Diary of Dreams - The Anatomy of Silence (2012)

The Anatomy of Silence is een smaakvol Unplugged album van Diary of Dreams, dat is ontstaan omdat fans tijdens liveconcerten erg onder de indruk waren van de akoestische intermezzos die de band traditioneel voorbij liet komen.

Het reguliere werk van Diary of Dreams is zwaar gericht op electronica en bombastische geprogrammeerde partijen. Voor mij is het als een warme deken van melancholie waarvan je op zijn best kunt genieten tijdens een mooie winterse nacht.

Toen ik deze unplugged versies voor het eerst hoorde was het best wel even wennen. De zang van Adrian Hates klinkt warm en vertrouwt, maar het is duidelijk te horen, dat alle nummers vakkundig zijn omgebouwd tot akoestische pareltjes. Hier en daar verschilt het tempo van het origineel en komen de teksten van Hates ineens eens stuk sterker uit de verf. O' Brother Sleep, She and her Darkness en vooral Traumtänzer zijn prachtige songs die allemaal afkomstig zijn van Diary of Dreams - Freak Perfume (2002). Een album dat ik na het horen van deze unplugged versies extra ben gaan waarderen.

Kritiekpunt is misschien dat Adrian Hates wel erg veel nummers van dit album heeft bewerkt maar de reden om dit te doen was dat hij de oorspronkelijke opnames van dit album door een tegenslag was verloren. Zelf vind ik dit minder relevant omdat werkelijk elk nummer op deze plaat me weet te raken. Over de hele plaat zit een bepaalde rust die ik maar zelden aantref bij andere bands. De eerste tonen van dit album maken dat ik de wereld even vergeet en volledig kan opgaan in het melancholische universum van Adrian Hates en zijn Diary of Dreams.

Luisteraars die de band nog niet kennen en bijvoorbeeld Anathema - Hindsight (2008) of Katatonia - Sanctitude (2015) kunnen waarderen moeten dit album zeker een kans geven.

Voor mij is het in ieder geval van het begin tot het einde genieten geblazen en ik zie deze The Anatomy of Silence als een belangrijke aanvulling op de prachtige catalogus van Diary of Dreams. Een van de beste bands in het Dark Wave genre.

Meesterwerk.

Mooi album Killeraapje. Je kan hier goed horen dat Adrian Hates klassiek geschoold is als gitarist en pianist. Heel mooi pianospel. Zijn zang komt hier wat minder goed uit de verf maar dat komt ook omdat we dit akoestische geluid van DoD niet gewend zijn. Bedankt voor de tip.

Graag gedaan
Voor mij had dit album best wel wat tijd nodig maar inmiddels staat hij in mijn top 3 van meest rustgevende platen uit mijn collectie en het vakmanschap van Hates druipt er inderdaad vanaf.