Neil Young - Prairie Wind (2005)

Overbodige reaktie mijnerzijds, had de vorige reakties niet gelezen. Oorzaak: te hard en te veel aan de "pretsigaret" getrokken. "K ben nu weer helder!!! Ik hoop wel dat je mis hebt met je weersvoorspelling F.M.

Ik reageer pas twee jaar later op dit bericht maar het is misschien wel leuk voor anderen beginnende Neil fans (ben ik zelf ook een beetje).

Ik vind het zo jammer dit album je eerste ervaring met Neil Young was, je kan veel beter beginnen met Harvest. Ik ben nu zestien en heb Neil Young niet meegemaakt in de tijden dat hij nog razend populair was. Doormiddel van deze site kom ik erachter wat zijn top cd's zijn, welke niet enz. enz. Ik begon ooit met Tonight's a Night. Ik snapte niets van de cd, wat er mooi aan was enz. Een totale afknapper, bij toeval downloade ik het nummer 'Old Man' (Harvest!) en ik begon weer te zoeken naar Neil. In het begin veel gedownload en daarna alles als nog orgineel gekocht (naja, bijna alles). Harvest was voor mij het album dat me een echte Neil fan maakte. Daarna ben ik de albums die ik eerst niets vond ook weer gaan waarderen. Mijn favoriet is nu al heel lang Live At Massey Hall 1971.

Als ik jou was zou ik Neil nog één kans geven.

Heel verstandig advies, sCoenzool. Het is m.i. ook heel belangrijk de ontwikkeling van een artiest te volgen, met al zijn up en downs, om hem van een "eerlijk" oordeel te voorzien. Soms vind ik het zelfs belangrijk om privéomstandigheden van een artiest te weten, waaronder hij bepaalde platen heeft gemaakt. Inspiratie staat niet los van gemoedstoestand. Maar dat vind ik persoonlijk en niet iedereen zal dat met me eens zijn. Prairie Wind is een hoogtepunt in zijn tijd, maar de muziek , die op Massey Hall staat, was dat zeker in die tijd. En ome Neil verdient dus zeker een tweede kans.

Potdorie, wat een prachtig, evenwichtig en ingetogen album van Neil Young is dit toch. Alleen When God Made Me had voor mij niet gehoeven, maar het zij hem (Neil Young bedoel ik) vergeven.

Deze plaat kan de vergelijking met zijn albums uit de jaren '70 glansrijk doorstaan. Ik ben misschien wat voorbarig na twee luisterbeurten, maar naar mijn mening is dit zijn beste album sinds Hawks & Doves van 1980.

Ik luister de cd nu een paar keer maar wil nog even wachten met het geven van een 4/4,5. Een 5 gaat het denk ik niet worden. Los vandat de muziek erg mooi is vond ik dit keer ook de hoes erg mooi (als je het boekje eruit haalt heb je een soort kaart). Brengt je ook meteen in die sfeer, ik ben tot nu toe entiousiaster dan over 'Old Ways'

'Back when I was young, the birds blocked out the sun'

Oehhh.. Kippenvel.

Wat een goede plaat blijft dit toch. Eén van Neil's sterkste als je het mij vraagt. De DVD Heart of Gold is ook van grote klasse.

Ook leuk: naast de Beach Boys en in mindere mate de Dire Straits is Neil de enige muziek waar ik samen met mijn vader van kan genieten. Dat maakt 't al wat specialer.

@ nihilisme. Ik bent het volledig met je eens, maar waarom heb je deze cd nooit met een punt of ster beoordeeld? De bij de cd toegevoegde dvd Prairie Wind is trouwens ook erg de moeite waard

Gebruikers Stijn_Slayer en Tequila Sunrise hebben mij geadviseerd om "Prairie Wind (2005)" te beluisteren in mijn zoektocht naar een rustige en ingetogen Neil Young. Heren, ik heb "Prairie Wind (2005)" gisteren geleend uit de bibliotheek en inderdaad...... Wat een prachtig album. Mijn dank voor uw beider advies. Alle tien tracks zijn prachtig; met andere woorden: er staat geen enkel zwak nummer op. Na twee luisterbeurten is het nog te vroeg om mijn stem uit te brengen. Maar minder dan 4**** zal dat niet worden. Ik ben nu reeds van mening dat "Prairie Wind (2005)" niet onderdoet voor Neil Young 's albums "Harvest' en "After the Goldrush"

Fijn om te lezen dat Prairie Wind je zo goed bevalt Hans, ik vind Prairie Wind zelfs beter dan Harvest en niet onderdoen voor After the Gold Rush. Toch nog een vrij recent album van Neil ontdekt wat je bevalt.

Dit album van Neil Young is hoognodig aan een herwaardering toe mijnerzijds. De afgelopen tijd ben ik vooral de wat meer ingetogen, rustige albums gaan luisteren, die ook meer tot mijn favorieten zijn gaan behoren. Dit album van Neil liet mij in 1ste instantie wat achter in dubio, maar daar ben ik nu wel uit. De ingetogen sfeer, reflectie op zijn jeud en ook de breekbaarheid van zijn stem, het heeft wel wat. De muzikale/vocale ondersteuning het klinkt allemaal heel gemoedelijk. Nummers als The Painter/No Wonder en natuurlijk mijn favoriet It's a dream mochten er zowiezo al zijn. Maar nu kunnen bij mij ook de 'behangetjes' Falling off the face of the Earth en Prairie Wind er goed in. He was the King is een mooi nummer over Elvis en zelfs When God Made Me, mag Neil wel mee weg komen. Diezelfde God die bijna van plan was destijds om hem tot zich te roepen. M.i is dit misschien wel een van zijn persoonlijkste albums in zijn oeuvre, maar goed dat is nog niet gebaseerd op het feit dat ik ze allemaal ken.....maar wat niet is....

Anyway....mea culpa Neil....een volle 1,5* vooruit en een album dat tot mijn favorieten is gaan behoren, van de rustieke sfeervolle albums die ik zo ben gaan waarderen.

Dit is inderdaad één van Neil's persoonlijkste albums.

Ik had in 2005 bij de release van Prairie Wind waarschijnlijk geschreven "Neil Young Definitief Ingedut bij autobiografisch Album".

Maar we leven in 2009 en nadien zijn nog Living with war, Chrome dreams II en Fork in the road verschenen, waar de kreet 'Defintief Ingedut' in ieder geval weer werd achterhaald.

Daar komt nog bij, dat er sprake is van een collectie vrij sterke Young ballads, waar ook de nadruk ligt op rockballads met de akoestische gitaar en de country redelijk achterwege is gebleven.

Toch smeekt de plaat om het weglaten van een aantal nummers en toevoeging van een drietal stevigere varianten, om de cd evenwichtiger te maken. Wat completer ook.

Het prachtige No wonder is een eerste aanzet daartoe maar Young houdt op andere plaatsen op dit album zich in waar juist een geweldige electrische solo op zijn plaats zou zijn.

Het veelvuldig gebruik van de mondharmonica is nog alleszins te verdedigen, de blazers (Far from home, Prairie wind) horen niet thuis in het werk van Young, blijf ik betogen.

Daarmee wordt Prairie wind een cd voor stemmige momenten in de nachtelijke uurtjes. Zeker niet geschikt om wakker te willen blijven als je vanaf 4.00 vanuit Frankrijk naar huis wilt rijden.

Ik denk juist dat deze CD helemaal UIT balans zou raken als je er nog wat stevig werk tussendoor zou gooien. Ik vind hem prachtig zoals hij nu is: ingetogen en vol gevoel. Dit was destijds mijn eerste kennismaking met Neil Young en dat maakt dit album voor mij natuurlijk extra speciaal. Want wat heb ik een inhaalslag moeten maken daarna

Ach, wat ook weer z'n voordelen heeft. Alles op z'n tijd ontdekken, niet alles in één keer willen doen.

De wat meer rustige nummers in combinatie met steviger werk is natuurlijk het concept van bijvoorbeeld After the goldrush, in mijn optiek de beste opzet voor een succesvolle cd van Young, de meest te prefereren variant ook.

Ook al ontloopt het niet veel een keuze voor een cd met alleen stevig werk.

Ik maak er een leuke compilatie van, gecombineerd met één of twee stevige nummers van Chrome dreams II en/of Fork in the road.

Ik merk dat ik iets raars heb met deze CD..

Bij de eerste keer dat ik 'm afspeelde klonk het meteen geweldig en draaide ik hem heel veel. Nu merk ik toch dat ik de CD niet meer kan horen. Het lijkt wel alsof het te voorspelbaar is.

Er zijn albums van Neil Young die ik tien keer vaker heb geluisterd dan deze. Toch gaat deze mij irriteren. Wat het is kan ik niet precies zeggen. Ik verlaag mijn stem naar een 3.0

Iemand die dit herkend?

Ik bekijk momenteel opnieuw de dvd Heart Of Gold, die kort na uitbrengen van deze plaat verscheen. de live show in het Ryman Auditorium in Nashville, waar Neil zich weet te omringen met de allerfijnste side-kicks waaronder Emmylou Harris, Ben Keith en Spooner Oldham. Hij speelt daar véél songs uit deze prachtplaat.
Het is een herontdekken van dit album, dat inderdaad niet voor Harvest of After the Goldrush moet onderdoen. Ik vind dit dan ook één van zijn allerbeste platen, zeker het beste album dat hij in de nieuwe eeuw heeft opgenomen.

compleet mee akkoord , neil's beste van 2000 tot 2009 , ik heb ook die dvd en dit is genieten met een hoofdletter , prachtig concert van neil met zijn countryvrienden , een verplichtte aanschaf voor iedereen die zich als muziekliefhebber wil manifesteren !

Hier.

Heb het album gisteren weer eens een 'beurt' gegeven, maar het wil niet echt lukken. Kleurloos vind ik wel een rake definitie.

Vanavond de dvd Heart of Gold bekeken en er uitermate van genoten. Geeft toch ook wat meer volume aan de achtergrond van dit toch al mooie album. Daarmee ook tegelijk het besef dat Prairie Wind van mij de volledige ***** behoort te krijgen en daarbij ook helemaal eens met wat beaster al aangaf.

Ik volg mr. McKenzie en Beaster in deze helemaal. Het vergelijken van albums is nooit mijn hobby geweest maar Prairie Wind (met DVD) is zeker het beste wat hij het laatste decenium heeft uigebracht. En de DVD Heart Of Gold is gewoon een "MUST" dus ik ga ook naar 5 sterren!!!

Grandioze plaat van Neil die vanwege When God Made Me net niet de volle mep krijgt.
Daarentegen zijn The Painter, het titelnummer, It"s A Dream & This Old Guitar van een buitenaardse schoonheid.
Een van Neils meest intieme platen ooit ( samen met het eveneens grandioze Harvest Moon ).
Ik sluit mij voor wat betreft de DVD Heart Of Gold ( waar dit album in zijn geheel live wordt gespeeld in Nashville ) geheel aan bij Beaster/ Ad & Father.
Vanavond bekeken en ik heb ervan genoten en keek met weemoed bij de beelden van de onlangs overleden Ben Keith; boezemvriend en rechterhand van Neil gedurende pakweg 30 jaar.
Een zeer indrukwekkend muziekdocument die een zichzelf respecterend muziekliefhebber in zijn collectie moet hebben.
Tip voor de Neil Young fans die deze fantastische DVD nog niet hebben: momenteel 4,99 bij de blokker!!!!
Rennen dus!

Da's nou toevallig, Frank (Tequila). Ik heb 'm net zitten beluisteren. En idd, hij blijft goed (incl. When God Made Me, wat mij betreft). Ik dacht dat jij 'm al had. En wat betreft die DVD, die is echt geweldig. Ik ga 'm gauw nog even bekijken tot ik slaap krijg. Tja het verlies van Ben Keith moet voor Neil en zijn vrouw Peggy een enorme klap zijn. Op hun ranch overleden aan een hartaanval. Hij heeft nog net mee kunnen werken aan de nieuwste cd van Pegi Young, die volgens verschillende recensies een heel stuk beter klinkt dan haar eerste. Naar de winkel rennen, hoef ik niet meer, maar diegenen die Prairie Wind nog niet hebben moeten, wat mij betreft, jouw advies maar gauw opvolgen

Prairie Wind had ik al lange tijd in huis Ad maar had ik nog geen ( hoge ) beoordeling gegeven.
De DVD Heart Of Gold had ik tot zaterdag nog niet in huis, ik had enkel de DVD Live In Redrocks van Neil ( ook zeer de moeite waard trouwens )
Maar tot mijn stomme verbazing zag ik de DVD Heart Of Gold voor een bespottelijk goedkope prijs bij een blokker filiaal liggen, een koopje en een dubbel DVD notabene.
Hier heb ik wel schik van maar dat zul je wel begrijpen

Hoi, hier ben ik al weer. Kort nachtje gehad, maar ja de baas verwacht me weer zo. De DVD Heart Of Gold is errug mooi en die kun op blijven zetten. Al dan niet met vrienden of familie. Een waar pronkstuk. En een "must" voor iedere muziekliefhebber. Maar, Frank, ik dacht eigenlijk dat de de DVD die bij de CD Prairie Wind zit. De de-luxe uivoering van dat album dus, eigenlijk. Die vind ik ook zo geweldig mooi. Het geeft de lekkere intieme sfeer weer, waarin P.W. is opgenomen. Maar die zul jij waarschijnlijk ook al wel hebben, denk ik. Zoniet, dan moet je die zeker eens proberen op te snorren. Enfin ik hoor het nog wel van je. Tenslotte, want ik moet een beetje opschieten. When God Made Me mag misschien wat gospelachtig klinken en is idd niet helemaal des "Neils". maar de tekst is echt subliem (zegt zelf ik, een niet christen) GRTZ

Nou lekker dan Ad, ik heb dit album in 2005 aangeschaft en nooit geweten dat Prairie Wind in een deluxe uitvoering ( dus met DVD ) verkrijgbaar was.
Grretttverdrie !!

Ik heb het koopje inderdaad gekocht bij de Blokker slechts € 4,99.
Een prima DVD overigens. 16:9 formaat.
Ad heeft helemaal gelijk dus.

Gisteren weer eens erin gehad, was alweer een tijd geleden zeg! Ik verander een voorkeursstem van It's a Dream naar No Wonder, vanwege de ongelooflijk vette steel guitar solo van ben Keith. Maakt het, wellicht op He Was the King na het hards rockende nummer van deze plaat.

Ik beluister momenteel (en bekijk met een schuin oog) No Wonder van de fantastische dvd Heart Of Gold en het is inderdaad voor mij wel het mooiste nummer van de plaat.

Voor een ieder die hem nog niet heeft (kan het mij bijna niet voorstellen als je ook maar een beetje fan bent van Neil), koop deze dvd meteen.
Kost geen drol en dan heb je 2 dvd's met zeer imposante beelden waar je bij tijd en wijle de tranen in de ogen staan (in positieve zin uiteraard) van Neil's muziek, teksten, stem en alles en iedereen om hem heen.

Wat een held deze man, hopelijk komt hij snel weer eens naar ons land

Ik heb hem (uiteraard) ook gehad als zelfbenoemd fan en ik heb hem weer snel verkocht.
Geen moment heb ik de emotie gevoeld die jij net beschrijft, tranen zou ik enkel gehad kunnen hebben dat zo'n krachtig persoon als hij is, op zo'n manier naar voren komt op de DVD, namelijk als een oude, versleten man.

Wat hij natuurlijk nog niet is, ook toen niet. Het was echter nog niet eens een jaar geleden volgens mij dat hij was getroffen door een hersenbloeding en dat zie je, hoor je, merk je. Ook het optreden kwam erg sneu bij mij over. Niet de Neil die ik ken en waar ik op ben gevallen.

Door iedereen wordt deze DVD bewierookt als dé Neil Young-DVD, maar ik kan het niet aanzien. Ik verlang dan naar de échte Neil Young. En die wordt niet vertoond, naar mijn smaak.