menu

Tom Waits - Swordfishtrombones (1983)

mijn stem
4,14 (633)
633 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Island

  1. Underground (1:58)
  2. Shore Leave (4:12)
  3. Dave the Butcher (2:15)
  4. Johnsburg, Illinois (1:30)
  5. 16 Shells from a Thirty-Ought Six (4:30)
  6. Town with No Cheer (4:22)
  7. In the Neighborhood (3:04)
  8. Just Another Sucker on the Vine (1:42)
  9. Frank's Wild Years (1:50)
  10. Swordfishtrombone (3:00)
  11. Down, Down, Down (2:10)
  12. Soldier's Things (3:15)
  13. Gin Soaked Boy (2:20)
  14. Trouble's Braids (1:18)
  15. Rainbirds (3:05)
totale tijdsduur: 40:31
zoeken in:
avatar van Zachary Glass
4,5
Ik heb 'em op vinyl (gekregen van papa - ben ik effe gelukkig dat-ie de laatste jaren een verstokte Miles Davis-fan geworden is )

Deze plaat vind ik dus nog steeds een ware klankenregenboog.

Ieder nummer klinkt alsof het stuk is. En jawel - ik hou enorm van kapotte dingen, alles wat naar z'n einde loopt (de koffiemolen! de Audi 80!) - verblijdt me telke male met een nieuw geluid (varieert van "iiiiiiiiiiiiiiiepp" tot "ssssssssssssssscrrrrrrrrrrrrratch"!")

Da's het mooie aan deze plaat - 's ochtends hoor je "Swordfishtrombones" en klinkt ze "oranje"/'s avonds draai je zo opnieuw en klinkt ze "rood".

En zo'n nummer als "In the neighborhood" - ik zou daar geen slecht woord over kunnen zeggen, zelfs in mijn slechtste momenten

avatar van ManicM
Inderdaad, een hoog krakkemikkig potten-en-pannengehalte. Vooral 'Town With No Cheer', zo kaal en breekbaar. Fantastische CD, ik ben er alleen nog niet helemaal uit of ik 'Rain Dogs' niet beter vind.

ElMeroMero
Raadselachtig en vertrouwd tegelijk, klinkt dit grensverleggende meesterwerk van de heer Waits, toch wel mijn favoriete artiest.

Aan de ene kant heb je de uptempo bluesrockers die we van Waits gewend zijn, zoals Down, Down, Down, 16 Shells... en Gin Soaked Boy waarop hij het op zijn Howlin' Wolfs uitgilt, het wat trager meedeinende In The Neighbourhood en het tot zielens toe ontroerende Soldier's Things.

Het album zou zo op de eerste indruk af klinken als één van zijn eerdere platen, ware het niet dat Waits songs op deze plaat gezet heeft, die telkens weer als een struikrover zo verrassend uit het struikgewas springen. Openingszinnen zoals

Frank(...) hung his wild years on the nail/
he drove through his wife's forehead


lichten een tipje op van de sluier die de briljante waanzin van deze plaat bedekt.

De ongebruikelijke instrumentatie-vooral in de percussie-en muzikale arrangementen in nummers zoals Underground, Trouble's Braids en Swordfishtrombones, gepaard met de cryptische songteksten, zetten je als luisteraar steeds weer op de verkeerde voet.

Mijn persoonlijke favorieten zijn dan ook enkele van deze nummers die na ontelbare luistersessies mysterieus en spannend blijven klinken.

De eerste is Shore Leave, in mijn ogen een soort ode aan Slauerhoff. Haast fluisterend zingt Waits over een zeeman die wanhopig van de eenzaamheid en heimwee om zijn vrouw kermt. Dit gaat gepaard met flarden gitaarmuziek en vreemde klanken waardoor je je inderdaad in een of andere oosterse havenstad gaat wanen.

De tweede is Frank's Wild Years waarin Waits-met zijn gebruikelijke aandacht voor het pakkende detail- op zijn dooie gemakje een verhaal vertelt over een man die, afgestompt door zijn saaie leventje, zijn vrouw ombrengt en dan schaterend van het lachen zijn eigen huis in de fik steekt.

Het contrast tussen de nonchalante voordracht van Waits, het ludieke jazz-melodietje en het grappig-gruwelijke verhaal blijft het voor mij toch wel doen.

Voor ieder die zich voor een tijdje wil onderdompelen in een bad van tegendraadse en fascinerende muziek, beveel ik deze plaat van harte aan.

avatar van ManicM
Mooi gezegd, ElMeroMero, al moet ik wel zeggen dat ik deze plaats juist in schril contrast vind staan met zijn eerdere werk; dat was toch meer de toegankelijke, rokerige beat-jazz met film-noir achtige trekjes. Deze plaat neemt ineens een heel andere wending (ik had de gezichten in 1983 wel willen zien toen déze plaat ineens uitkwam), Waits schetst hier een zigeuner-achtige fantasie-wereld vol hoeren, zwervers en dronkaards....

ElMeroMero
ManicM schreef:

al moet ik wel zeggen dat ik deze plaats juist in schril contrast vind staan met zijn eerdere werk; dat was toch meer de toegankelijke, rokerige beat-jazz met film-noir achtige trekjes. Deze plaat neemt ineens een heel andere wending (ik had de gezichten in 1983 wel willen zien toen déze plaat ineens uitkwam), Waits schetst hier een zigeuner-achtige fantasie-wereld vol hoeren, zwervers en dronkaards....


Had ik dan nog niet aangegeven dat deze plaat zich op een aantal fronten duidelijk onderscheid van zijn voorgangers ? Volgens mij wel.

Dat gezegd te hebben met de mogelijkheid van wijsheid achteraf, zie ik deze plaat, samen met 'Raindogs', meer als een overgangswerk naar het échte abstracte werk van 'Bone Machine' en 'The Black Rider'.

Ook kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Waits voor 'Swordfishtrombones' al een hele poos rondliep met het idee het muzikale roer radicaal om te gooien. Op 'Blue Valentine' heeft hij ook al enkele nummers gezet die als vingeroefening dienen ( ik denk hier vooral aan Red Shoes by the Drugstore en Romeo is Bleeding) voor de vreemdere nummers op deze plaat, zoals Shore Leave en Swordfishtrombone.

Dus écht super-verrassend zal het volgens mij destijds niet geklonken hebben, ook omdat de vreemde, nieuwerwetse nummers een organisch geheel vormen met de 'old-school' Waits nummers.

avatar van bonothecat
4,0
Geen Waits fan cq kenner. Toch deze cd maar eens beluisterd. Is vandaag al van een 2,5* naar een 3,5* ster gegaan. Misschien is er hier toch sprake van een ontluikende liefde, die ik hier ook al bespeur bij enige van de andere auteurs. Ok een printopdracht naar het afdrukapparaat, misschien wordt de cd nog mooier

4,0
Voordat ik dit album kocht had ik al enorm veel over Tom Waits gelezen, maar nog nooit iets van 'm gehoord. Nadat ik het album kocht duurde het nog weken voor ik 'm eens beluisterde. Misschien duurde dat allemaal zo lang omdat ik me, ondanks alles dat ik las, maar niet voor kon stellen hoe de muziek zou klinken. Maar goed, ik zou zelf ook niet weten hoe ik dit precies moet omschrijven. Misschien klinkt het wel 'kapot', zoals Zachary zegt, maar ik ga me er beter niet aan wagen. Mooi, dat is het sowieso.

4*

avatar van sq
3,5
sq
Het aardige van dit album is misschien ook wel dat zo iedereen zijn eigen favoriet wel heeft. Voor mij is het ´Town with no Cheer´. Erg leuk ook voor een feestje laat in de avond, en dan laat je m opstaan omdat ´In the Neighborhood´ daar zo lekker achteraan komt.

avatar van Paalhaas
4,5
Rainbirds staat nu al een kwartier op 'repeat 1'. Wat is dat mooi zeg! Eén van de subtielste juweeltjes van Waits. Wat zeg ik? Hét subtielste blablabla

avatar van Eddie
3,5
Persoonlijk vind ik 16 Shells from a Thirty-Ought Six altijd erg leuk, overigens de hele plaat is erg sterk. Tom Waits is voor mij altijd een aangename afwisseling tussen al het metal geweld.

Down_By_Law
Je kunt gewoon niet ontkennen dat dit een meesterwerk is. Op "Heartattack And Vine" en "Mule Variations" na mijn Waits favoriet. Elk nummer is uitzonderlijk goed, met name 'Soldier's Things', 'Town With No Cheer', 'Underground', Johnsburgh Illinois', 'Shore Leave' en het emotioneel geladen (instrumentale) piano-nummer 'Rainbirds'. Onmisbaar in een fatsoenlijke CD collectie. 5/5

avatar van Martin Visser
5,0
Ik ken deze plaat nu nog maar een paar weken, maar ik ben compleet verk(n)ocht. Aanvankelijke waardering van 4* opgehoogd tot 5*. Ik moet meer van dat moois van Waits gaan luisteren. Als dit het mooiste is, moet ik serieus overwegen om 'm in mijn top 10 te zetten.

avatar van Koekebakker
5,0
Het mooiste is vooral: voor wie er maar een klein beetje van houdt, heeft de man geen slechte plaat gemaakt

Swordfishtrombones vind ik wel Waits op z'n allerbest. Zowel rauw, knarsend en schurend als warm, intiem en breekbaar, zoals EMM en Zach dat als geen ander kunnen beschrijven

Het is ook een breekpunt in "s mans oeuvre". De albums tot aan deze zijn wat bravere, puur romantische singer/songwriter-in-de-kroeg platen, maar vanaf dit album gaat hij compleet los. De vier reguliere albums die hij tussen '83 en '99 maakte, vind ik dan ook allemaal ijzersterk.

avatar van tomthumb
4,5
Ik sluit me aan bij de woorden van koekebakker: mooie beschrijving!
Wereldplaat!!!

4,5
Toen ik alleen van top40 hield, draaide een vriend van me dit album, onder het genot van wat jointjes Rare muziek vond ik het.
Maar na 10x luisteren... Wauw.
Mijn eerste kennismaking met andere (en betere) muziek.
Blijft voor altijd in mn top10 staan denk ik.

5,0
Underground is eigenlijk een absoluut geweldig nummer . Telkens ik het hoor denk ik weer juist ja, dat is dat nummer waarin voor het eerst Waits zijn échte genialiteit naar boven komt. Het klinkt alsof er iets héél hard kapot geslagen wordt op een of ander aambeeld, en tegelijk klinkt het geweldig triomfantelijk. Waar hij het nu eigenlijk over heeft weet ik niet, daar in die wereld onder de grond, maar tot de verbeelding spreken doet het zo al, en meer hoeft een nummer niet te doen.
En zo zou ik eigenlijk elk nummer van deze geniale cd kunnen beschrijven (de taferelen die voor mijn ogen opdoemen als ik naar Dave The Butcher luister zijn niet voor publikatie vatbaar, maar er speelt meestal een orgel en een héél zatte priester in mee ).

Mijn lievelingscd blijft Frank's Wild Years, maar het is vast geen toeval dat het titelnummer daarvan juist hierop staat .

avatar van beruk
3,5
Ik vind zijn jaren zeventig platen het beste (toen zijn stembanden nog heel waren) maar dit is een hele bijzondere plaat als alle andere tom waits platen soundtracks zonder film

thejazzscène
Ja, Beruk, hehe toen zijn stembanden nog heel waren. Op een paar platen van hem denk je echt dat zijn longen uit zijn mond gaan komen. Echt ruw schuurpapier. Maar om het over deze plaat te hebben, een meesterwerk. Vooral die grote trommen en dat nummer (ik denk nummer 3) dat hij door een jungle of iets dergelijks loopt, heel mysterieus. Wat ik me heb gerealiseerd is dat hij vooral sterk is in het vertellen van verhalen met bijhorende muziek (zoals nummer4).
Een plaat die in de geschiedenisboeken mag komen.

Mojo Pin
Zware kost voor de beginnende Waits luisteraar. Ik onthoud me voorlopig even van een stem, daarvoor heeft het album gewoon nog wat luisterbeurten nodig. Maar intrigeren doet het zeker

Davez
Ik vind deze beduidend minder dan de 2 opvolgers.
Town with no cheer is bijvoorbeeld een doodsaai nummer.
De instrumentale tracks zijn ook niet bijzonder geweldig.

Shore leave, underground, in the neighbourhood, gin soaked boy en 16 shells zijn wel sterke nummers.

De 2 opvolgers zijn echter wel geniaal! Veel toegankelijker ook.

avatar van Aurum
5,0
Davez schreef:
Town with no cheer is bijvoorbeeld een doodsaai nummer.


Dat nummer weet mij anders behoorlijk te raken. Zo zie je maar hoe smaken verschillen.

Beste Waits album voor mij dit (op dit moment, het wisselt nog wel eens).

avatar van HiLL
5,0
Wat een grandioos album! Energiek, agressief, mooi, intens, warm en vooral prikkelend. Ik noem een nummer als 16 Shells from a Thirty-Ought Six Dat gaat bij mij door merg en been! WOW! Tom ROCKS! Zo ontzettend lekker ''agressief'' en energievol en dan, en dan wat een ongelooflijk mooi, lief, klein, mooi en gevoelig nummer (en mijn favoriet) als Soldier's Things. Ik liep net van de bus naar huis, het was al donker en de wind vloog door mijn haren. De lampen gaan aan in de huizen waar mensen net binnenkomen. Het is koud, binnen is het warm. Ik rammel, ben moe.... Dit nummer aan en mijn hart wordt geraakt! Werelds!

Ik ga nog even door. Wat ik zo knap vind aan de muziek van Tom Waits, de beste man kan hele spannende en dreigende muziek maken en daar tegenover weer van die heerlijke ''whiskey in een donkere, warme bar met veel rook en gezellige mensen die van steengoede muziek houden'' liederen maken. Neem daarbij prachtige jazz, blues, rock, folk, avant-garde invloeden en ik blij.

Mojo Pin
Die tekst van Frank's Wild Years is echt geniaal

avatar van Paalhaas
4,5
Inderdaad, echt één van de allerbeste die ik ken. Uniek schrijftalent, die man.

Davez
Ik begrijp niet waarom deze plaat me weinig doet terwijl ik de 2 opvolgers zo geweldig vind. De vette ritmes die ik terugvind op RD en FWY zijn hier schaars.

Dit is voor mij duidelijk het voorbeeld van een experiment dat hij pas op zijn volgende album perfectioneerde.

avatar van MichelDumoulin
3,5
De geest van Captain Beefhart zweeft rond.

avatar van Jochempie
4,5
Werkelijk geniale plaat.Mijn favoriete nummertje is toch wel Frank's Wild Years, omdat het gewoon zo'n coole tekst is.

fredpit
MichelDumoulin schreef:
De geest van Captain Beefhart zweeft rond.


Soms lees je op MuMe een opmerking die je aan het denken zet...die je als het ware weer iets verder stuurt in je muzikale ontdekkingstocht.

Dit is er zo'n eentje....

avatar van Tribal Gathering
3,0
Davez schreef:
Ik begrijp niet waarom deze plaat me weinig doet terwijl ik de 2 opvolgers zo geweldig vind. De vette ritmes die ik terugvind op RD en FWY zijn hier schaars.

Dit is voor mij duidelijk het voorbeeld van een experiment dat hij pas op zijn volgende album perfectioneerde.


Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.

Deze plaat mist voor mij een beetje de muzikale warmte van andere platen en de heerlijke gekte van zijn latere werk. Het klinkt een beetje te klinisch.

In the neighbourhood en Down, down, down houden hem nog net van een onvoldoende af, maar deze hoort bij mij toch duidelijk bij zijn wat mindere platen.

avatar van Paalhaas
4,5
Foei, jongens, dit album is toch gewoon een meesterwerk? Laat ik het even uitleggen:

De ruwe klap in je gezicht van Underground, het heerlijk sfeervolle Shore leave, zonder twijfel één van 's mans allerbeste nummers, het kekke avantgarde-nummertje Dave the butcher, de prachtige, bondige liefdesverklaring van Johnsburg, Illinois, de treurige melancholie van Town with no cheer, het glimlachopwekkende volkslied In the neighbourhood, de fijne interlude Just another sucker on the vine, het übercoole Frank's wild years, met één van de treffendste teksten die ik ken, de briljante marimbageluiden van Swordfishtrombones, één van de hoogtepunten, de kostelijke boogie van Down, down, down, het prachtige, ontroerende Soldier's things, Ribot lekker op dreef in Gin soaked boy, het geweldige, bangmakende Trouble's braids en de perfecte afsluiter Rain birds.

Even een optelsommetje doen, en je zit zo aan de 4,5/5.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:55 uur

geplaatst: vandaag om 15:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.