Genesis - Genesis (1983)

Ben het op een groot gedeelte met je eens in je reactie hier in het algemeen maar ik vind op dit punt dat je Rutherford tekort doet en zelfs onderschat. De man was als componist, bassist en als (slag) gitarist zeker wel van invloed op de composities van de band.

Bijvoorbeeld als (mede) componist:

• Abacab
• After the Ordeal
• Aisle of Plenty
• Anything She Does
• Behind the Lines
• The Carpet Crawlers
• The Cinema Show
• Congo
• Dance on a Volcano
• Deep in the Motherlode
• Domino
• Duchess
• Fading Lights
• Firth of Fifth
• Fly on a Windshield
• Get ’Em Out by Friday
• Hold on My Heart
• I Can’t Dance
• I Know What I Like (In Your Wardrobe)
• Illegal Alien
• In Too Deep
• Invisible Touch
• Jesus He Knows Me
• Keep It Dark
• The Lamb Lies Down on Broadway (titeltrack)
• Land of Confusion
• Mama
• More Fool Me
• No Reply at All
• No Son of Mine
• Paperlate
• Supper’s Ready
• That’s All
• Throwing It All Away
• Tonight, Tonight, Tonight
• Turn It On Again
• Watcher of the Skies
• Follow You Follow Me.

Bron: Category: Songs (co) written by Mike Rutherford - Wikipedia - en.wikipedia.org. Zijn er meer dan 80.

En vergeet vooral zijn bass pedals gebruik niet in vele nummers. Hemels ! En reken maar dat ik hem als muzikant ook zeer hoog heb zitten. Als bassist vind ik hem uniek in de band en zeker ook op de 12-snarige gitaar. Daar heeft hij, als muzikant, zeker een stempel gedrukt op de band.

Rutherford heeft ook de Roland CR-78 in de band geïntroduceerd die een grote rol speelt op bv Three Sides Live - luister bv eens naar het hemelse intro van Duchess (te lezen in zijn biopic The Living Years - Mike Rutherford). Mooi boek om te lezen ook !

Als ik hem bij concerten zag dan zie je een rustig op de achtergrond opererende muzikant (die heel veel dan in die stille houding presteert) maar wat hij doet, geschreven heeft en betekend heeft vind ik op gelijk niveau staan met de andere leden van deze door ons allebei zeer gewaardeerde en prachtige band.

Jij hebt je huiswerk wat composities betreft duidelijk beter gedaan dan ik. Overigens had ik het wel meer over de sound van de band. Ik kan zijn akoestische gitaar en basgitaarkunsten zeker tot en met Wind & Wuthering enorm waarderen, maar zijn sologitaar kunsten in de 3 mans band versie totaal niet. Geen virtuositeit en niet de geweldige sound die Hackett produceerde.

Dat geldt dus ook voor de solo op Home By The Sea op deze schijf. Ik kan het niet bijzonder vinden en ik weet ook niet of de krachtpatserij van Daryl Stuermer hier aan had kunnen bijdragen. Ik zal de voorgestelde literatuur er eens op naslaan. Overigens is Rutherford een vreselijk aardige gast, tijdens mijn eerder beschreven ontmoeting was hij echt enorm aardig en staan we lachend op de foto.

Maar uiteindelijk zijn we het wel eens. Topband. Niets qua muziek kan wat mij betreft de periode 1970-1977 van Genesis overtreffen.

Ik geef deze schijf 3 punten.

Mijn Genesis-voorkeuren liggen nog altijd heel veilig in de jaren zeventig, een tijdperk waarin Peter Gabriel rondliep alsof hij net uit een prehistorisch moeras was gekropen. Daarna heb ik de band Genesis met Phil Collins in de hoofdrol (grotendeels) keurig links laten liggen. Op Mama na dan. Daar kon je niet omheen. Dat gemene lachje… heerlijk. Alsof Phil je keihard uitlacht terwijl je gezellig probeert mee te blèren.

En eigenlijk is het album Genesis best aardig om eens in z’n geheel te beluisteren. Het heeft genoeg fijne momenten om je aandacht vast te houden zonder dat je er een studie van hoeft te maken. Het is gewoon weer zo'n plaat die je zonder schuldgevoel opzet terwijl je de afwas doet of de vloer boent. Illegal Alien en Just a Job to Do klinken daarentegen wel een beetje alsof de band in een ontzettend melige bui en zonder al te veel succes verplicht werd iets op te nemen. ‘Job done!’, zou ik zeggen. Echt verschrikkelijk!

Nee, Genesis is geen meesterwerk, maar ook geen ramp. Het is een album dat je opzet als je iets zoekt dat niet al te veel moeite doet.

Na het tegenvallende Abacab kwamen ze toch weer redelijk sterk terug met deze "Genesis." Ik deel wel de mening van veel scribenten hier dat het oude werk van Genesis veruit het beste is, zeker als je de band kent vanaf het begin en fan bent van het eerste uur (zoals ik.)
Deze " Genesis" heeft twee gezichten: enerzijds de B-kant die leuke stukjes kent, maar die zeker niet bijzonder is, anderzijds de A- kant en die is overwegend geweldig ! De hitsingle "Mama" is ijzersterk. Die langzame, ietwat dreigende opbouw, geleidelijk afstevenend op de climax wanneer de drums snoeihard invallen en Collins zijn zangpartijen echt uit zijn tenen laat komen...prachtig ! Dan volgt het magere "that's all" waarna het weer optimaal genieten geblazen is bij "Home by the sea" en "Second home by the sea."
Een wat wisselvallige plaat dus, die wat mij betreft ondanks de mindere stukken volledig gered wordt door eerder genoemde krakers op de A- kant.

Heb je Trick Of The Tail en Wind & Wuthering ook links laten liggen? Ik kan het mij bijna niet voorstellen. De laatste kunststukjes met Steve Hackett.

Daarna is het voor mij grotendeels ook klaar, al bevat elke Genesis plaat nog wel iets genietbaars. Ik had op nummers als Mama en Home By The Sea op deze plaat wel eens een bijdrage van Hackett willen horen in de stijl van 'In That Quiet Earth'.

Wanneer mag je jezelf fan van het eerste uur noemen? Als je ze al volgt vanaf Trespass? Knap!

Of als je de overgang van prog naar pop bewust hebt meegemaakt?

Op elke Genesis plaat vanaf 1980 valt nog wel wat te genieten, zo ook op deze. Het is geen jaren 70 Genesis helaas, maar inderdaad zijn Mama en Home By The Sea nog best oké. En op zich is deze plaat in zijn geheel beschouwd nog helemaal niet zo verkeerd, op That's All, Illegal Alien, Taking It All Too Hard en It's Gonna Get Better na dan.

Yep.

Na The Lamb Lies Down on Broadway heb ik Genesis niet meer gevolgd. Maar dat kwam niet door het wel of niet aanwezig zijn van goede muziek of muzikanten, maar door een wijziging in muzieksmaak. Kan natuurlijk ook nog. Ik raakte min of meer een beetje uitgekeken op symfonische rock of progrock. Dit is later wel weer goedgekomen.

Dan zou ik Trick Of The Tail en Wind & Wuthering toch nog even een kans geven.

Okidoki!

Ja, ik volg ze al vanaf Trespass. Dat was ook een van de eerste LP's die ik had.

Inderdaad Alicia want die zijn 10 x beter dan GENESIS (1983)

Okay, ik ga ermee aan de slag! Maar eerst de nieuwe van Gabriel. Nog even geduld dus...