The Associates - Sulk (1982)

Ik heb de cd die een iets andere uitvoering heeft dan de elpee. Niet alleen is de volgorde anders maar Bap de La Bap, Nude spoon en Notinginsometingparticular staan er niet op en White Car in Germany wel weer. Daarnaast zijn It's better this way en Party fears Two geremixed (meer bas lijkt het wel). Uitgebracht op het WEA label.
Billy Mackenzie heeft een uit duizenden herkenbare stem. De hele band klinkt overigens behoorlijk uniek. Dit is niet echt pop maar kan beter worden ondergebracht bij synth-wave of avant garde. It's better this way, Party fears two, Club Country en Skipping zijn stuk voor stuk geweldige nummers. 4,5

Ben ondertussen de cd aan het draaien en kan er aan toevoegen dat No ook tot de afdeling geweldige nummers behoort. Dit is muziek die je leuk vind of juist verafschuwt. Voor alle mensen die in de jaren 80 zijn blijven hangen!

V2 heeft in 2000 gelukkig de oorspronkelijke lp weer in ere hersteld met een uitstekende cd-reissue, die bovendien is aangevuld met een wagonlading interessante outtakes en de single 'Love Hangover' b/w '18 Carat Love Affair'. En zo glorieert 'Sulk' weer in al zijn kleurenpracht. Billy MacKenzie's stem blijft mij altijd fascineren. Alan Rankine was simpelweg de allerbeste muzikale partner waarmee hij ooit gewerkt heeft. Weirde, glossy etherische pop.

Ook ik draai nu deze cd (17 nummers(!)) en ik moet zeggen de stem blijft inderdaad fascinerend. Vroeger op casette gehad, maar nu top op cd (geen soijt van zeer zeker niet). Een aantader die de muziek uit the eighties (nog steeds) een warm hart toe draagt.

Werd deze band indertijd niet onder de aandacht gebracht door Robert Smith? Kan me zo'n verhaal herinneren. Wat het album betreft: apart (psychedelische invloeden) en toch dat wave geluid wat uit duizenden te herkennen is.

Een meesterwerk, maar je moet er wel echt voor in de stemming zijn. De zang en composities zijn soms verontrustend beklemmend, hyper en paranoide, althans, zo ervaar ik het. De versie van Gloomy Sunday die hier opstaat is overigens de beste cover die ik ooit van dit nummer gehoord heb. En de zang van Billy is ook hier weer onaards mooi. Toch heb ik een lichte voorkeur voor hun debuutalbum.

Bap de la Bap vind ik zo mooi. Het ademt die typische dreigende sfeer en revolte van de vroege jaren tachtig! Krakersrellen e.d. Geweldige band inderdaad. En die zang van Billy is bijna buitenaards.

Alleen al voor skipping geef ik 5 * wat een gewelding nummer!

No, wordt hier niet genoemd. Vreemd. Dit nummer heeft alles waar The Associates voor staan, dreigend, onaards, unheimisch, decadent... Voor No werkt de bak echo waar deze plaat in is gedrengd uitstekend!

Ik ben helemaal verzot op Party Fears Two. Als de rest diezelfde kwaliteit haalt dan moet dit een meesterwerkje zijn.

Billy MacKenzie solo vind ik geweldig en The Associates kan ik ook waarderen, toch doet dit album het wat minder bij mij en ik kan zo 1-2-3 niet zeggen waarom (té hysterisch? gedateerd?).
Het heeft wel te maken met het moment waarop ik het beluister. De ene keer vind ik het echt helemaal niks en de andere keer geniet ik er volop van.
In zulke gevallen dan maar de gulden middenweg qua beoordeling.

Als er één album is, waar de intens doorvoelde angst (ook de Engelsen gebruiken dat woord) en paranoïa vanaf druipt, is het wel deze plaat.

Buitengewoon indringende plaat die je - in de verkeerde mood - met een fikse onrust kan opzadelen. Desalniettemin, een zeer fraaie plaat van een gekwelde ziel, Billy Mackenzie. "Unheimisch" is het woord dat al eerder is gebruikt, en ook al is is dat geen echts Duits woord (i.t.t.. unheimlich), dekt die vlag de lading wel: dit album is goed voor a bumpy ride door het spookhuis heen.

Als er een plaat is die overgeproduceerd is haalt deze met gemak de top 10 maar wat is die geweldig.
Een betere titel dan Arrogance Gave Him Up kan je nauwelijks bedenken.
Hebben toch altijd al een avantgardistische inslag gehad (luister bv ook maar 's naar Holger Hiller's geweldige Oben Im Eck waar Billy op meezingt).
Toch vind ik persoonly Fourth Drawer Down en Affectionate Punch beter

No ..zo heerlijk creepy, prachtig, en wat een uniek stemgeluid had die man toch.

Ik vond het altijd de minste van de drie albums die de Associates in de beginjaren tachtig gemaakt hebben. Nu na herbeluistering is mijn mening hierover toch sterk veranderd en vind het zelfs hun beste. Voor een groot gedeelte ligt dat behalve aan de beklemmende zang van Billy McKenzie zeker ook aan het magistrale "Skipping", voor mij verreweg het beste nummer dat door deze nogal zwaar onderschatte Britse new wave band gemaakt is en voor mij ook een van de beste new wave songs aller tijden is. Je moet wel voor deze duistere en zeer depri klinkende muziek in de stemming zijn uiteraard, want duister en depri ís deze muziek. Net zo depri als de muziek van Joy Division met wie de Associates gemeen hebben dat beiden leadsingers Ian Curtis en Billy McKenzie zelfmoord gepleegd hebben. Toeval? Je zou haast zeggen van niet.

4,5*

Ik kan het niet aanzien dat niemand deze plaat 5 sterren geeft. Dus doe ik het maar...

Soms denk ik wel eens dat The Associates met The Affectionate Punch eigenlijk het verkeerde publiek aan zich hebben gebonden. Begrijp me niet verkeerd, het debuut staat vol met heerlijke, pathetische postpunk en natuurlijk is er al een zeker theaterfactor op de bespeuren. Maar in essentie zijn het popliedjes die helemaal niet zo ver van pakweg XTC vandaan liggen.

Dat is op Sulk wel anders: Billy McKenzie moet reeds rijp voor de kliniek zijn geweest toen hij dit opnam. De (vaak wanhopige) gekte druipt er aan alle kanten van af. Popliedjes kun je dit met de beste wil van de wereld niet meer noemen, op de eerste minuut van Party Fears Two na. De toon loopt uiteen van intens beangstigend en deprimerend tot soms ook misplaatst pseudo-vrolijk. Dit moet welhaast de meest manisch-depressieve plaat zijn die er bestaat...

Ik zou hier eerder een stemmenpatroon verwachten als bij pakweg --If I Die, I Die van Virgin Prunes. Ik heb een beetje de indruk dat The Associates soms wat te veel in de synthpophoek wordt weggezet (Last.fm geeft The Teardrop Explodes en Blancmange als similar artists), terwijl Sulk toch echt tussen de donkerste krochten van de jaren tachtig thuishoort. Natuurlijk speelt de synthesizer hier een wat grotere rol dan bij de échte vleermuizenbands, maar toch... Zo'n nummer als Nude Spoons blaast zelfs Caucasian Walk van de Prunes met gemak weg.

En wat schetst dan mijn verbazing: Nude Spoons heeft hier twee vinkjes als beste nummer, waarvan dus een van mij. Dat zegt mij genoeg: zij die deze plaat op handen zouden moeten dragen, kennen hem niet. En dan ben ik nog steeds de enige die hier 5* voor uittrekt... Onbegrijpelijk eigenlijk, de meest doorsnee middelmaat grossiert in de vijven, maar bij een waar meesterwerk als dit geven jullie niet thuis. Nou, hup, wie volgt!

Sorry als ik wat snobistisch overkom. Misschien voel ik me ook onbegrepen...

ok ok ....

favoriet is hier overigens No

Goh, dat gaat vlotjes

Ja maar is ook wel terecht. Ik heb deze plaat bij het uitkomen ook écht grijsgedraaid. Ging indertijd ook in een Associates shirt stappen, wat dus prompt belangstelling van gelijke sexe genereerde.

Wauw, vette plaat is dit! Heb hem nu 3x beluisterd en er zitten echt haunting melodieën en synth/gitaarlijntjes in die je moeilijk uit je hoofd kunt krijgen. Er gaat inderdaad iets donkers en maniakaals uit van deze plaat, alsof iemand het niet meer helemaal op een rijtje heeft. Aan de andere kant klinken veel nummers toch wel strak en gestroomlijnd.. er is beslist goed over nagedacht. Het is wat betreft stijl moeilijker te plaatsen dan de meeste new wave, ik zou dit het meest in de hoek van Virgin Prunes zetten, waar veel nummers me toch wel aan doen denken, met name No en Bap de la Bap, klinkt redelijk zoals de plaat If I Die, I Die begint, met een tergend langzame dreun en piano die zwaar aanhoudt. Maar indrukwekkend. De reguliere plaat is prachtig, met Party Fears Two als voorlopig hoogtepunt, verslavend nummer! De bonustracks zijn van veel wisselender niveau, met 2 echte stinkers, nl. Love Hangover en 18 carat love affair.. die bijna tenenkrommend te noemen zijn. Maargoed, laat ik mijn cijfer geven aan de reguliere plaat, dan is dit toch wel één van mijn betere ontdekkingen van de laatste tijd. Wat was 1982 toch een heerlijk zwartgallig en decadent jaar

Hoho, even terugschakelen naar 1981: Fourth Drawer down - die is zo mogelijk nog zwartgalliger

Ik ga eerst een chronologisch met The Affectionate Punch beginnen, wel zo eerlijk.. dan kijk ik wel via welk pad de heren tot zulk Magnum Opus zijn gekomen.

Hou mij tegen of ik geef deze plaat 5* !! Wat kan er nog meer "wave" klinken dan 'Bap de La Bap' en vooral 'Skipping'?

Andere favorieten zijn 'No' , het evidente 'Party Fears Two', 'Club Country' (hoor ik daar R. Smith op 2'00"? ) en 'Nothinginsomethingparticular' (één van de twee instrumentals op deze plaat).

The Affectionate Punch had al enkele nummers die meer dan ok waren, maar ik heb deze band nooit verder gevolgd. Helemaal onterecht, blijkt nu. Dit is een schitterende plaat, nog beter dan TAP

Ja, Skipping, wat een fantastisch nummer!

Club Country is echt een geweldig nummer, kwaliteit en het geeft de sfeer van de new wave als geen ander aan

Wat dacht u van Gloomy Sunday? Maar zeker ook Party Fears Two en Skipping als absolute hoogtepunten! Onderwaardering avant la lettre!

Bap de la Bap. Wat een nummer.

Sulk is een fantastisch mooi album van postpunkband Associates en deze plaat was voor mij, naast All Fall Down, Fiction en Pornography een van de meest smaakbepalende new wave albums uit topjaar 1982.

Helaas stond Sulk al die jaren toch een beetje droevig vergeten te zijn en de lp sméékte gewoon om een herwaardering. Nu... dat kan dit album krijgen.
Wat een bevlogenheid straalde deze band en vooral zanger Billy Mackenzie toch uit!
Mooie songs als Skipping, Party Fears Two en No maken van Sulk weer zo'n absolute "must have" uit die toch al fantastische eerste helft van de jaren '80!

Wel ja!

Ik krijg weer kippenvel van Club Country! Gewoon huiveringwekkend en dat bij een kamertemperatuur van minstens 20.5 graden!

Na jaren weer eens beluisterd. Intens album, waarbij de begin jaren 80 productie enigszins afleidt van de schoonheid van de nummers. Vreemd....., gedateerd en toch briljant.