Neil Young - Prairie Wind (2005)

Het is niet dé Neil Young DVD, en ik vind ook dat mensen wel iets kritischer mogen zijn (BBC 1971 is bijv. 10 keer beter), maar toch vind ik het ook wel een erg mooie DVD (4*).

Ik weet niet hoe oud jij bent, Derem. Maar er komen in ieders leven momenten voor dat je voor jezelf gaat beseffen, dat je niet onsterfelijk bent. Dat heeft Neil ook gemerkt tijdens de opnames van Prairie Wind. Zoals jezelf al aangaf had. Hij in die tijd ernstige, levensbedreigende tegenslagen met zijn gezondheid. Vind jij het dan zo vreemd dat hij eens terugkijkt naar zijn leven. Zowel persoonlijk, als muzikaal.
Ik ben 57 jaar en heb die momenten ook gehad. Vandaar dat ik bewondering heb voor Neil, hoe hij de draad weer oppakte. De film, is indrukwekkend, maar geeft idd niet weer hoe hij was toen hij in zijn "twenties" was, maar hij wilde dat zelf nou eenmaal vastgelegd hebben. Met Le Noise, toch redelijk vernieuwend, het archiveren van zijn muzikale verleden en "maybe" nog nieuw matriaal, moet je toch veel respect hebben voor de "mens" Neil
Hij realiseert zich ook wel dat hij in herfst van zijn leven staat. Dus de opmerking van jou dat jij naar de "echte" Neil Young vind ik om deze reden onzinnig.
Ik zou ook wel weer 30 jaar jonger willen zijn, maar dat is aleen maar dagdromen. Dus jouw opmerking vind ik eigenlijk nergens op slaan.

Ok. Misschien moet ik het dan wat anders formuleren, dat mijn mening wél ergens op slaat volgens jouw mening.

Ik snap dat op dat moment de Neil Young werd ''gepotretteerd'' als de Neil Young van dat moment. Dat is ook logisch en daar is ook niks mis mee. En dat hij toen levensbedreigende tegenslagen heeft gehad, dat hoort ook bij Neil in die periode. Dus daar gaat het niet om.

Echter, leed zie ik nooit zo als een meerwaarde. Dat wil zeggen; ik kan het rationeel scheiden van het gebodene. En als ik leed op deze DVD negeer, blijft er voor mij weinig leuks te zien.
Zo vond ik de interviews totaal geen meerwaarde hebben en het concert op zich vond ik niet speciaal, laat staan bijzonder. Ik zie een man spelen die duidelijk niet de artiest is, die het wel zou moeten zijn. En waarvan ik denk dat hij ook wil dat het publiek hem op die manier zal zien.

En natuurlijk heb ik respect voor ''de mens'' Neil, heel veel zelfs. Snap ook niet wat dat hier mee te maken heeft.

Over deze zin zullen we het met elkaar niet eens, denk ik.
Ik zou daarover met jou eens van gedachte willen wisselen, maar niet via MuMe. Gelukkig zijn we niet allen hetzelfde.
Verder vind ik jouw bijdragen op deze site altijd erg de moeite waard.

Ieder mag zijn eigen mening en beleving hebben bij het album en de dvd Heart of Gold.Op mij komt de cd over als beschouwend en terugkijkend.De dvd doet mij ook niet zo heel veel in emotioneel opzicht.Dat staat los van Young's gezondheidsproblemen.Ik vind het vrij kil en klinisch uitgevoerd,wat niet wil zeggen dat het niet goed zou zijn.De nummers zijn over het algemeen prima ,maar er wringt iets.Ik kan er de vinger niet op liggen.Voor mij komt het echte stukje emotie om de hoek kijken bij de solo uitvoering van "The Old Laughing Lady" .Op 1 of andere manier raakt Young mij in die 5 minuten meer dan met het hele optreden.Maar goed dat de smaken verschillen,anders werd het allemaal maar saai.Vast staat dat Young idd nog weet te verassen (Le Noise,A Treasure en de komende Archives) en ongetwijfeld ook nog nieuw materiaal in de toekomst.Ik blijf hem ook trouw volgen,maar ik zal ook niet nalaten om nu en dan indien nodig een kritische noot te plaatsen.

Twinpeaks, hoe doe je dit. Je bent nu precies aan het verwoorden wat ik al 2 berichten probeer! Ook ik kan er de vinger niet op leggen en wringt er iets en ook ik vind het vrij kil en klinisch. (klinisch is een woord waar ik naar zocht eigenlijk, had me veel typewerk bespaard )

Nee inderdaad, gelukkig zijn we het niet altijd met alkaar eens, toch?

En insgelijks, jouw smaak komt erg veel overeen met die van mij. Op sommige dingen na dan.

Met klinisch bedoelde ik dat in mijn ogen de spontaniteit ontbreekt,nu is dat misschien wel logisch ,gezien de periode die vooraf ging aan het optreden,maar het lijkt allemaal zo "geregiseerd" en terwijl de no-nonsense houding van Young eigenlijk altijd zijn handelsmerk is geweest.Misschien is dat ook hetgeen waar voor mij deze dvd op vastloopt.Het keurige ,het binnen de lijntjes blijven.Wat niet wegneemt ,dat ik me kan voorstellen dat andere mensen er wel enorm van kunnen genieten en ik zal de dvd dan ook nooit afkraken .Daarvoor is de muziek gewoon te goed ,alleen voor mij doet ie het niet.

Dit album, en de film Heart of Gold zijn ook niet mijn favoriete Neil Young bezittingen. Red Rocks live en Road Rock Vol. 1 vind ik ook niet zo denderend, geef mij maar de DVD van Silver & Gold. Ook heb ik hoge verwachtingen van Trunk Show. De film Heart of Gold is gewoon net niet spontaan genoeg, hij heeft gewoon twee dagen opgetreden speciaal voor die film, terwijl alle andere concerten, Rust Never Sleeps of Trunk Show of de nieuwe Twisted Road shows tijdens een tour zijn gefilmd. Dan moet je het nog wel waarmaken, maar toch.

Ik kijk Heart of Gold zo nu en dan wel eens, ik snap dan ook niet helemaal waarom je iets uit je collectie überhaupt zou willen verkopen... sterker nog, ik zou een upgrade naar Blu-Ray ook nog aanschaffen!

Je hebt gelijk, dat was een redelijk impulsieve beslissing om het te verkopen. Achteraf had ik dat ook niet moeten doen. Aan de andere kant wist ik zeker dat ik de DVD nooit meer op zou gaan zetten.

Maar goed, hij legt voor 5 euro bij de Blokker af en toe, dus als ik de noodzaak er alsnog van inzie..

Ik moet er wel bij vermelden dat ik mij pas sinds vorig jaar echt in de man en zijn muziek ben gaan verdiepen en dat dit ook de eerste (en tot nu toe enigste) dvd is die ik van hem heb.

Sta dus wat anders in de materie als jij...

Wees er blij om, je hebt nog zoveel moois te ontdekken!

Voor mijn portemonnee vrees ik dat inderdaad ook

Ga mij binnenkort denk ik eerst maar eens vergrijpen aan zijn nieuwste release A Treasure.

Erg goed album, kwalitatief gezien herinnert dit mij aan zijn begin periode

A Treasure nog niet aangeschaft, maar ben in de tussentijd wel trots eigenaar geworden van Tonight's The Night, Greendale en Chrome Dreams II

Nu lekker genieten van 18 minuten Ordinary People

CD die verwant is aan Harvest Moon en Silver and Gold. Dan vind ik deze van dat drietal toch veruit de minste. Naast sterke songs, The Painter, No Wonder en het uitstekende titelnummer staan er ook een paar matige dingetjes op. Dat zijn When God made me (gewoon slecht eigenlijk) en This old Guitar:slappe tekst en weinig pakkende melodie. It's a Dream is ook al niet een Neil-song waar ik het jammer van vind als ie afgelopen is.
Het geheel heeft een uitgesproken nostalgisch karakter. Het opmerkelijke is dat de herinneringen nogal als cliché's overkomen. Vroeger op de prairie, vissen toen de rivier nog schoon was, die ouwe gitaar die nog steeds ontroert, en ja....natuurlijk Elvis, the king.
Harvest Moon en Silver and Gold scoorden bij mij allemaal minimaalk 4*, Prairie Wind blijft voorlopig op 3* staan.

Inderdaad sterk verwant aan 'Harvest Moon' en 'Silver and Gold'. Aan 'Harvest Moon' kan dit niet tippen, ook één van m'n favoriete platen. Dit is meer op het niveau van 'Silver and Gold', en in principe wel 4 sterren waard voor mij. De afsluiter vind ik niet zo geweldig, maar voor het overige is dit toch wel sterk. Maar goed, we zullen nog wel zien wat de uiteindelijke score wordt, ik ben al erg blij dat ik 'm eindelijk heb gekocht.

Ik zet de DVD 'Heart Of Gold' met enige regelmaat aan, waar hij in de eerste set dit album integraal speelt.
Echter zat ik de DVD voornamelijk aan voor de tweede set.

The Painter is een mooi nummer, maar kan niet tippen aan zijn vroegere werk.
De andere nummers vond ik een beetje 'seniel' overkomen.
Ik heb echter nooit echt op de teksten gelet en ik wist ook niet het verhaal achter deze nummers.
De volgende keer dat ik ernaar luister zal ik even wat meer aandacht aan de tekst besteden.

Ik vind dit album wel een beetje een soort verlengde Harvest Moon. Misschien is dat ook wel zo, maar ken ik te weinig van Young om het te weten. Harvest Moon vond ik al geweldig, maar had naast de wel erg cleane productie ook een paar mindere nummers. Op Prairie Wind dat heerlijk geproduceerd is staat behalve de zwakke afsluiter geen enkel zwak nummer. It's a dream is een van de mooiste Neil Young nummers die ik ken. Ik vind het nostalgische karakter juist een pluspunt van dit album.

Veel minder goed album dan Harvest Moon. Hij gaat van mij omlaag naar 2.5.
Vooral door sentimentele draken als When God Made Me en It's a Dream.
Wat kunnen albums van Neil Young toch kwalitatief onvoorspelbaar zijn. Jammer!

Ik ben inmiddels een redelijk Neil Young liefhebber geworden. Maar ik hoef nog niet een kwart van zijn albums te hebben. On the beach, Comes a time, Harvest, Harvest Moon, Old Ways en Greendale zijn absolute musts voor mij, maar deze zeker ook wel. Apart om te horen dat je It's a dream een sentimentele draak noemt. Sentimenteel ben ik met je eens, maar wat mij betreft een geniaal sentimenteeltje en zoals ik boven jou al aangeef vind ik het een van de mooiste Neil Young nummers die ik ken.

Een van mijn favoriete albums van Neil. Heerlijk rustig. Alleen jammer van 'He Was The King'.

It's a dream en When God Made Me vind ik pas echt erg....De oudere Neil Young kan soms erg goed uit de hoek komen, maar even later dan ook weer zo verschrikkelijk drakerig. Ik weet gewoon niet goed wat ik met de man aan moet. Zijn werk uit de eind zestiger begin zeventiger jaren blijjft echter staan als een huis.

Mooi, maar toch word ik nergens bijzonder geraakt door dit 'Prairie Wind'. Het is wel een hele eerlijke plaat van de grootmeester met integere liedjes. Het geluid zwerft een beetje tussen singer/songwriter en (country)rock, daar is helemaal niets mis mee. Ook de gospelachtige afsluiter 'When God Made Me' zit me absoluut niet in de weg, zoals ik hier op de site bij sommige scribenten lees. Maar waar is die ene song die het geheel naar een hoger niveau tilt? Ik hoor het niet. Dus kom ik uit op een nette 3,5***

Ik ken de plaat eigenlijk vornamelijk via de dvd Heart of Gold en was na jaren voor mij een hernieuwde kennismaking nadat ik in de jaren negentig was afgehaakt. De cd heb ik daarna beluistert maar voegde weinig toe aan de DVD. De nummers zijn over het algemeen erg goed en hebben als thema vooral een terugblik op zijn leven. De samenwerking met Emmylou Harris is fraai.

De eerste twee nummers op dit album doen me vaak afvragen waarom ik Prairie Wind ook alweer beschouwde als het mindere broertje van Harvest Moon. Het antwoord laat meestal niet lang op zich wachten in de vorm van de volgende nummers. Een enkele uitzondering nagelaten, zakt Prairie Wind na die eerste twee nummers in elkaar als een te zoet, te glad en te sentimenteel album over wasgoed waaiend in de wind en langs de prairiehorizon accellererende treinen, inclusief schelle violen om het geheel nog wat kracht bij te zetten.
Mijn aandacht verslapt snel, hoewel er een deel irritatie overblijft bij me. He was the King weet me weer bij de les te betrekken, maar vooral in een negatieve zin: ik vind het nummer slecht passen bij de rest van de muziek, tekstueel verre van de moeite en bovendien te lang opgerekt. Neil Young mijmert daarna nog even door, ik denk alvast aan wat steviger muziek om te luisteren.

3.0*

Kant 4 van de LP is helemaal gevuld met een interview. Heb het nog niet beluisterd, ben benieuwd.

Ik heb dit album na een wat jaartjes weer opnieuw geluiserd. Mijn eerdere beloning van 4 sterren kan geen stand meer houden. Ik vind het album in zijn volledigheid niet altijd even genietbaar. Ik kan wizard wel begrijpen in zijn post. Ik vind het muzikaal vaak niet zo heel erg boeiend.

Ik merk bij mijzelf dat ik ook steeds meer moeite krijg met de stem van Neil. Hier slaat hij de plank ook regelmatig mis. Hij klinkt regelmatig als een ielig vals katje. Ik heb daar inmiddels toch wel erg veel moeite mee. En het ligt er ook aan hoe hij zingt overigens. Soms heb ik er minder moeite mee. Maar op dit album is hij toch niet best bij stem. Misschien ben ik ook wel wat Neil Young moe. Ik volg zijn huidige releases ook weinig. Vind het niet zo boeiend meer. Dat geldt zeker niet voor al zijn albums, ik kan er van een aantal nog erg genieten. Maar als hij zo loopt te kloten met zijn zang, dan begin ik toch aardig af te haken. Dat pielerige, ielige valse stemmetje in bijvoorbeeld The Painter en Here For You... Nee.

Ik verlaag met een vol punt.

Dit blijf ik een heel mooi album vinden.
Met zijn stem heb ik niet zoveel moeite, wel met zijn ellenlange gitaarsolo"s, plots ging me dat steeds meer tegenstaan.
Ik herken wel wat in de Neil Young moeheid, bij Fork In Road ( 2009 ) ben ik afgehaakt, wel Le Noise ( 2010 ) nog aangeschaft maar alle releases daarna heb ik eigenlijk geen aandacht meer gegeven.
Toch blijft het een van mijn favoriete artiesten ( ca. 27 afzonderlijke albums van de man met en zonder Crazy Horse in de kast staan ).
Wellicht wordt het weer eens tijd voor mij voor een Neil Young revival zodat de vonk hopelijk weer overslaat.

Ik heb vooral moeite met ellenlange Neil gitaarsolo's als het in mijn ogen nergens toe leidt. Zoals in Psychedelic Pill. Op het album Everybody Knows This Is Nowhere heb ik er geen moeite mee.

De Neil Young van '69 tot '79 kan ik veelal wel waarderen. Enkelen daarna ook. Ik denk dat ik zo'n zeven à acht albums van hem regelmatig luister. En daar geniet ik nog steeds van, dus ach... Die albums blijven voor mij fascinerend.