Red House Painters - Red House Painters (I) (1993)

Take Me Out begint echt als een weinigzeggend liedje, maar wordt naar het einde toe zo prachtig

Niemand die mijn liefde voor New Jersey deelt? Na Medicine Bottle mijn favoriete RHP-liedje

Egt cool!!

Naar mijn mening is er maar weinig écht goede muziek in de jaren 90 gemaakt en dan ineens dit...
Magisch album, authentiek en oprecht, die je meesleurt vanaf de eerste seconde en geen moment te lang duurt. Zoveel melancholie en bedroefdheid hoor ik op geen enkel ander album dat ik ken. Je moet er van houden natuurlijk, maar ik ben er gek op.

Mother had van mij eigenlijk wel weggelaten mogen worden (om evt op RHP II te zetten).

Je gaat nog veel ontdekken uit dit superieure decennium, dunkt mij.

Zou zomaar kunnen, maar ik denk het niet

Als je dit wel kunt waarderen zou ik ook maar eens beginnen aan Low - I Could Live in Hope

Ken ik al. Goed album, inderdaad! Vind het shoegaze-genre ook wel een hoogtepunt van de jaren 90, zoals Lush en My Bloody Valentine.

Of gewoon Mistress op repeat natuurlijk voor de betere shoegaze.

Dit album is ooit als winnaar uit de bus gekomen van de Knock-out: 1993. Wel een beetje vreemd eigenlijk imo. Ik heb dit album nu drie maal beluisterd en de muziek doet mij eigenlijk helemaal niets. Ik vind het in een woord gezegd gewoon saai. Okay, Katy's Song is best aardig, dat wel maar de rest: mwah. Deze muziek is dus gewoon niet mijn ding, laten we het daar maar op houden.

3,0*

Ik vind dit zo'n saai album, kan er weinig van maken. Ik viel in slaap, letterlijk na het 4e nummer.

RED HOUSE PAINTERS 1993

Grace Cathedral Park kabbelt rustig voorbij.
Simpele gitaren begeleiden de stem van een troubadour.
Het wisselen van akkoorden verloopt enigszins strompelend.

Ik ben niet kapot van deze album opener, maar de plicht roept.

Een song als Down Through neemt me mee naar een wereld die ik eigenlijk niet ken.
Ik moet denken aan Nick Drake of Tim Buckley, al weet ik niet of die vergelijking op gaat.
Artiesten die liedjes brachten. Muziek was slechts begeleiding, het lied zelf stond centraal.

Het mooie Katy Song doet mij ook denken aan This Mortal Coil,
het 4AD project dat songsmid juweeltjes uit vervlogen tijden in een nieuw jasje stak.

Mistress valt op door een rijker arrangement.
Ik vind het geluid van de bas op deze plaat erg mooi eigenlijk.
Er zit ook voldoende, boeiend gitaarwerk in de composities.

Het plaatje begint warempel te groeien.

Things Mean a Lot is een teder staaltje songwriterschap.
Met een echo in de vocalen die lichtjes stoort en ook nu weer
een paar akkoorden die vreemd geplaatst worden, bijna vals zelfs.

Syd Barrett gluurt over de schouder van Marc Kozelek.
Er zit een retro vibe op de stemmen en ik durf te wedden
dat er anno 2012 weer een publiek voor deze muziek bestaat.

Het tweede, meer instrumentale gedeelte van Funhouse
verrast door middel van een erg uitgekiende climax.

De lullaby Take Me Out sluit op ingetogen wijze het eerste deel van de plaat af.
We zijn halverwege en Katy Song, Mistress en Funhouse zijn mijn favorieten.

Rollercoaster is weer zo'n ... ik ging haast schrijven kampvuurlied,
maar misschien is het wel een haardvuurlied. Zo eentje voor in een oud herenhuis.
Een lied dat doet mijmeren over het vervlogene: want wat geweest is, is geweest.

Met New Jersey blijft het album in rustige water kabbelen.
Maar opnieuw is het een song die er mag zijn, met vocalen die hout snijden.
De samenzang doet mij enigszins denken aan actuele bands als Fleet Foxes of Isbells.

Zitten we toch buiten op een zonovergoten nazomeravond.
Dragonflies helicopteren om ons heen, maar zij doen het als glimwormen.
Want de muziek van Red House Painters ademt bovenal rust en vreedzaamheid.

Mistress in pianoversie dan (het moet zijn dat van de dame in kwestie
heel hard gehouden wordt) lijkt me toch een wat vreemde keuze in de tracklijst.
Een album uit de eerste helft van de jaren 90, toen men te gretig gebruik maakte
van de extra speelduur van het cd-schijfje. Ook dit album dreigt te lang te duren.

Vele artiesten schreeuwden eerder al om hun moesje (John Lennon bijvoorbeeld).
Ook Marc Kozelek heeft nog een aantal Oedipale plooien glad te strijken, blijkt.
Eens over de helft, lijkt de muziek eerst achteruit gespoeld verder te kabbelen,
tot zich dan een heel slaperig coda ontvouwt. Terug naar de moederschoot.

En toch eindigt de plaat hier niet.

Strawberry Hill hoeft niet meer zo voor mij.
Het nummer sleept zich erg moeizaam naar zijn bed.
't Is echt mooi geweest, mensen, laat ons het hier bij laten.

Geen bisnummers op een studioalbum aub.

Na de nachtmerrie Strawberry Hill staan we weer op met Brown Eyes.

Deze plaat is me erg goed bevallen. Rustig, maar onderhoudend.
Mooi basgeluid, verzorgde vocalen en boeiende gitaren met hier en daar
een toch merkwaardig gekozen akkoord (zelfs in het ultrakorte Brown Eyes).

Vind ik inderdaad het mooiste nummer. Pure eenvoud maar o zo mooi.

Mark Kozelek weet me opnieuw intens te raken met zijn stem een afgrijselijk goede songwriting. Een gemiddelde als dit is netjes, maar toch heb ik het gevoel dat de beste man nogal onderschat wordt. Ja, de nummers zijn uitgesponnen, maar wat weet deze man en zijn band bezieling in de nummers te stoppen.

Grace Cathedral Park - wauw. Ieder nummer is raak, de tekst, de melodieën, de instrumentatie en Kozelek's stem, een perfecte synthese van dit allen. Wat mij betreft ook mooi, is de gedachte achter dit album; het verlangen naar je jeugd, de misselijkmakende melancholische gevoelens die, ik althans, je krijgt als je aan je onbezorgde vroege jaren denkt. Als ik ooit een top tien zou kúnnen maken, zou deze er, op dit moment weliswaar, in staan.

Iemand enig idee of dit album nog ergens op vinyl te verkrijgen is?

Aan het jaartal te zien zal hij nooit op vinyl zijn uitgekomen.. maar ik kijk eens even..


Edit:
Hij is uitgegeven op CD en cassete in 1993, in '99 isie nog een keer op CD uitgekomen.
Hij is heel even op plaat geweest, maar daar ga je heel veel voor moeten dokken(gemiddelde jaren '90 release op plaat denk bijvoorbeeld aan Boatmans Call van Nick Cave gaan voor zo'n prijs.
175 exclusief verzenden, dan isie van jou
Discogs

De goedkoopste versie die via Discogs is verkocht was 70 euro

CDtje is al duur als je hem gewoon in de winkel koopt, als je hem via discogs of amazon oid haalt dan heb je hem misschien voor 10 euro inc verzenden, of misschien wel goedkoper. Alleen Old Ramon is erg goedkoop.

Off Topique: dat is niet voor niks

Voor de liefhebbers: YouTube - Red House Painters - Strawberry Hill (Demo)

Dit is een demo-versie van Strawberry Hill. Mark klinkt iets kwader, gejaagder, wat aan de ene kant een pro is voor deze versie, maar ook een con, omdat het de muziek iets chaotischer laat lijken en, zoals het een demo betaamt, iets minder mooi geproduceerd.

Edit: omdat nummer iets chaotischer is, komt mijns inziens de (prachtige) tekst minder goed naar voren. Ik verkies dus toch het origineel, maar dit verruimt je Kozelek-blik wel, laat ik dat niet stilzwijgen.

Ik wil dit album nog een kans geven, en haal de *2 voor nu weg.

Prachtige live-versie van GCP:http://www.youtube.com/watch?v=OMiywz7osiU

Mistress is wel een heerlijk liedje.
2,5 stemmen is wel erg laag , ik doe er in ieder geval een volledige stem boven op.

Niet het meesterwerk dat sommigen ervan maken en het doet me als Kozelek fan toch pijn om te zeggen dat de plaat teveel momenten heeft die langs me heen glijden. Zo'n track als Mother en daarna strawberry Hill doen er te lang over om uiteindelijk nergens naartoe te gaan.
Maar... ik tel evenveel goeie songs zoals Katy Song, Mistress en Take Me Out dus een krappe 3,5* lijkt me het beste wat ik hier aan kan geven.

Heb enkel 'Katy Song' en 'Mistress' laten staan, voor de rest is dit me echt te zeikerig. Wil spontaan een doosje Prozac naar die kerel z'n hoofd gooien, jezus

Als dat de enige nummers zijn die je overhoudt heb je of bitterweinig moeite gedaan om het album te leren kennen of dit is gewoon absoluut jouw ding niet.
Maar aangezien je Katy Song laat staan ga ik voluit voor de eerste optie. Het Prozac gehalte ligt in dat nummer namelijk niet hoger of lager dan menig ander nummer op Rollercoaster.

Wat ik bedoel is dat dat naar mijn mening de beste songs zijn, en voor twee liedjes kan ik de melancholiek trekken, maar verder vind ik het album niet gevarieerd genoeg. Misschien dat een paar luisterbeurten daar nog verandering in brengen. Hiervoor moet je ook in een bepaalde stemming zijn natuurlijk.

Grace Cathedral Park en New Jersey gingen er destijds bij mij in als zoete koek, misschien kan je die nog eens een kans geven?

Zal ik eens doen