Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)

Dat vind ik nu net het enige echt leuke nummer

OK, bedankt voor de suggesties, Ataloona.
Die zal ik snel eens gaan proberen.

LEONARD COHEN - SONGS OF LOVE AND HATE (1971)


- Context en Situering -
Enkele jaren geleden plunderde ik de cd kast van mijn moeder. Met albums die me interessant leken te zijn, vluchte ik in de tuin. Een ouderwetse discman, cd erin, en - terwijl ik lekker luierend lag in een strandstoel - luisteren maar. Ook een compilatiealbum van Leonard Cohen kwam aan bod.

Dat zou m'n eerste kennismaking worden met deze man. Nu besef ik wel dat ik beter een andere periode had uitgekozen. Het was namelijk volop zomer, wat de muziek van Cohen natuurlijk niet echt ten goede komt. De kennismaking was me maar magertjes uitgevallen: Ik herkende Suzanne, en vond Famous Blue Raincoat wel iets hebben - de rest was me iets te eentonig, en trok te veel op elkaar.

Toch gaf ik niet op, en het reeds vermelde Famous Blue Raincoat groeide uit tot één van mijn favoriete songs. Ik herpakte me, luisterde opnieuw en kon dit maal wel genieten van het simplistische maar uiterst duistere geluid van singer-songwriter Cohen. Na die 'best of' kwam 'Live In London' aan bod, waardoor m'n songkennis alweer wat steeg. Net als m'n appreciatie voor Leonard.

Ondertussen staat 'ie in m'n top 10 favoriete artiesten, en zou ik hem wel 'es als een 'voorbeeldfiguur' en 'inspiratiebron' durven noemen. Eén van de redenen daarvoor is het album die na Live In London door mij werd verslonden, een onmisbare schakel in de relatie tussen mezelf en z'n muziek. Dat album is het geweldige SONGS OF LOVE AND HATE.

- Leonard Cohen -
Leonard Cohen lijkt me een uiterst boeiend man. Weet veel af van geschiedenis, gaat filosofisch door het leven, en is een poëtisch aangelegde melancholicus. Die zaken gaan ook voor mij op, waardoor ik veel herken in de muziek; zowel op tekstueel vlak, als de manier waarop het vertolkt wordt. Het bevat voor mij vele semi-autobiografische raakvlakken.

Rond deze periode begon Cohen iets zelfverzekerder te zijn over z'n stem. Ook het vertrouwen in zichzelf werd, gelukkig maar, ietsje groter.
"They locked up a man who wanted to rule the world. The fools. They locked up the wrong man.

- Verschillende aspecten onder de loep -
De ultieme troef van SONGS OF LOVE AND HATE, en zovele andere albums van de man, blijven voor mij de lyrics. Toen ik dit album voor het eerst in z'n geheel beluisterde, dacht ik: een mooie tekst zet je, na de luisterbeurt, op je Facebook. Toen het album eindigde bleef ik verward achter. Ik kon evengoed iedere tekst gebruiken. Het album is een aanéénschakeling van pure, tedere, donkere, semi-suïcidale poëzie. Cohen blijft voor mij op het eerste vlak dan ook een zwervende persoonlijkheid die z'n bewonderingen en z'n lijden opschrijft - en daarna beslist dit onder composities te zetten.

Ook de muzikale elementen, hoewel die bij Cohen geen prominente rol aannemen (of toch niet in z'n beginnende werken), zijn hier zeer goed geslaagd. Enkele prachtige gitaarstukken, het benauwelijke kinderkoor, hartverscheurende vioollijnen en hier en daar zwoele ritmes.

Dan hebben we het stemgeluid, die - zoals reeds vermeld - in een ontwikkelende context geplaatst moet worden. In het begin had 'ie, zoals de meeste groten in de Folk (Dylan, Young, ...), wat argwaan wat betreft z'n stemgeluid. Maar hier wou 'ie z'n grenzen aftasten en de opgestelde regels van het zingen doorbreken. Er zitten valse noten in, overdreven ruig gezongen delen, zanglijnen buiten de maat. Prachtig: een fragiel, doordringend stemgeluid die wat onregelmatig zwerft tussen de nummers.

Het laatste element, die eigenlijk ontstaat door een vakmanschappelijke samenwerking tussen de vorige aspecten, is die onverwoestbare dreigende sfeer die heerst doorheen de reis van dit album.

- Songs onder de loep -
Avalanche is direct een hoogtepunt van het album. Ook zet het onmiddelijk de toon van het album, en verklapt ons aan wat we ons nog mogen verwachten: meesterlijke gedachtenissen en dominante sfeer. Het laat me verwonderend en triestig achter, en ik waan me in een 'magisch realistische' wereld. Dit nummer is een prachtig gitaarstuk. De snelheid lijkt symbool te staan voor de drukheid en last van het leven. Of luidt gewoon het begin van deze reis in.
De lyrics zijn geniaal:
" You who wish to conquer pain,
You must learn what makes me kind.
The crumbs of love that you offer me,
They're the crumbs I've left behind.
Your pain is no credential here,
It's just the shadow of my wound."


Last Year's Man is alweer een oersterk nummer. Of het nou handelt over een 'writers-block' of net over de pijn van het schrijven, aangezien schrijven een confrontatie is met jezelf en je grenzen (zo ervaar ik het).

Dress Rehearsal Rag, het nummer over zelfverwonding, is opnieuw
De agressiviteit waarmee dit nummer vertolkt wordt is meesterlijk, maar toch ook o zo menselijk. Verder is het dreigende, opbouwende element een enorm sterke troef. "Wasn't It A Strange Way Down" beschrijft perfect hoe ik een lijdende gebeurtenis ervaar. Leonard speelt dit nummer zo goed als nooit, omdat 'ie het beschouwt als het nummer met de meest depressieve connotatie uit z'n carrière. En alweer, de lyrics:
"And you climbed the twilight mountains,
And you sang about the view.
And everywhere you wandered,
Love seemed to go along with you.
That's a hard one to remember,
Yes it makes you clench your fist.
And then the veins stand out like highways,
All along your wrist."


Diamonds In The Mine wordt door sommigen als een zwakkere song bestempeld. Niet akkoord, ik heb het een plaatsje gegeven in het totaalpacket. Het valt inderdaad wat uit de boot, door het opzwepende ritme en minder diepe teksten. Maar die geflipte, grensaftastende, vocale chaos is wel indrukwekkend - soms kan ik het zelfs niet laten even wat te 'headbangen'. Ook heeft het nummer een arrogante karakter, en lijkt het wel een addertje onder het gras - op de positieve manier.

Love Calls You By Your Name heeft ook niet zoveel stemmen, terwijl ik het alweer als een hoogtepunt beschouw. Vooral de melodie overheerst. Wanneer de zin van de track door Cohen wordt uitgesproken, voel ik me zo voldaan. Zo vredig, zo onmenselijk menselijk. Zo onverwoestelijk breekbaar. Prachtig nummer, die je meeneemt over de woelige golven der liefde.
" I leave the lady meditating on the very love which I do not wish to claim"

Famous Blue Raincoat moet één van de mooiste nummers ooit gemaakt zijn.
Deze brief naar de andere mannelijke schakel uit een driedelige liefdesverhouding is prachtig.
Wanneer ik in de winter door de koude straten slenter, helemaal alleen, is dit het nummer die ik altijd volledig vanbuiten zing. En wanneer ik het nummer opleg kan niets me weerhouden volledig mee te gaan in het verhaal, tot er tranen rollen over m'n wangen. Het is zo teder, zo navrant, zo puur.
"Thanks for the troubles you took from her eyes.
I thought it was there for good, so I never tried"


Verder zijn er nog enkele interessante weetjes rond dit nummer te melden. Zo zou 'Lili Marleen' een verwijzing zijn naar het gelijknamige Germaanse liefdeslied.
En op grammaticaal vlak is de tekst opgebouwd uit vele amfibrachten. Dit is een structurele versvoet die een onbeklemtoonde lettergreep afwisseld met een beklemtoonde. Ook over de zin 'Did you ever go clear' valt er blijkbaar meer te vertellen dan verwacht. Ik dacht altijd dat dit, logischerwijze, 'zelfmoord' betekende. Maar dat niet alleen, het zou ook kunnen refereren naar een gedachte van de Scientology Church. 'Clear' zou een gemoedstoestand moeten zijn, waar je los van vroegere traumatiserende ervaringen zou moeten kunnen denken. Het lijkt me een soort van gemoderniseerde versie van 'ratio boven emoties'.

Van de vele covers die er gemaakt zijn, vind ik die van Steve H (cf. Marillion) één van de meest geslaagde: Steve H/ Live/ piano,vocals

Sing Another Song, Boys, recorded at the Isle Of Wight Festival (1970). Een iets minder deprimerend nummer dan z'n meeste voorhangers, maar valt ook niet te typeren met hetzelfde zwoele gitaarwerk van 'Diamonds In The Mine'. Alweer met een aanstekende melodie, en het einde sleurt je echt mee in een vloed van hartverwarmende muziek.

Joan Of Arc deed me in het begin niet zo veel. Hoewel ik het een goed en gepast nummer vond als afsluiter, kon ik het net iets minder aanvaarden. Tot ik, deels beschamend, lezen moest dat het een dialoog is tussen Joan Of Arc en het vuur van op haar brandstapel. Dat zorgde ervoor dat het nummer al volledig in een ander daglicht wordt geplaatst. Een intrigerende lofzang aan één van Cohens grote voorbeelden, met een interessante middeleeuwse structuur.

"MYSELF, I LONG FOR LOVE AND LIGHT. BUT MUST IT COME SO CRUEL AND BRIGHT?"

- Conclussie -
Het feit dat ik het niet droog kan houden bij Famous Blue Raincoat en ik de afsluiter nu wel evengoed smaken kan, zorgt voor een 4.5/5

Zwartgallig meesterwerk. Heeft me in de ban met z'n filosofische identiteit, depressief karakter doch hoopvolle sound.

Prachtig stukje, Ferre! Echt leuk om te lezen, en dat weetje over de amfibrachten, dat wist ik niet, en zo leren we elke dag weer bij.

Leonard Cohen heb ik nooit helemaal weten te waarderen, en ik weet niet hoe het komt, want de man heeft echt prachtige songs, zoals op deze plaat bijvoorbeeld 'Famous Blue Raincoat'.

Dankje Die amfibrachten weet ik ook enkel door wat info op Wikipedia te lezen hoor... Vreemd dat je de man niet helemaal weet te waarderen, terwijl je wel zegt dat 'ie prachtige songs heeft gemaakt. Ah, zolang je v/d muziek genieten kan. Voor mij is hij alleszins een inspirerend figuur.

Ik moet zeggen dat ik ook lang niet al het werk van Cohen ken. Zijn eerste drie studioplaten ken ik het best, en op elke plaat staan wel enkele pareltjes naar mijn mening, maar er staan ook altijd songs op die me vrij weinig doen. Ik wilde het eerst op m'n nog vrij prille leeftijd steken, maar ik zie dat jij nog maar 16 bent, dus zou dat niet echt een goeie argumentatie zijn. Ik ga in ieder geval wel een nieuwe poging ondernemen om Cohen te doorgronden!

Wat een prachtige stukken schrijf je, Ferre.

Niet gelogen, ik ben hem nu aan het beluisteren.

Tja, waarom had ik dit slechts op 3,5 sterren staan? Ik ga 'm nu alvast met een halfje verhogen, dat verdient ie minstens! 'Avalanche' vind ik nu echt fantastisch. 'Diamonds In The Mine' doet me qua sfeer wat denken aan The Rolling Stones, lekker bluesy en speels, zoals we Mick en zijn kornuiten kennen.

De gelijkenis tussen The Stones is me nog niet echt opgevallen. Speels zou ik het dan ook niet noemen; zou jij de persoon willen ontmoeten die op zo'n manier een nummer zingt?... Lijkt me bangelijk voor zo iemand te staan, denken dat 'ie je ieder moment in stukken kan hakken
(Allesbehalve Cohen natuurlijk, maar de stem komt wel zo over).

Leuk dat je hem opnieuw beluistert en meer naar waarde kan schatten - of hoe externe factoren toch wel invloed hebben op interne perceptie, natuurlijk


Het is een eer 'de herman' dat te horen zeggen

Speels is misschien niet het goede woord in een algemene context, maar binnen dit album wel denk ik. Misschien het woord heftig er ook nog even bijhalen; dat is het zeker wel.

Dit pareltje op vinyl weten te verkrijgen en man o man, met een glaasje wijn en het wederzien van foto's uit mijn jeugd, weten de lalala's en de weemoedige melodieën bij mij toch wel een gevoelige snaar te raken. Gemis van een onbekommerde jeugd, het te vroege verlies van geliefde ouders en het teloor gaan van de onschuld van een jong menneke, weten zijn weg te vinden in de emoties van veel van deze nummers. Wat mij betreft staan hier toch wel een aantal klassiekers uit het toch al omgvangrijke oeuvre van Leonard Cohen; Avalanche/Love Calls You By Your Name/Famous Blue Raincoat/Joan of Arc ik vind het allemaal maar prachtig om het te horen.

Hele LP geweldig. Avalanche hoogtepunt.

Hoewel Leonard op dit album over het algemeen erg sterk uit de hoek komt, heeft hij maar een echt geniaal nummer geschreven. Dress rehearsal rag is een koortdanser tussen dood en leven. De laatste Hallucunatie voor de laatste adem. Donker,zwartgallig en intens.

Echt vaak komt deze schijf niet horiozontaal, maar vanavond was het weer zover. Meer en meer heb ik de gewoonte opgepakt om bij mume te kijken of er users zijn met zinnige bijdrages bij dit soort klassiekers. Met de recensie van Ferre was dat deze keer bepaald niet voor niets. Het lijkt erop dat we hetzelfde favoriete nummer koesteren, namelijk het wonderschone Famous Blue Raincoat.
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was bij de begrafenis van een vriend, dus dan zit het ook wel direct vast in je geheugen. De strekking van het nummer was me wel duidelijk alhoewel ik me niet helemaal kan voorstellen dat het hier een driehoeksrelatie zou betreffen. Het zóu kunnen, de tekst verwijst ernaar, maar ik kan de wat afstandelijke afsluiter niet helemaal plaatsen: "Sincerely L.Cohen". Dat klinkt niet als aan een vriend, richt Cohen zich hier niet tot de minnaar van een verloren liefde ?

Soms moet je ergens gewoon niet vrolijk van worden. Ooit is het klaar met die "lekker vrolijke muziek" en zie je de mens als een klein hoopje uitgekleed niets. Dat doet Leonard hier ook: de typische, weelderige (liefdes)lyriek van hem is uitgekleed tot de rand van ellende en waanzin die altijd in zijn werk aanwezig is geweest.

Zo begint "Avalanche" erg stemmig en weinig opgewekt dit album: muziek om je cavia bij te wurgen, of je polsen door te snijden. Het is zwelgen in zelfmedelijden, maar dan heeft het bijna iets narcistisch. Leonard neemt hier een soort groteske vorm van martelaarschap op zich: "Jij bent de heilige vrouw, jou heb ik heilig gemáákt tenminste? Ga van je voetstuk af. Ik ben de enige die zo ongelukkig mag zijn en dat jij pijn hebt, tja, het stelt niets voor bij die van mij, het is zelfs een reflectie van mijn pijn. Ga ergens anders zielig doen."

"Last Year's Man" is een nummer dat ik al jaren met me meedraag en dat ik altijd heb gezien als een soort post-apocalyptisch nummer. Soms maakt iemand zijn eigen einde der tijden mee en de ik-persoon in "Last Year's Man" heeft dit gedaan. De tekst is zo ontzettend rijk dat ik er dingen in kan blijven ontdekken: "Some women wait for Jesus and some women wait for Cain": sommige vrouwen willen een brave, nette, maar ook wat saaie man en sommige vrouwen willen een klootzak van een vent, omdat ze dat zo spannend vinden. Hier ligt de sleutel tot mijn opvatting van het nummer: het gaat om het niet leren van je fouten. Jezus ('s mans aanwezigheid is opvallend: Leonard is joods en joden geloven dat de Verlosser nog moet komen) was de huwelijksreis, Kaïn gewoon een man, leer het nou eens verdomme. Nadat Leonard zijn tekst op heeft en het duidelijk is dat er iemand z'n wereld is vergaan, fluisteren de dames achtergrondzangeres nog wat "aahs" en "oohs", maar dat maakt alles nóg pijnlijker. Een zeldzaam deprimerend nummer, maar ik vind het Leonards mooiste lied.

Had ik het over muziek om je polsen bij door te snijden? In "Dress Rehearsal Rag" staat een verwilderde man voor de spiegel en kijkt terug op zijn (in zijn ogen) mislukte leven, al lijkt hij succes gekend te hebben ("I thought you were the Prince of all the wheels in Ivory Town"). Alle bonnetjes opgemaakt maar het mocht niet baten en die slagader in je arm, dat is je laatste bonnetje. Ga maar snel je prijs ophalen, maar wacht, dit was alleen de generale repetitie. En we kunnen nog even doorgaan met ongelukkig zijn...

"Diamonds in the Mine" past perfect bij Leonards gedichtenbundels "Flowers for Hitler" en "The Energy of Slaves". De tekst is gestript tot surrealistische slogans vol sarcasme en bijtende spot. Leonard gaat ook nog qua zang compleet over the top en doet dat glorieus: hij is een glorieus wrak van een mens, of wacht, een Glorieus Wrak, een Trots Aangespoelde Zeehond, dat is hij hier. De ironie wordt nog extra onderstreept door de vrolijke, reggae-achtige ritme en slaggitaar van het lied.

"Love Calls You By Your Name" is een eerbetoon aan de vrouw, de hoer, de heilige maagd, de Maria-substituut, de loopse teef: "The women in your scrapbook who you still praise and blame", een paradox van de verliefde man, in de beste traditie van Petrarca. Maar wacht, liet ik me echt zo meeslepen? Hinkte ik alleen een beetje of was ik echt lam? Dan kun je je eenzaamheid wel aan iedereen laten zien, maar het is een geweer dat je niet kunt richten. Je kunt er mee schieten, maar je zult geen doel raken. Nee, dan is eenzaamheid nog maar een pose. De onmacht tot het schrijven vanuit een depressie misschien?

"Famous Blue Raincoat", er is al zoveel over geschreven, maar Leonard richt zich hier aan de minnaar van zijn (ex-)vriendin. Het schijnt dat er een woord voor is: kutzwager, de man die het met een vrouw heeft gedaan waar jij het ook mee gedaan heeft. Dit verbroedert blijkbaar, want Leonard ziet in hoeveel goeds hij haar gedaan heeft. Hij heeft een deel van haar pijn weggenomen, iets dat Leonard nooit kon, maar hij vraagt zijn broeder, zijn moordenaar (zien we hier Kaïn weer terug?) vertwijfeld: "Did you ever go clear?". Deze term is ontleend aan Scientology, een religie waar Leonard ook nog kort mee heeft geflirt. Is ze echt van al haar duivels verlost en als dat zo is, is dat een goede zaak of niet?

"Sing Another Song Boys" ontaardt in een jubelend lalala-koor, maar het is jubelen met je benen in een berenklem. "They'll never ever reach the moon, at least not the one we're after": let op het verschil in onderwerp, zij zullen de maan niet bereiken, die maan waar wij achteraan zitten. Is er sprake van concurrencie, of van een kleine splintergroepering die nog wel in de hoge idealen (van het hippiedom allicht) geloven? Nee, het liedje vol idealen is oud en bitter, het stinkt en moet begraven worden.

O, en dan komt uiteindelijk nog de Grote Heilige Vrouw, Joan of Arc heet ze hier, in het gelijknamige nummer (ze kwam trouwens nog even buurten in "Last Year's Man"). Hier toont Leonard zich wederom enigzins schatplichting aan Petrarca: vuur staat natuurlijk voor verlangen, dat de vrouw (ze schijnt Nico te zijn) natuurlijk warm kan houden, maar ook kan verteren. Het heeft iets van stoerdoenerij: je wil niet van me houden, maar míjn verlangen zal jóúw einde zijn. Ondertussen vreet het vuur Leonards eigen hart op. Maar is dat zo'n probleem? Is het geen klein offer om het in de lawine kapotgevroren hart weer te ontdooien? Jawel, maar mag het een onsje minder? De laatste woorden van het album zijn al vaak genoeg geciteerd, maar ik zal het nogmaals doen: "Me, myself, I long for love and light, but must it come so cruel and oh so bright?"

"Songs of Love and Hate" is een hellegat waarin alles verbrandt wat je er in schuift.

Mooie recensie, Maarten



Begravenisnummers zijn altijd iets beklijvend. Wat mij opvalt is dat ik zo'n nummers meestal enorm koester, en beschouw als favorieten, maar ze zeer weinig draai - ik kan het gewoon niet altijd aan.

Famous Blue Raincoat gaat weldegelijk om een driehoeksrelatie, dat heeft 'ie zelf enkele malen vermeld. De vraag blijft natuurlijk wie de man, en wie de minaars is. Het meest voor de hand liggende is dat my brother my killer de minnaar is (Cohen: thank you for the troubles you took from her eyes...) - maar wat als Cohen de minaar was, en zou dat die enkele vreemde zinnen - waaronder het afstandelijke Sincerely - kunnen verklaren?

waarom zo mooi,waarom ? de pijn van de liefde en de haat zo mooi verpakt in 8 meesterwerkjes.weemoed en verlangen pijn en verdriet maar vooral emotie. ach laat maar, zo mooi

De zinnen and you treated my woman to a flake of your life en one more thin gypsy thief maken het ook aannemelijker dat Cohen de man was, en de geadresseerde de minnaar. Het afstandelijke / correcte sincerely is dan ook te vertalen, want behalve een gemeenschappelijke liefde zou Cohen dan weinig met deze man op hebben.

Het stukje I guess that I miss you is dan wel moeilijker te verklaren, zou kunnen vanuit de positieve invloed die de minnaar op de gelukstoestand van zijn vrouw had.

Heb het album the best of cohen gekregen op vinyl van een goede vriend ! Draai dit album wekelijks dus op zoek naar meer albums van Leonard. Ik bemachtigde deze vandaag en hier word je stil van !!!! Een meesterlijk album , donker ok maar o zo mooi !!!! Cohen heeft er een fan bij gekregen !
Cohan raakt je heel diep binnenin en laat je de liefde en de haat die hij zingt beleven en voelen

het kwartje valt, ik zit verdomme gewoon te janken.

Arm kwartje inderdaad.

Zo dit pakt mij stevig vast, gelijk vanaf Avalanch zit ik vast.
Prachtig nummer, wat een emotie.

Ik zou niet vast willen blijven zitten in een avalanche.

Nee, maar ik glij wel mee, en lig bedolven onder die Avalanche.
Dat is een positieve muzikale avalanche

Zeker geen bruiloftmuziek!
Maar zeker mooi, daarom 4.5.

Avalanche.

Avalanche is inderdaad het mooiste nummer die hij heeft gemaakt, zo veel emotie en die stem gaat door merg en been.

'Last Year's Man', da's duidelijk 's mans mooiste nummer.

Dit intens mooie album is nu ook mijn top 10 ingeslopen.
Hoe mooi is droefenis.