Neil Young - Prairie Wind (2005)

prachtige neil cd , kalm , goed gemusiceerd, briljante teksten , soms grappig 'over elvis' , enfin beter dan harvest moon , old ways en comes a time , hier vinden wij een neil young die na zijn operatie op een prachtige manier het leven bezingt door de ogen van een oude man , die hij is , en op een zeer serene manier , de zoveelste prachtplaat in 's mans leven , en voor mij de allegrootste artiest

Een goed album, maar zeker niet, zoals de critici zeggen, zijn beste sinds "Ragged Glory" (men kan overdrijven!). Eerlijk gezegd had ik er zelfs meer van verwacht. Ik betrap mezelf erop dat ik 'm bijna nooit meer draai. Toch maar weer even doen. Hoe dan ook 'The Painter', 'When God Made Me', 'Falling Off The Face Of The Earth' en vooral 'It's A Dream' zijn nieuwe parels. 4/5

De bonus DVD is trouwens ook best interessant. Dan zie je Neil de nummers spelen. Ook staat er een (incomplete) discografie op, en het album in betere sound...

Over leven en dood

In de tijd tussen de constatering van een aneurysma in de hersenen en de operatie daaraan heeft Neil Young deze introverte plaat gemaakt. In de traditie van Harvest en Harvest moon is het een ingetogen folkrockplaat geworden. Door de bijzondere omstandigheden ten tijde van het maken van de plaat (Young wist nog niet hoe de operatie af zou lopen) is Prairie wind een heel persoonlijke plaat waarop wordt teruggeblikt en waarop leven en dood als thema een paar keer terugkomt.

Het is ontzettend moeilijk – zo niet onmogelijk - om zo’n ouwe rot nog objectief te beoordelen. Nieuw is het allemaal niet meer wat Young op deze plaat doet. En beter dan hij het in 1972 op Harvest deed, kan ook bijna niet. Laten we het erop houden dat Young hiermee een tweede Harvest moon heeft gemaakt en dat het onzinnig is om te zeggen welk van beide platen nu beter is.

Op de plaat komt veel akoestisch gitaar voorbij, maar ook country-achtig gitaarwerk (je weet wel, van die zingende zagen), snerpende mondharmonica en rustige piano. Verder domineert de onvaste, emotionele stem van Neil Young. Die komt prachtig tot zijn recht als hij afscheid neemt in Falling off the face of the earth. Waarop hij in simpele zinnetjes zijn dierbare(n) bedankt:

“I send my best to you
that’s my message of love
for all the things you did
I can never thank you enough”

Op Far from home komen begin en eind samen als Neil Young over zijn jeugd zingt, maar moeiteloos de brug slaat naar zijn eigen sterven. Hij laat eerst zijn vader zingen:

“daddy took an old guitar and sang
bury me on the lone prairie”

Maar in het refrain zingt Neil het zelf:

“bury me out on the prairie
where the buffalo used to roam
where the Canada geese once filled the sky
and then I won’t be far from home”

Al met al staan ere en paar heel mooie liedjes op deze plaat. Soms zelfs gaan ze door merg en been. Hier en daar zijn een paar liedjes wat afgezaagd of langdradig. Young sluit zijn plaat overigens heel bijzonder af, met een soort gospel. Alleen in die gospel is het niet alleen “Prijs de Heer!”, maar worden er ook prangende vragen gesteld over religie:

“was He thinking about my country
or the colour of my skin?
was he thinking about my religion
and the way I worshipped him?
(…)
when God made me

was he planning only for believers
or for those who just had faith”

Heb al eerder wat over deze plaat geschreven, maar na enkele maanden moet ik nog even wat kwijt.
Ik heb de vorige keer ook al een lofzang gehouden over It's a dream, maar dit moet wel het mooiste nummer van het jaar zijn, ik weet niet of daar trouwens ook nog een verkiezing van is op deze site (???).

Elke dag begin ik met dit nummer en vaak voor het slapen gaan luister ik hem nog een keer op mijn mp3-speler in bed. Dit is zoOoOo mooi, het doet je beseffen hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is en hoe blij we moeten zijn met het leven dat we hier kunnen leiden, alles is dit nummer gewoon en het had van mij nog wel 10 minuten langer mogen duren.
Die violen, schitterend, Neils' stem onovertreffelijk, waarbij hij bv. bij Falling off the Face net iets te ver (hoog) gaat met zijn stem, weet hij hier precies de juiste toon te raken.

Melancholisch, nostalgisch en fabuleus. Als hij niet Harvest gemaakt zou hebben, zou alleen dit nummer hem al voor mij onvergetelijk gemaakt hebben.

Zie dat ik driekwart jaar nog steeds de laatste ben die hier gereageerd heeft, maar dit wil ik de liefhebbers toch niet onthouden.
Er is een concertregistratie van Neil Young in omloop met geweldige muzikanten om hem heen, zowel kwantitatief als kwalitatief (o.a. Harris). Het is een sublieme weergave met ook enkele interviews voor het concert met de muzikanten. Alle toppers komen voorbij van dit album met nog enkele oude hits voorbij. De dvd is getiteld 'Heart of Gold'.

ik heb de dvd gekocht en nu al tweemaal bekeken , heerlijk heerlijk heerlijk

je word er echt rustig van . Ik vind de liedjes van prairie wind echt wel goed , met als uitschieter it's a dream en andere die hier al vermeld zijn .

waarschijnlijk geeft de dvd ook wel iets extra aan de liedjes : het kleurenpalet , de presence van neil young , ...

**** , kan zeker nog stijgen !

Als lifetime NEIL YOUNG fan kun je hier alleen maar zéér blij van worden; het was even geleden dat "The Loner" nog zulk meesterwerk uit zijn pen wist te toveren... Voor mij was het sinds FREEDOM (1989) alweer geleden dat nonkel Neil nog zulk sterk album heeft afgeleverd.
Ik kan geen zwakke songs bedenken, dit doet terugdenken aan heerlijke NY albums zoals Harvest, After the Goldrush, Harvest Moon, On the Beach...
Want de laatste jaren was het nogal povertjes; Broken Arrow en toestanden; het was nogal een rommeltje wat hij uitbracht...
Grote comeback.
En dan heb je misschien de live-registratie van heel dit album nog niet gezien die Jonathan Demme ervan maakte "HEART OF GOLD" ?
Moet je zien, het is een dubbel-dvd met heel wat interessante extra's. Het is een middagje genieten in de home-bioscoop, laat het dan maar buiten regenen. Who cares als je Neil bezigziet en hoort ?

Ik heb hem gezien gisteravond, heerlijke film inderdaad. Wat me opviel was dat hij zichzelf niet zo groot ziet als hij daadwerkelijk is. Hij ziet zichzelf meer als een oude man dan als dé NEIL YOUNG.

Klopt...heerlijke film inderdaad. Jammer dat er op dit moment nog geen DVD Muziekmeter bestaat. Had dan een 4,5 **** gegeven

Erg mooie plaat hoor! Mss wel de beste van de "hedendaagse" Neil. The painter, falling of the face off the earth en it's a dream zijn mijn favorieten, met die laatste als absoluut hoogtepunt. Hij heeft het nog steeds, 4,5*

Petunia's.

Ik ken Neil Young niet. Wel ben ik ervan op de hoogte dat veel mensen weinig moeite zullen hebben met 'de grote', voor z'n naam te zetten. Afgaande op deze natte krant, de enige plaat die ik van hem ken, voel ik me nog steeds goed bij een andere groep.
Want wat is dit -Een boterzachte folkplaat. Zoete broodjes. En toch, het begint allemaal alleraardigst. De halmen die rustiek wuiven, de vogels die zweven op de wind. Een oude man, in goede grijsheid en met een twinkeling in zijn ogen, op een zitmaaier, die een hand naar je op steekt. Gulden stemmetjes uit het koor komen keer op keer terug.

Maar het wordt al snel minder wanneer de plaat zich ontvouwt als een langdradige, en eigenlijk ook doodsaaie, herhalingsoefening in petuniafolk(rock). Geen vlekje op het behang. Als de beuk er dan toch nog een keer in gaat, na het volslagen overbodige 'prairiewind' - dat ook nog eens een kleine eeuwigheid te lang duurt - krijgen we een ode aan elvis met een kwinkslag en gospel toe.

En dan mogen de teksten bolstaan van twijfel, verdriet, maar toch ook levensvreugde, -die neil young toch -, op mij maakt het niet zo'n grote indruk.

Ik was toch al geen fan van petunia's.
Twee sterren, hopsa.

Ja, ik snap je..heb het ook wel een beetje met deze cd. Maar...niet opgeven met de grote Neil Young, luister anders naar een Harvest of een On the Beach..please?

Het slotdeel van de Harvest trilogie en hij doet het weer.Mooie beschouwende teksten van iemand die ouder is geworden en nu ook de sterflijkheid aanschouwt.De dood van zijn vader en zijn eigen ziekte leveren een warme plaat op,met ook nog dat beetje wereldthemathiek waardoor het niet klef wordt.

ik zal kort zijn : dit is één van de beste van ome neil en de daarbijhorende dvd live concert door jonathan demme geregisseerd is een must voor iedere muziekfanaat, punt.

De hierbij behorende DVD is naar mijn mening behoorlijk overschat en laat een zielige oude man zien die Neil Young heet en die er een paar jaar later stukken jonger en beter uitziet (en speelt) dan op deze pijnlijke DVD. Later, als ik de 80 heb bereikt wil ik de DVD nog wel eens opzetten...mischien..

Hmm Dondijk, ik denk toch dat je last heb van een blackout betreffende de DVD: MAGISTRAAL mooi ... Nu 2x maal gezien en ik ben inmiddels diep onder de indruk ..
Jazeker:Hij (Neil) vind zichzelf misschien ook wel een zielige oude man en de band leden daarom heen ook: maar met o zoveel liefde gemaakt deze opnamen.
Met Neil Young heb ik altijd eens in de 5 jaar weer zo'n opleving: Nu ik deze DVD bij een prachtig CD/DVD zaakje in Maastricht heb gekocht, ben ik weer in zo'n periode beland en ik geniet ervan ..
Het leuke is dat met name de extra dvd laat zien wat een perfectionist Young is, terwijl je dat eigenlijk op basis van met name zijn technische gitaarspel helemaal niet zou verwachten ... Tja schoonheid ligt vaak in de eenvoud ......

Ik ben hier een stuk minder positief over. Natuurlijk is dit geen slecht album, maar het komt op mij over alsof ik het al 3 x eerder heb gehoord. Past ook wel een beetje in het straatje Harvest, Comes A Time en Harvest Moon vind ik..Een nieuw jasje eromheen en tja.. En aangezien ik die andere allemaal beter vind..

Dit album laat mij een beetje in dubio..meevoeren zoals op Harvest of After the Goldrush doet het niet en toch, als dit niet Neil was maar John Doe's debuut, maar soit dat is het niet.

Het ligt m.i misschien ook een beetje dat man's stem hier en daar niet zo goed uit de verf komt en sommige nummers mij een beetje teveel bloemetjesbehang zijn: Falling of the face of the eart/Prairie wind.
Aan de andere kant begint dit album met een mooie The Painter gevolgd door No wonder. It's a dream is m.i het mooiste van dit album door Neil. This old guitar is bijna vertederend.

Ik kan het album wel respecteren voor wat het ws. was voor Neil, een terugblik op zijn leven en invloeden en jeugd. Dit ook na een broeiende hersentumor die hem fataal had kunnen worden. Het is een soort "familie & vrienden album" geworden en dat straalt het ook wel wat uit.

Vlak daarbij kwam Living with War uit....andere dynamiek andere sfeer en andere noodzaak.

Ik ben van mening veranderd, dit is toch wel een hele mooie ingetogen rustige cd. Krijg er een beetje een gevoel bij alsof je in een oude krakende schommelstoel op een veranda zit te genieten van de zonsondergang op een zwoele zomeravond. Geweldige teksten, erg mooie zang ook.

Gelukkig klimt Neil weer eens achter de piano wat dan ook met 'It's a Dream' een prachtig nummer à la 'Love in Mind' oplevert. Goed, verder zal ik niet alle hoogtepunten uitgebreid opnoemen, ik hou het erop dat er geen minpunten te vinden zijn

Stijn, ik weet niet of jij de cd/dvd uitvoering hebt. Die dvd is namelijk geweldig. Mooi om te zien hoe de "meester" werkt in de studio.

Helaas heb ik hem nog niet, maar ik hoop daar dit weekend wat aan te doen. Weer even een aantal Neil albums erbij halen CD had ik gezien voor 7.99 zal eens zien hoeveel hij kost met DVD erbij.

Misschien heb ik een euro of 4 meer heb ik betaald toen hij nieuw uitkwam. Bij afgeprijsde cd's zit de dvd er dikwijls niet bij. Maar bij deze zit echt een geweldige dvd. Met op het laatst een dirigerende Neil met gospelchoir. Geweldig!!!

Ik ga op zoek!

dit is dus weer een neil young klassieker erbij .... mooier en mooier naarmate je hem meer draait

De tekst van When God Made Me, of je nu religieus bent of niet, is onwaarschijnlijk mooi. Hoort bij de mooiste teksten "ever made" door een songwriter en ook een van de meest autobiografische.

Ik heb hem inmiddels ook in bezit (evenals Chrome Dreams II en Greendale).

When God Made Me vind ik eigenlijk het enige nummer hierop die me niet aanspreekt, maar ik waardeer het dan wel weer dat Neil zoiets ook eens uitprobeert. En het past dan ook wel weer bij de kerstsfeer die nu heerst.

Trouwens, ook de volledige goedkeuring van mijn pa voor dit album (die When God Made Me dan wel weer leuk vond ).

Wat een sfeer ademt dit album... Prachtig!

De plaat is top, maar zoals je zegt; de dvd is gewoon een absolute must voor iedere muziekfanaat, punt.

Ik ga hem nog eens herbekijken dit weekend zie, het gaat toch regenen en onweren en vreselijk ongezellig zijn buiten....

Ik hoop dat je de de-luxe uitgave hebt, want die DVD is gewoon geweldig. Gr Ad