Genesis - Genesis (1983)

Na alle discussie heb ik hem vannacht ook maar weer eens opgezet. Je hebt van die platen die je een tijdje niet hoort, waarbij hij wat wegzakt in de herinnering. Bij herbeluistering realiseer je je plotseling wat een goede plaat je al die tijd hebt laten verstoffen.

Dit plaatje is helaas meer een voorbeeld van het tegenovergestelde. Dat er een paar tamelijk flauwe nummers opstaan was gevoeglijk bekend, maar het meest storend zijn eigenlijk de in de basis vrij goede nummers die op details verziekt worden. Meest pregnante voorbeeld is wel die "stuwende" drumcomputer die heel Second Home by the Sea volstampt.

Op de B-kant vind ik Just a Job to Do overigens wel een hoogtepunt.

Of het nu wel of niet een grap is dat het demonische lachje in Mama is afgeleid van het lachen van Grandmaster Flash in The Message weet ik niet; ritmisch gezien zou de beat van Mama weer prima onder een hiphop nummer passen.
Een sterke opener waarbij Phil Collins terecht de hoofdrol opeist.
Eigenlijk een mooi gegeven dat hij Genesis hier trouw bleef.
Solo was hij succesvoller dan bij zijn band, en Mama sluit dan ook meer aan bij Genesis, dan bij zijn solowerk, op de kenmerkende drums na.
That’s All past voor mijn gevoel meer op ...But Seriously.
Een stuk commerciëler dan Mama, maar vreemd genoeg geen hit.
Onder de naam Phil Collins had deze waarschijnlijk beter gescoord.
De gitaarsolo op het einde heeft wat raakvlakken met Big Love van Fleetwood Mac, en had wat prominenter aanwezig mogen zijn.
Home By The Sea is ook een echte single, maar deze werd nog minder opgepakt, hier is het symfonische element wel weer aanwezig.
De overgang naar Second Home by the Sea had ik mooier verwacht, dit is geen vervolg, maar meer een los staand nummer, alleen de tekst op het einde sluit er wel op aan.
Bij de sound moet ik meer aan de eerste twee albums van Tears For Fears denken, maar het geheel is mij net iets te langdradig.
Ook een naam als Jan Hammer is niet ver weg; een grappig feit is dat Phil Collins later een gastrol in Miami Vice zou vervullen.
Illegal Alien is blijkbaar ook op single verschenen, maar blijft totaal niet hangen, deze ook nooit op de radio voorbij horen komen.
Bij het einde zou een mooi Afrikaans ritme passen, maar blijkbaar had Collins het al te druk met zijn rol als frontman, waardoor hij vergeet om te drummen.
Taking It All Too Hard was de 5e single, dus blijkbaar was deze plaat wel degelijk gericht op een groter publiek; ik denk zelfs het Phil Collins publiek; welke ook Hello, I Must Be Going! en Face Value in de kast hebben staan.
Sterker nog; ik denk dat veel mannen deze bewust naast de Phil Collins platen hebben staan, zodat hun vrouwen deze ook eerder uit de kast zullen trekken.
Het lied is zelfs voor Phil Collins begrippen erg zoetsappig; dus zeker voor Genesis.
De laatste drie nummers Just a Job to Do, Silver Rainbow en It's Gonna Get Better hadden ook prima singles kunnen zijn, helaas net zo niets zeggend.
Niet helemaal geslaagd deze Genesis; ondanks het geweldige Mama.
Opvolger Invisible Touch bezat nog genoeg spannende momenten, maar We Can’t Dance blijf ik net als deze een veredeld solo album zien; maar goed, daar zullen de meningen verdeeld over zijn.
God Collins lag op de laatste dag van het scheppingsverhaal lui in zijn hangmat, en pakte af en toe nog wat stiften om zijn kleurenboek versie van de bijbel af te ronden.

Ok, het eerste 'commerciële' album met Phil Collins dat ik wel al lang in mijn kast had staan. Voelt het nu aan als een koude douche nu ik de Gabriel-periode beter tot me heb genomen? Nee, nog steeds niet, aangezien ik ook houd van de meer klinische sound van de jaren '80. En nog steeds vind ik de muziek te gedetailleerd om zomaar een pop/rock album genoemd worden. De ritmes in Silver Rainbow met rare toetseneffecten zorgen nog steeds voor een moeilijkere en interessantere songstructuur dan het gros van wat er in de hitparades stond. Ook It's Gonna Get Better kenmerkt zich door interessante ritmes (weergaloze baslijn!) en ik weet zeker dat niemand Mama een makkelijk nummer zal noemen. Groots en kil met een weergaloze zangprestatie van Collins. Een van de meest naargeestige 'pop'-songs ooit en wat mij betreft ook eentje die op een andere wijze niet onderdoet voor de prog-tracks uit de jaren '70.

Hiertussen zitten That's All en Illegal Alien weer wat meer als gewone nummers. Toch is That's All in zijn minimale instrumentatie lekker catchy en vind ik Illegal Alien een hilarische satire met eveneens leuke videoclip. Het beste zit hem echter in het Home By The Sea tweeluik, waarbij zowel de tekst als de steeds verder opbouwende instrumentatie (en uiteindelijke terugkeer naar het hoofdthema) me nog steeds in vervoering kunnen brengen. De self-titled is zodoende wat mij betreft nog steeds een schot in de roos!

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Genesis
9. Trespass
10. Duke
11. Abacab
12. From Genesis To Revelation

Deze lp staat al een tijdje in de kast en eigenlijk ben ik nooit verder gekomen dan Mama. Mama is natuurlijk een weergaloos nummer dat absoluut tot de beste songs van de band behoort. Nu wist ik wel dat Genesis in de jaren tachtig een behoorlijk andere koers is gaan varen. Dat maakte me eigenlijk niet uit, maar ik hoopte meer kwaliteit zoals Mama tegen te komen. Genesis laat hier horen dat elektronische muziek wel degelijk spannend kan klinken. Duke en vooral Abacab doen het niet voor mij. Deze titelloze plaat begint erg goed, maar zakt steeds verder weg. House By The Sea is ook heel mooi, maar het vervolg hoeft van mij niet zo. Illegal Alien is een poging om humoristisch en werkt bij mij averechts. Daarna is het eigenlijk ook wel gedaan met dit album en vaart het verder op de Duke-koers. Niet vervelend, maar ook niet echt boeiend.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
11. Abacab

flut album met irritante jaren tachtig dreun .

… If it's gonna get better, it starts with a feeling

In 1988 heb ik het album, een elpee, van de hand gedaan bij de afsluiting van mijn radiozendperiode. En dat was niet echt een slechte beslissing, dacht ik. Maar toch - af en toe knaagt een stukje heimwee naar die tijd en dan komen flarden boven. Voor 99 eurocent de CD opgescharreld en door een sopje gehaald. Een originele Vertigo Phonogram van 1983: een Target CD, voor wie dat nog wat zegt. En het draaien brengt me onmiddellijk de gevoelens en herinneringen naar boven die ik in de jaren '80 achterliet. Wonderlijk weer.

Genesis was sinds Abacab en 'de Groenoordhallen' een klein beetje in achting gedaald. Het serieuze progressieve geluid was immers omgeruild voor een stuk harde electro. Phil had net twee succesvolle soloplaten gemaakt, die warempel meer op het oude Genesis leken dan dit eigen titelloze Genesis. Nu leek het de beurt aan Mike Rutherford. De jaren '80. Zo moet ook Bob Dylan zich gevoeld hebben toen hij zijn akoestische gitaar omruilde voor een electrische en op concerten voor 'Judas' werd uitgejouwd. De fans waren niet blij. En ik ook niet. Ik heb het wel eens eerder gezegd: geen conservatiever volkje dan de volgelingen van de 'progressieve' muziek, de 'proggers', zeggen we nu. Het is helemaal fout als er een stukje soul en trompetgeschal klinkt op een progressieve plaat. En harde computerdrums ... stel je voor, dan is de magie doorbroken.

Genesis ging nooit meer terug in het hok waar de schare volgelingen hen zo graag veilig had opgeborgen. Met de sprookjesachtige holly hobby-achtige hoezen. De tijd draaide door. En of ik dat niet jammer vind?
In zekere zin wel. Maar dit is toch ook weer niet zo ellendig als wordt voorgesteld. In vergelijkende zin misschien. Nou nee, het is toch wel klassepop. En in een gedurfde productie. Een stap in een andere richting en beter dan voorganger Abacab (1982).

(Second) Home by the Sea bijvoorbeeld en de fraaie ballad Taking It All Too Hard. Dat mag er echt wel zijn. De pompeuze opener hoeft van mij niet. Mijn mama leeft niet meer en ik herinner me haar toch liever anders. En Illegal Alien is typisch Rutherford en actueel gebleven. Ook met Silver Rainbow ben ik niet ontevreden.

Ach, dit album siert dus weer de platenkast en mag blijven. Maar heel veel meer dan 3 sterren gaat het niet worden. Tenslotte kan ik nog melden: vergeet de remaster en ga voor deze oeroude CD!