The Associates - Sulk (1982)

Ik vond het altijd de minste van de drie albums die de Associates in de beginjaren tachtig gemaakt hebben. Nu na herbeluistering is mijn mening hierover toch sterk veranderd en vind het zelfs hun beste. Voor een groot gedeelte ligt dat behalve aan de beklemmende zang van Billy McKenzie zeker ook aan het magistrale "Skipping", voor mij verreweg het beste nummer dat door deze nogal zwaar onderschatte Britse new wave band gemaakt is en voor mij ook een van de beste new wave songs aller tijden is. Je moet wel voor deze duistere en zeer depri klinkende muziek in de stemming zijn uiteraard, want duister en depri ís deze muziek. Net zo depri als de muziek van Joy Division met wie de Associates gemeen hebben dat beiden leadsingers Ian Curtis en Billy McKenzie zelfmoord gepleegd hebben. Toeval? Je zou haast zeggen van niet.

4,5*

Soms denk ik wel eens dat The Associates met The Affectionate Punch eigenlijk het verkeerde publiek aan zich hebben gebonden. Begrijp me niet verkeerd, het debuut staat vol met heerlijke, pathetische postpunk en natuurlijk is er al een zeker theaterfactor op de bespeuren. Maar in essentie zijn het popliedjes die helemaal niet zo ver van pakweg XTC vandaan liggen.

Dat is op Sulk wel anders: Billy McKenzie moet reeds rijp voor de kliniek zijn geweest toen hij dit opnam. De (vaak wanhopige) gekte druipt er aan alle kanten van af. Popliedjes kun je dit met de beste wil van de wereld niet meer noemen, op de eerste minuut van Party Fears Two na. De toon loopt uiteen van intens beangstigend en deprimerend tot soms ook misplaatst pseudo-vrolijk. Dit moet welhaast de meest manisch-depressieve plaat zijn die er bestaat...

Ik zou hier eerder een stemmenpatroon verwachten als bij pakweg --If I Die, I Die van Virgin Prunes. Ik heb een beetje de indruk dat The Associates soms wat te veel in de synthpophoek wordt weggezet (Last.fm geeft The Teardrop Explodes en Blancmange als similar artists), terwijl Sulk toch echt tussen de donkerste krochten van de jaren tachtig thuishoort. Natuurlijk speelt de synthesizer hier een wat grotere rol dan bij de échte vleermuizenbands, maar toch... Zo'n nummer als Nude Spoons blaast zelfs Caucasian Walk van de Prunes met gemak weg.

En wat schetst dan mijn verbazing: Nude Spoons heeft hier twee vinkjes als beste nummer, waarvan dus een van mij. Dat zegt mij genoeg: zij die deze plaat op handen zouden moeten dragen, kennen hem niet. En dan ben ik nog steeds de enige die hier 5* voor uittrekt... Onbegrijpelijk eigenlijk, de meest doorsnee middelmaat grossiert in de vijven, maar bij een waar meesterwerk als dit geven jullie niet thuis. Nou, hup, wie volgt!

Sorry als ik wat snobistisch overkom. Misschien voel ik me ook onbegrepen...

Wauw, vette plaat is dit! Heb hem nu 3x beluisterd en er zitten echt haunting melodieën en synth/gitaarlijntjes in die je moeilijk uit je hoofd kunt krijgen. Er gaat inderdaad iets donkers en maniakaals uit van deze plaat, alsof iemand het niet meer helemaal op een rijtje heeft. Aan de andere kant klinken veel nummers toch wel strak en gestroomlijnd.. er is beslist goed over nagedacht. Het is wat betreft stijl moeilijker te plaatsen dan de meeste new wave, ik zou dit het meest in de hoek van Virgin Prunes zetten, waar veel nummers me toch wel aan doen denken, met name No en Bap de la Bap, klinkt redelijk zoals de plaat If I Die, I Die begint, met een tergend langzame dreun en piano die zwaar aanhoudt. Maar indrukwekkend. De reguliere plaat is prachtig, met Party Fears Two als voorlopig hoogtepunt, verslavend nummer! De bonustracks zijn van veel wisselender niveau, met 2 echte stinkers, nl. Love Hangover en 18 carat love affair.. die bijna tenenkrommend te noemen zijn. Maargoed, laat ik mijn cijfer geven aan de reguliere plaat, dan is dit toch wel één van mijn betere ontdekkingen van de laatste tijd. Wat was 1982 toch een heerlijk zwartgallig en decadent jaar

Hou mij tegen of ik geef deze plaat 5* !! Wat kan er nog meer "wave" klinken dan 'Bap de La Bap' en vooral 'Skipping'?

Andere favorieten zijn 'No' , het evidente 'Party Fears Two', 'Club Country' (hoor ik daar R. Smith op 2'00"? ) en 'Nothinginsomethingparticular' (één van de twee instrumentals op deze plaat).

The Affectionate Punch had al enkele nummers die meer dan ok waren, maar ik heb deze band nooit verder gevolgd. Helemaal onterecht, blijkt nu. Dit is een schitterende plaat, nog beter dan TAP

Sulk is een fantastisch mooi album van postpunkband Associates en deze plaat was voor mij, naast All Fall Down, Fiction en Pornography een van de meest smaakbepalende new wave albums uit topjaar 1982.

Helaas stond Sulk al die jaren toch een beetje droevig vergeten te zijn en de lp sméékte gewoon om een herwaardering. Nu... dat kan dit album krijgen.
Wat een bevlogenheid straalde deze band en vooral zanger Billy Mackenzie toch uit!
Mooie songs als Skipping, Party Fears Two en No maken van Sulk weer zo'n absolute "must have" uit die toch al fantastische eerste helft van de jaren '80!

Wel ja!

Ik krijg weer kippenvel van Club Country! Gewoon huiveringwekkend en dat bij een kamertemperatuur van minstens 20.5 graden!

Inmiddels een luxe uitgave van uit, lp, cds, geloof ook nog dvd, niet geheel zeker. Billy MacKenzie helaas veel te jong heen gegaan, kon het leven kennelijk niet meer aan. Sulk voor mij destijds een verademing, de zang, muziek, songs, waan plaat. Party fears two was het nummer dat vooruit snelde, vervolgens Country Club, waarlijk prachtig. Plaat, lp ja, de oude zelfs, staat nog hier en op geregeld nog. Puur genieten van iets dat ooit was. Iedereen in mijn omgeving destijds kon er nada mee. Nu nog steeds. Tja, geef toe, niet alledaags neen maar nog steeds super album met een geweldige sfeer erin. Genoemde Skipping was ook al zo'n waan song, ach de hele lp vol met classics.

Mjuman je kunt eigenlijk alle Billie MacKenzie solo platen wel kopen. Er zit eigenlijk niets slechts tussen, af en toe wat een mindere broeder maar daar staan weer sublieme broeders tegenover. Billy was toch wel een bijzonder talent en gezegend met een prachtige stem. The Glamour Chase: The Maverick Life of Billy MacKenzie, het boek wat over hem geschreven is is ook erg de moeite waard.

De hoeveelheid adjectieven die in de vorige berichten uit de kast worden getrokken om de duistere sfeer op deze plaat te kenschetsen liegt er niet om: weird, waanzin, verontrustend, beklemmend, paranoïde, gekweld, depri, gekte, wanhoop, manisch-depressief, zwartgallig. Toch hoor ik hier voornamelijk een duo op de top van hun kunnen dat naar hartelust experimenteert zonder ooit de structuur èn het spelplezier uit het oog te verliezen. Toen ik deze albums kortgeleden na jaren van veronachtzaming weer eens in de CD-lade schoof was ik eigenlijk vooral bang dat veel van de composities en de arrangementen in dienst zouden staan van de (toegegeven: hemelse) stem van Billy Mackenzie, maar in de praktijk verloochent Alan Rankine zijn pop sensibilities nergens en hebben praktisch alle nummers pakkende hooks, melodietjes en refreintjes.
        Wat echter vooral opvalt is hoe deze muziek buiten de tijd waarin hij werd gemaakt lijkt te staan. In het gitaarwerk hoor ik af en toe de sound die bands als de Cure en de Cocteau Twins in deze tijd ook hadden, en wat de zang betreft is Bowie nooit ver weg (vooral in de fabuleuze cover van Gloomy Sunday, dat me sterk aan Bowie's even fabuleuze cover van Wild is the wind doet denken), maar verder is dit een volstrekt eigenzinnige plaat die alle kanten zou opschieten wanneer Rankine en Mackenzie de teugels niet strak in handen hielden: ik hou steeds het gevoel dat ze binnen hun madness toch nooit hun method uit het oog verloren, met als neveneffect dat ik dit album wel intens en soms ook wel hektisch vind, maar nergens deprimerend of zwartgallig.
        Overigens, op mijn V2-remaster met zeven extra nummers uit 2000 staat als laatste bonustrack The room we sat in before, een titel die in bovenstaande tracklisting geheel is verdwenen. Aangezien het hier gaat om een demo-achtige versie van It’s better this way met alleen zang en twee elektrische gitaren (en een titel die eveneens een regel uit de tekst is), dacht ik dat dat nummer wel identiek zou zijn met It’s better this way [alternative version] hierboven, maar op Spotify hoor ik dat dat niet zo is. Vreemd dat mijn bonustrack niet op de nieuwere en uitgebreide versie is meegekomen. (Wel te beluisteren op Spotify op de V2-versie uit 2000 die daar ook op staat, één van de drie versies van Sulk die op Spotify te vinden zijn.)