Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)

Ik zie voor me..

Het beeld van een vrouwtje, in een donker huis, de gordijnen dicht alleen het licht van het schemerlampje verraad dat ze wat schuchter haar zilver bestek staat te poetsen. Voorzichtig en met veel precisie.. het afschermen van de wereld alsof die elk moment haar mooie vorken, lepels en messen van krassen en vuil wil voorzien. Het bestek gaat weer in een donkere la en 1 keer per jaar, misschien met kerst, wordt het tevoorschijn gehaald en wordt er intens van genoten. een beetje een bevreemde, materialistische manier van doen waar ik al snel een minachtend gevoel bij krijg...

Zelden draai ik dit album van Leonard Cohen... en toch behoort het tot, wat mij betreft, 1 van de mooiste albums ooit gemaakt. Het heeft iets heiligs, er zit zoveel warmte en liefde in maar het is ook allemaal heel breekbaar en pijnlijk. Het poetische, donkere geluid van deze plaat geeft het geheel iets onmenselijks en bijna goddelijks mee. Ik durf deze plaat dan ook niet op een gewone woensdag middag op te zetten, bang dat het de magie weg haalt. dit album draai ik dan ook alleen op vinyl, (het idee alleen al om dit via mp3tjes te moeten luisteren) en alleen op bewuste momenten, thuis en alleen als zich het moment zich voordoet mag dit album van stal, worden gehaald.

Misschien verschil ik toch niet zoveel van die vrouw met haar zilver bestek...

Om een of andere reden dacht ik, kom, laat ik Songs of... van meneer Cohen eens opzetten. (Helaas wel op mp3 en ook nog eens zonder versterkte boxen, momenteel), en ik kan me wel vinden in het verhaal van je, Ed. Erg toevallig dus ook dat ik dit aanklik hier en ineens een bericht van jou lees.

Hier ga ik binnenkort naar op zoek, op LP, en op een volgende herfstachtige zondag rustig draaien. Met de gordijnen dicht, ogen dicht, rustend op een fijne stoel.

Tof. het was dan ook een goeie zondag voor een album als deze. Luister nog eens naar Sing Another Song, Boys en dan de manier hoe hij bijna histerisch; la-la-la-la zingt. Snel zoeken op LP

Wat een dreiging, wat een doodsverachting, wat een gekweldheid... Weinig platen weten bij mij zo'n gemoedstoestand op te roepen als deze; het soort toestand waarin ik verkeer na het uitlezen van een boek van W.F. Hermans, mijn favoriete schrijver. Een half uur voor mij uit kijken en zwarte gedachten langs laten komen, over me heen laten spoelen, dat is het enige wat ik dan nog kan. Maar wel de mooiste zwarte gedachten die bestaan.

Het ene na het andere klassieke nummer zalft mijn oren, totdat
"Diamonds in the mine" haar intrede doet.

Dat vind ik juist een van de mooiste nummers hierop. Cohen krijst zijn tekst op dit nummer, en dat vind ik juist wat toevoegen (maar ik begrijp het wel als je het vreselijk vind).

Net gekocht voor 1,50 op vinyl :D

Mazzelaar

Prachtige nummers, hoewel ik ze niet op vinyl heb (want dat is toch lichtelijk voor m'n tijd). Maar op 320 kbit/s MP3 gaat het ook goed . Famous Blue Raincoat, geweldig gewoon.

5*

Komt zelden voor dat je bij het eerste nummer compleet op het verkeerde been wordt gezet. Ik had reeds een greatest hits van deze opper-troubadour in huis die me niet echt kon bekoren, maar bij het horen van Avalanche dacht ik heel even een gitzwart pareltje in huis te hebben. Prettig gekweld riedeltje. Helaas is het daarna uit met de pret en blijft Leonard voornamelijk binnen de lijntjes. Mooie liedjes, dat wel, maar ik word er niet wild van. Toch jammer.

Famous Blue Raincoat is zó mooi.

Mooi derde album van Cohen, met minder nummers, maar ze zijn wel langer. Dit komt soms goed tot z'n recht, soms ook weer niet. Nummers als 'Dress Rehearsal Rag', 'Last Year's Man' en 'Famous Blue Raincoat' zijn steengoede nummers, terwijl ik 'Avalanche' en 'Diamonds in the Mine' bij een eerste luisterbeurt toch wat vind tegenvallen. Maar dat kan natuurlijk veranderen naarmate ik de plaat nog een paar keer opzet. De andere nummers verdienen ook nog wat meer luisterbeurten.

3.5 sterren

Ik heb ziek zijn altijd al boeiend gevonden. Pijn hebben is soms als voelen dat je bestaat, een bevestiging dat het hier op aarde geen droom is maar de harde realiteit. De koorts voelen alsof het om een epische strijd gaat tussen de duivel en het goede diep in jezelf. (Ik ben by the way géén masochist hoor, ik heb deze mening dan ook vooral wanneer ik NIET ziek ben of pijn heb )

Muziek kan soms vergif zijn. Een vergif die met geweld je ogen opent en soms, héél soms, je naar de diepste afgronden brengt van je kleine bestaan. Maar is het terzelfder tijd ook niet net hetgeen je nodig hebt om van de kleine dingen te kunnen genieten?

En wanneer je te veel begint te zweven, alles lijkt te vlotten en je geen voeling meer hebt met de bitch die het leven al te vaak is en je de vreemde noodzaak voelt eens "te vallen" (diep te gaan), doe dan geen domme dingen. Speel het veilig en leg wat muzikaal vergif op. Lou Reed's "Berlin", Bonnie 'prince' Billy's "I see a darkness", iets van Joy Diivision of - je voelt me al komen - Cohen's "Songs of love and hate". (Let wel op want muzikaal vergif kan als alcohol zijn: de zaken met mekaar mengen kan wel eens nare gevolgen hebben )

En zeg nu niet "vergif is vergif, wie zich goed wil voelen blijft er beter af!", want wordt slangengif ook niet als medicijn gebruikt? Ik ben dan wel geen dokter, de ervaring leert dat de juiste dosis Cohen de pijn verzacht, wonden heelt en troost kan brengen!

Vergif, medicijn of gewoon goeie muziek, whatever: Deze plaat is gewoon even noodzakelijk als een klein EHBO kistje op een reis met een klas avontuurlijke kleuters!

(Vergeef me deze pseudo-intellectuele/filosofische/poëtische bevlieging, iedereen heeft wel eens een zwak moment hé )

Ach jongen, deze plaat is ook gewoon als alcohol. Een goede hoeveelheid wodka wellicht. Meer dan één keer per dag de totale hoeveelheid innemen zou ik ook niet proberen. Af en toe een glaasje is prima, maar nog eens acht glazen? Nee. Als de plaat afgelopen is, is het leven uit me onttrokken en blijf ik achter met een nihilistisch gat, een soort kater zou je het met enige fantasie kunnen noemen. Wellicht de meest deprimerende plaat die ik ken.

zijn beste, ongetwijfeld

Gitzwart album, maar oh oh oh wat prachtig, geniaal!
Mijn buurman is gescheiden door dit album, zijn vrouw trok het niet meer denk ik.

Vraag me toch af wat ze aan het denken waren dat ze hebben besloten om een nummer als Diamonds in the Mine een plek te gunnen. Stel je eens voor wat er dan afgevallen was..

Verder wel een sterke plaat, alleen toch wat minder pakkend dan bijvoorbeed het debuut.

Tja, Diamonds in the Mine... In principe vind ik het een prima nummer, maar het valt volledig uit de toon met de rest.

Diamonds in your mine
Dat gitzwarte negativisme in dat nummer, ik denk wel een van Cohens beste vocale momenten: zijn brullende stem met die achtergrondzangeressen... prachtig nummer. Laat ook wat lucht naar binnen, ik denk dat het album een beetje te traag/donker zou worden zonder deze.

Vraagje: is het normaal dat in het nummer "Love calls you by your name" plots vanaf de zin "The women in your scrapbook..." (2de strofe dus) de muziek erg dof en een beetje stiller wordt? Of ligt het aan mijn exemplaar?

Dankzij "Diamonds" 4,5*, anders was het 5* geweest.
Avalanche, Last Year's Man en Joan of Arc behoren tot zijn beste nummers.

wat ik bij het eerste album miste, intensiteit, en sfeer vind ik hier wel.
die teksten, gezongen met een wandelstokkenstem, gaan op den duur onder je huid zitten.

Diamonds in the Mine vind ik een draak van een song. Gemaakt vrolijk en totaal als een tang op een varken. het past er totaal niet bij, echt niet....
Gelukkig vind ik alle andere songs formidabel. Wàt een album, en wat een artiest!
Maar door nummer (4) toch wat naar beneden gehaald, anders kreeg de plaat geheid ***** sterren.

en dat vind ik nu ook zie , ' diamonds in the mine ' is echt slecht en trekt deze anders prachtige cd van vohen een stuk naar beneden !

Diamonds in the Mine vind ik ook minder, het staat daar dissonant maar voor de rest vind ik dit een sterk album van Leonard Cohen. Even poëtische als zwartgallige songs, je hoort duidelijk waar Nick Cave de mosterd vandaan haalt.

Bij Devos-Lemmens?

Neen, het is waar, Cave is soms zéér schatplichtig aan Cohen, al heeft hij toch een eigen stijl kunnen ontwikkelen en vind ik hem ook één van de grote songwriters.

klopt als een bus al moet ik zeggen dat ik meer een caveman ben dan een cohenbrother !

Ik vind Daimonds In The Mine juist wel te gek, maar smaken kunnen verschillen natuurlijk.
Hoe Father op de omschrijving ´gemaakt vrolijk´ komt, is me trouwens wel een raadsel. Ik hoor niets vrolijks of gemaakt vrolijks in dat nummer, eerder giftigheid en een verschroeiend sarcasme.

Cynismus ja!

Meesterwerk.Punt uit.