog altijd een mooi album, maar een halfje eraf en net uit mijn top 10 gekukeld.

Volgens mij staat hij nog steeds op nummer 10 bij jou.

Goed opgemerkt Teacher!
Dan heb ik op het laatste moment toch besloten om Okkervil River eruit te laten vallen

Die ken ik niet, Red House Painters vanzelfsprekend wel. Je hebt trouwens een zeer interessante top 10.

Krachtig spul hoor, de muziek van Red House Painters. Elk akkoord is doordracht en de teksten van Kozelek zijn even aangrijpend als persoonlijk. Er zit zo’n verdriet in dit album verstopt, maar de vertelling is wonderschoon. Een ongeëvenaard oprecht album.

Kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen Tonio; je hebt meer dan 100 albums een *5 gegeven maar toch staat deze *4 van Red House Painters in jouw top 10.. Dat vind ik fascinerend.

Verder over dit album sluit ik me helemaal aan bij Leeds. Mooi ook dat 'rollercoaster' genoemd wordt. Wát een saai nummer. Maar dan, opeens, na maanden komt ook dit nummer helemaal tot zijn recht.
Inmiddels is dit album al jaren een grote favoriet. Dat had ik bij de eerste beluistering nooit verwacht in ieder geval.

Goed opgemerkt thesceneisnow! Ik merk dat ik vanuit groot enthousiasme gedurende de 15 jaar dat ik op Musicmeter zit soms albums met 5* gewaardeerd heb, terwijl ik dat een paar jaar later wat genuanceerder benader. In het geval van dit album van Red House Painter heb ik de waardering aangepast, maar ik ga er van uit dat dit ook van toepassing is bij veel voormalige vijfjes. Ik zal dat eens wat structureler gaan opschonen.

Overigens zitten er bij de vele 5 sterren meerdere albums van een artiest bij. En in een top 10 beperk ik mij dan toch tot 1 album per artiest.

Dat laatste doe ik ook inderdaad.