AC/DC - For Those About to Rock (1981)

Brian Johnson's eerste plaat met AC/DC "Back in Black" was gelijk een schot in de roos, dus dat schept hoge verwachtingen. En hoge verwachtingen zijn altijd moeilijk in te lossen. "For Those About to Rock We Salute You" begint sterk met het gelijknamige titelnummer. Maar daarna zakt het in. De liedjes zijn ronduit matig en weinig memorabel. Brian Johnson knijpt erg met zijn stem, voor mijn gevoel nog meer dan dat hij normaal doet. Maar dan ineens, vanaf het geweldige "Evil Walks" keert AC/DC het tij. Het restant van de nummers zijn van een stuk hoger niveau en AC/DC herstelt zich van een middelmatige eerste helft van deze plaat. Het niveau van "Back in Black" wordt hier niet gehaald, maar uiteindelijk haalt "For Those About to Rock We Salute You" toch nog een voldoende.

Na het uitkomen van Back in Black toert AC/DC vanaf 29 juni 1980 tot 28 februari 1981, startende met 6 warm up gigs in de Lage Landen. In november 1981 komt dit album uit met opnieuw een sobere maar universeel herkenbare hoes. De beroemde kanonnen doen hun intrede, de trommelvliezen zijn gewaarschuwd.

Hoe volg je een topalbum als Back in Black op? Volgens mij moet je het zelfs niet proberen want het zorgt alleen maar voor druk, volgens mij moet je gewoon lekker je eigen ding doen. Zo’n goed gevoel krijg ik niet bij dit album, een aantal vullers en/of halve missers staan een topalbum in de weg.

Voor een AC/DC verzamelaar kies ik zeker het titelnummer, Evil Walks en misschien nog Night of the Long Knives. Na dit album werd het moordend tempo qua opnemen en touren afgezwakt. Hun opvolger Flick of the Switch schat ik iets hoger in.

Toen ik deze For Those About To Rock eindelijk weer eens draaide, was ik blij verrast. Wat is dit eigenlijk een lekkere bluesrock plaat. Wat een prima sound heeft dit album: een beetje lazy AC/DC. En wat speelt de band steengoed en zingt Brian de longen uit zijn lijf. Er staan een flink aantal (erg) goede nummers op, waaronder de titelsong natuurlijk. Maar ook de drie nummer daarna Put the Finger on You,
Let's Get It Up & Inject the Venom zijn sterk. Kant 2 van de plaat begint geweldig met Evil Walks, gevolgd door het oh zo fijne C.O.D en de blues van Breaking The Rules. Echt een prima plaat van de mannen.

Op de poppagina van de NCRV-gids die bij ons op de deurmat viel, besprak een fan de nieuwe AC/DC. Hij vond de titelsong van hetzelfde kaliber als Child in TIme van Deep Purple. Dat was ik niet met 'm eens, maar een fantastische song vond ik visitekaartje For Those About To Rock (We Salute You) zeker.

Al het jaar nadat de band toch nog onverwacht in Amerika doorbrak met Back in Black, was daar de opvolger. En ja, de titelsong... Met de knipoog naar de Romeinse gladiatoren, het plinkeplinkgitaarspel in het eerste deel, het kanonnengebulder halverwege en daarna de versnelling, werd meteen duidelijk dat dit een instant-klassieker was.
Hetzelfde gitaargepluk klinkt in het snellere I Put the Finger on You, die ook regelmatig op de radio klonk. Op de lange golfradio had ik inmiddels bij de Franstalige zender WRTL het programma Wango Tango van Francis Zegut ontdekt en deze schreeuwende dj bleek een grote fan van de plaat. Door de maanden heen draaide hij elke aflevering wel een track, behalve de twee genoemde ook frequent Snowballed, Evil Walks en Night of the Long Knives. Plus zo af en toe op zijn vaste vrijdag- en later ook zondagavonden een ander nummer van de plaat; deze Parijzenaar was een groot fan van de groep en van zijn omroep mocht hij draaien wat hij wilde.

Zijn enthousiasme deel ik niet helemaal. Vooral kant B is langzaam en dat ging mij snel vervelen, mede omdat er op de A-kant ook al twee nummers in die categorie staan. Jammer, voorheen nam de band diverse snelle klassiekertjes op. Desondanks een dikke voldoende voor de altijd moeilijke opvolger van een succesalbum.

Nog wel een vraagje: de klok op BiB klinkt héél indringend; hadden die kanonnen niet hárder gekund?