Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)

Rauw maar poetisch als altijd, met twee van mijn favoriete Cohen-nummers erop: "Joan of Arc" en "Famous Blue Raincoat".

I stepped into an avalanche, it covered up my soul ... de zin zou voedsel kunnen geven aan sluiks geknars bij de argeloze, babyfrisse popluisteraar.

Het zou evenwel achteloos je oren kunnen kruisen ... ware er niet ... die stem.

Een stem als een wandelstok, kleurrijk getint als een afgebrand sparrenbos ...

De eerste rits nummers (Avalanche, Last Year's Man & Dress Rehearsel Rag) zijn het muzikale equivalent van uitgepuurde schoonheid in een geslaagde wit/zwart foto.

Weg die frutselfranjes: een man die een kreupel verhaal vertelt over afgedragen geesten, een voortdenderende dodemansgitaar en tegenmelodieën leverende strijkers en we hebben een solide pakket waar je het zielenmoratoriumfestival gehaaid wint. Talent laat zich vaak herleiden tot gruwelijke eenvoud ...

Last Year's Man:

the lovers will rise up and the mountains will touch the ground ... begeleid door een kinderkoor ... illusies & idealen hebben altijd iets onschuldig gehad ...

Dress Rehearsal Rag: A voice in the mirror says hey prince you'd better shave ... that's a funeral in the mirror and it's stopping at your face ... ... dit brengt geen kippenvlees meer te weeg, dit lijkt meer alsof Cohen met een STOP!-verkeersbord op je borstkas aan het rammen gaat ... die sneer in zijn stem, pijnlijk bijna. Berlin werd plotseling een uitstapje in de Efteling ...

Diamonds In the Mine begint met een vriendelijk motiefje ... maar de eerste indruk is zoals wel vaker de verkeerde. Helaas trekt Cohen het cynische sfeertje iets te ver door. Te luid Neen zingen wordt automatisch Ja ...

Love calls You By Your Name gaat een paar ingrediënten lenen bij buur Avalanche, hindert absoluut niet, want zo'n titel is de gehele songcataloog waard van een hoogborstige, minder getalenteerde liederenbard.

Famous Blue Raincoat is zo'n tafelblues nummer ... de noten worden gerantsoeneerd al waren het reddingsboten op een wankele olietanker ... You came to the station ... to read every train ... ... schrijf het op en je lacht je doorheen de kleurenregenboog ... maar het werkt het ... als een mens deftig belogen wordt, hindert dat niet

Sing Another Song, Boys is meer een sfeerschets dan een song, denk ik. Cohen maakt er een zondagochtendfilmpje van, met een wankelige klankband. Alleen vergat hij de decorstukken op de scène te plaatsen ...

Misschien moet ik er meerdere luisterbeurten tegengooien, uitgespaarde bioscoopfilms leveren soms meer op dan je denkt

Een laatste oefening in het levend sterven is Joan of Arc ... een oefening in eenzaamheid vangen in een liedje ... vooral de quasi vrolijke "la-la-la" en de discrete tromboneklanken maken het droefgeestige plaatje compleet.

We gaan het hier deftig houden en 4 micro melkwegstelsels schenken

Hoe kun je nog iets zinnigs zeggen over zo'n album.
Uitschieter naar mijn mening, en tot in den treure opnieuw beluisterd, opnieuw beleefd en opnieuw kippenvel gehad, is Famous Blue Raincoat. Inderdaad een volledig minimum aan gitaarspel en met een iel koortje op de achtergrond. Meer heeft de beste man niet nodig om tot grote hoogten te stijgen, en een muzikaal landschap uit te spannen.

Het liedje van Joan of Arc vind ik prachtig

Ongelofelijk zeg... Zelden raakt muziek mij zo. Ik ben het verder compleet met Zachary eens, die het weinig beter had kunnen verwoorden denk ik. Het enige verschil is dat ik het hier iets minder deftig maak en 4,5 Milky Ways schenk. (met kans op 5* binnenkort...)

Opener Avalanche zet alweer de toon voor dit donkere, o zo schitterende album.
Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken. Zachary heeft dat al mooi genoeg gedaan

Toen deze plaat uitkwam waren het net de verkeerde, nette, truttige meisjes bij mij in de klas die dweepten met dit album; Cohen the ladiesman ?

Wellicht dat ik daardoor pas jaren later dit album ben gaan waarderen.

Wat zou er geworden zijn van die nette meisjes?
Luisteren vast nog steeds naar Leonard Cohen.

En als ze nog steeds naar Cohen luisteren, bevestig je meteen het feit dat we etiketten kleven op mensen en vol vooroordelen zitten. Zo van, die is tof en die is truttig. En wat die toffe graag hoort (Nirvana wellicht) is dus goed, wat het trutje graag hoort (Cohen dus) is flauwekul. Als je erover nadenkt, kan je het ook zo zien: je 'toffe' is een meelopertje dat nagaapt wat de media en anderen voorschrijven, je 'trutje' heeft een eigen mening en ontdekt ware schoonheid. En wie is dan 'tof' en wie de 'trut'? Ik zou liever in het echte leven die zogezegde 'trutjes' kennen dan die grote, kleurloze massa die etikketen kleeft op anderen en zichzelf zo super vindt ...

Nog even dit: Oldfart, dit is geen kritiek naar jou hoor. Gewoon een filosofische morgenbedenking.

Als ik de naam Leonard Cohen zie moet ik altijd denken aan die grap van Neil uit de Young Ones als hij weer eens voorstelt om het huis op te ruimen: "I feel just like Leonard Cohen, no-one ever listens to me..."

"Some girls wander by mistake..."

Leuk grapje ja .

Op de Greatest Hits LP van Leonard Cohen die ik op een kille herfstavond in de platenkast van mijn vader vond staat het nummer Famous Blue Raincoat waar ik eerst helemaal niks aan vond, maar wat langzaam beter werd dan mijn favoriet op het eerste oor So Long, Marianne.

Jane came by with a lock of your hair,
she said you gave it to her

De onheilspellende tekst van Famous Blue Raincoat deed me naar dit album grijpen, want ik was er heilig van overtuigd dat dit album méér was dan alleen Famous Blue Raincoat, ik hoopte zelfs op een album van het kaliber Songs of Leonard Cohen.

Er was inderdaad meer, neem nu Diamonds in the Mine, wat word ingeluid met een olijk sixties melodietje, ook de voor Cohen karakteristieke achtergrondzangeresjes laten weer van zich horen, alles in deze beschrijving lijkt erop te wijzen dat dit een normaal, braaf liedje is, ware het niet dat Cohen zijn stem compleet vervormd, als een soort van beest klinkt dat wil ontsnappen, maar een strop om zijn nek heeft.

Ook Let's Sing Another Song, Boys is weer een raadselachtig nummer, het is nog nooit gebeurd dat een zanger mij met een outro van anderhalve minuut slechts la, la, la zo erg weet te boeien, of zelfs overompelen eigenlijk.

Als ik deze LP nog een aantal keer draai, kom ik tot de conclusie dat dit Cohen op z'n best is, en dat ik dit waarschijnlijk nog vaak zal draaien. Het zijn 'songs' waar menig zanger van het type Assurancetourix(de bard uit Asterix & Obelix), menig singer-songwriter die geen plaat vol boeiende nummers kan uitbrengen en menig pop-idool nog veel, erg veel van kan leren. En ik beloon Leonard Cohen met een hoge score.

Het enige wat dit album maakt is naar mijn mening 'Famous Blue Raincoat'. De rest van de songs haalt het niveau en schoonheid van deze song helaas bij lange na niet. Cohen op zijn best is nog steeds 'Songs of Leonard Cohen'.

Hotsaflots mijn stem verhoogt naar een 5. Ik vind dit album echt te wonderschoon voor woorden vooral Avalanche en Famous Blue Raincoat pakken mij echt bij mijn strot. Ook de 2 bittere en ruige nummer "diamonds" en let's sing" zijn erg gaaf en Meneer Cohen gaat er helemaal los. Echt een meesterwerk dit! Vreselijk goed.

Ik kan je enkel groot gelijk geven, dit is een regelrecht meesterwerk
geef hier ook de gepaste score : ***** dit zijn 5 fonkelende sterren!

Ik draai de LP nu op m'n kamer, schitterend

Dit klinkt ook beter op een krakende met pitten besprenkelde lp..

Ik heb hem zelfs 3X op lp De eerste die ik kocht had een smerige tik, dus een tweede gekocht..die staat zelfs na schoonmaak nog vol spettertjes, gelukkig geen zich steeds herhalende kras, ik dus toch nog een derde gekocht en die was helemaal zuiver.
Toch draai ik die met de "spetters"het liefste. Past perfect bij de ongepolijste Cohen vertolking.

Dit album heeft waarschijnlijk mijn favoriete opening..spannend (flamengo) gitaartje, aanzwellende violen....en dan die stem vanonder uit de beerput ... I stepped into a avalanche, it covered up my soul

Berusting (love) en cynisme (and hate) gaan hier hand en hand. Een dunne scheidslijn houdt deze twee uit elkaar, toch?
De zelfspot in Last Year's Man, Dress Rehearsal Rag en Diamonds In The Mine is bijtend, tragisch, maar toch ook wel humoristisch.
Absoluut mijn favoriete Cohen!

Geen fratsen, dat scheelt. Het was ooit de reclameslogan van een bekende supermarktketen, maar ik kan me er met name voor wat betreft folkmuziek helemaal in vinden. Hoe simpeler hoe beter, vind ik doorgaans. Een gitaartje en een stem zijn voor mij meestal genoeg. De rest is overbodig. Het is vast niet toevallig dat ik Bryter Layter de minste van Drake vind.

Hoewel ik hier graag, zoals het recensietopic mij eigenlijk voorschrijft, een enorm verhaal bij zou willen tikken, kan ik hier eigenlijk vrij kort over zijn. Soms blijft deze plaat binnen de afbakeningen van mijn folkstraatje, soms niet. Echt vaak grijp ik dan ook niet naar deze plaat. Als ik Cohen wil draaien, kies ik eerder voor The Songs of Leonard Cohen. Ik had deze nog op 4* staan, maar dat moesten er eigenlijk 3.5* staan.

Want dit is een aardige plaat, met Famous Blue Raincoat als fantastisch hoogtepunt. Wat een prachtig, meeslepend, triest en melancholisch hoogstandje blijft dat toch. Kippenvel, niet als cliché, maar gewoon echt letterlijk. De opener en afsluiter van deze plaat zijn goede, bovengemiddelde folkchansons. Daar staat tegenover dat een nummer als Diamonds in the Mine voor mij de plank nogal mis slaat. Echt veel meer kan ik er helaas niet van maken.

Pfff, dit blijft een geweldig mooi album van Cohen. Zo'n beetje mijn favoriet van hem. Love Calls You by Your Name is zo hemeltergend mooi gezongen, net zoals de meeste andere nummers hierop. Bijna onmogelijk om 2 favorieten te kiezen.. Nou vooruit: tracks 2 en 5 en ik verhoog een half.

"Joan Of Arc" is volgens mij een onzettent sterke song, heel goed naar de lyric luisteren, bijna net zo mystisch als Suzanne.

Deze donkel en zwaarte plaat heeft ook een beetje van Lou Reed's "Berlin" weg

Het heeft me een jaar of tweeentwintig gekost om Cohen te waarderen. Ik denk niet dat het moeilijk is om je af te vragen waarom. Ik dacht met Tindersticks al de meest zware muziek in bezit te hebben, niets is minder waar. Cohen's minimalisme is geniaal. Een gitaartje, wat buiige achtergrondzangeressen en de whisky smaakt beter dan ooit tevoren.
Famous blue raincoat is één van de ECHTSTE platen die ik ooit gehoord heb, denk daar maar eens over na

De tristesse in deze plaat is onovertroffen. Steeds opnieuw wil ik luisteren naar Cohens prachtige stem, zijn fantastische teksten...

En dat terwijl deze plaat al jaren bij mijn vader in de kast stond en ik hem altijd 'wel mooi' vond, de genialiteit van de muziek viel me gewoonweg niet op denk ik. Opeens was het raak en wilde ik ook zelf van de muziek genieten (note bene naar aanleiding van een tv-programma).

Schitterende cd!

Voor mij het beste album ooit gemaakt. Een van die albums waarop alles echt perfect is. De teksten zijn werkelijk magistraal en ook al is Cohen niet bepaald een van de beste zangers, hij brengt het allemaal met ontzettend veel gevoel. Als ik een Top 100 van mijn favoriete nummers zou maken, zouden deze 8 nummers er allemaal instaan. Ik luister dit het liefst na een zware, koude winterdag met de koptelefoon op en ogen dicht. Meesterwerk.

net aangeschaft voor 2 euro, in tijden niet zo'n goede plaat gekocht.
Schitterend in eenvoud met prachtige vrouwenstem op de achtergrond. Vooral jean of arc is schitterend.

Goede cd. Lekker melangolisch als altijd. Ik moet wel zeggen dat Leonard bij "Diamonds in the Mine" klinkt als Bert van Sesamstraat.

Wat een angstaanjagend nummer is dat ja. Niet de meest constante Cohen plaat dit, maar toch weer erg goed hoor

Famous Blue Raincoat, WAT EEN STUKJE LYRIEK !
prachtige genuanceerde beschrijving.

Soms huiveringwekkend, soms melancholiek, soms teder. Gevoelens prachtig overgebracht op een mooie album vol sentimenten. De vrouwelijke 2 stem geeft mooie accenten.