Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

Mooie plaat. Wyatt, oorspronkelijk de drummer van Soft Machine, heeft een opvallende, hoge stem en zijn composities vullen zonder opdringerig te worden makkelijk je hele kamer. Rijk aan details en sfeer, rijk aan emotie ook als je bedenkt dat Wyatt vlak voor de relaese door een val uit een raam verlamd was geworden en besefte dat hij niet meer de drummer van weleer zou worden en andere muzikale uitlaatkleppen zou moeten vinden. Indrukwekkend. 3,5*, omdat hij in de jaren erna met nog beter werk op de proppen kwam.

Vlak voor de release verlamd? Ik weet het niet helemaal zeker maar ik meen dat dit het eerste album van hem was na zijn val.

Maar ben het wel met je eens: erg bijzonder album met een heel aparte sfeer die ik alleen op later werk niet meer echt terug hoor.

Dat bedoelde ik, hij viel volgens mij tijdens of vlak voor hij de studio inging. Deze sfeer hoor je later inderdaad niet meer echt terug, maar ik vond het alleen maar beter worden.

Ik ga de rest van het album maar eens luisteren. Sea song is in ieder geval al van een zeer hoog niveau.

Lekkere onheilspellende muziek van Wyatt. Track 3 met die trompetten, eerste 2 tracks niet te versmaden. 'Alife' groeit naar gekte en ontaardt in chaos, maar wel van het luistervriendelijke soort. Wyatt op z'n vreemdst.

Het laatste halfje moet er nu ook aan geloven. Wat een unieke, vreemde, soms kinderachtige, maar vooral geniale componist is deze meneer. Aanvankelijk was ik niet erg onder de indruk van deze prettig gestoorde plaat, maar keer op keer kroop ze iets verder onder mijn huid. Ik kan inmiddels eigenlijk geen zwakke plekken meer aanwijzen (al zal zijn zang sommige mensen wel degelijk tegenstaan), dus volstaat hier van mijn kant ook niets anders meer dan een 5/5.

Ik heb zo'n vermoeden dat ie bij mij ook die richting op zal gaan (al kan dat nog lang duren). Ik voel hem ook bij elke luisterbeurt groeien

Hier een jaar of 3-4, dus dat belooft wat.

Kunnen we hier niet beter de originele hoes neerzetten?

Dat vroeg ik me ook al af, al vind ik deze wel mooier.

Ik heb een correctie ingestuurd.

Hmm, ik denk dat in dit formaat die andere hoes eigenlijk beter tot zn recht komt. Maar ach..

Ik vind dat overal op MuMe de originele hoes hoort te staan. Evenals tracklisting (Zie Are you experienced? ).

Ik ook, daar niet van.

Ik dacht er ook al aan om de originele hoes hier te zetten, maar hij is zo lelijk. Waarom heb je deze ingevoerd .

Nog altijd die oude hoes hier

En zo lelijk vind ik hem nog niet.

Ik vrees gewoon dat de lelijkheid van deze hoes mensen gaat afschrikken .

Heb hem net binnen, wel met die andere hoes...

Onlangs ontdekt en het laat me niet los. Dit is werkelijk geweldig. Heh...

* * * * *

Dit is zeker prachtige muziek, luister nu voor de 2e keer en hoor er steeds meer in. Erg apart ook. Maar wat is dat nou met die hoes? Ik heb hier ook een andere (die ik veel beter bij het album vind passen, maar dit terzijde). Waarom zijn er 2 verschillende? De hoes hier vind ik helemaal niks.

Simpel: bij de reissue uit 1998 hebben ze een andere cover gebruikt.

Hier een uitvergroot plaatje (van het origineel). Weinig contrast en zo, maar ik vind hem juist wel passen bij het album. Lekker maf.

Ps. Vind je de originele hoes nou echt zo erg dat je speciaal een plaatje van de nieuwe op imageshack zet voor het Wat draai je nu?-topic?

Ja, ik vind die gewoon wat mooier, ben gek op kleuren
Maar nu ik het origineel uitvergroot zie, snap ik hem beter, dan valt het inderdaad wel mee. Past ook mooi bij Sea Song (Net zoals de latere hoes, 2 mensen die onder water zwemmen )

Jeetje...

wat is dit? vanaf nummer een grijpt deze muziek me meteen naar de strot. maar waarom? wat maakt deze muziek zo intrigerend? het is bijzonder, soms zelfs bizar, maar weer niet te, zodat je muziek blijft aantrekken in plaats van afstoten.
doordat de muziek anders dan anders is, wordt het heel persoonlijk. ik heb het gevoel de privé-belevingswereld van Robert Wyatt binnen te kruipen. hij komt met zijn muzikale ideeën daardoor heel erg dichtbij. en dat intrigeert en hynotiseert.
ik moest meteen denken aan Tim Buckley, die met andersoortige muziek hetzelfde effect bereikt. het is aanzuigende muziek, waarvan ik op eerste gehoor helemaal niet weet of ik het nu mooi vind of niet.
ik blijf nog wel even luisteren, want deze plaat is fascinerend genoeg om wat extra luisteruurtjes aan te spenderen.

Mijn nieuwe nummer 1
Uitgebreide review volgt!

Wat een briljant en alternatief album. Stuk voor stuk uitstekende en nogal aparte nummers die je in je greep houden van begin tot eind. Had nog nooit van de man gehoord, maar is voor mij door dit album gelijk al een van de beste componisten in mijn ogen door zijn aparte gebruik van geluiden. Zeker iemand waarvan ik meer wil gaan beluisteren. Wat mij betreft het meest unieke wat ik tot nu toe heb gehoord en de beste sfeercreeërer. Dit staat nu op 5* en plaats zes in mijn top 10, maar dit zal naarmate ik dit meer ga luisteren denk ik wel een hogere notatie verdienen.

Je hebt blijkbaar echt een goeie smaak, dus wat Muse en RHCP daar op 2 en 3 doen is me echt een raadsel.

Tja, zijn beiden albums die ik ook geweldig vind en voorlopig nog hoger staan dan dit album, met de nadruk op voorlopig.

Qua sfeer en stemgeluid (ietwat naïef en dromerig overkomend) doet het me nogal eens aan Peter Hammill denken.
Ook het experiment dat Wyatt opzoekt in zijn muziek heeft er wel iets van weg (alleen doen beiden dat op geheel andere wijze). Er zijn uiteraard genoeg verschillen te ontdekken tussen deze twee, dus voor zover de vergelijking.
Opvallender is dat Wyatt me minder doet, hij weet niet echt een emotionele snaar te raken bij mij. Het zit knap in elkaar, het boeit, nergens is het dusdanig experimenteel dat het afstoot maar net dat stukje dat zorgt voor een aanraking van die snaar waardoor deze gaat trillen mis ik volledig.
Dan blijft een aangenaam album over waarmee het bij tijd en wijle aangenaam verpozen is en waar telkens nieuwe dingen in terug te horen zijn (ik heb dan ook lang gewacht met een oordeel hierover).
Prima album.

Deze plaat heb ik bij periodes niet gedraaid omdat het me ook weinig deed, bij vlagen is het dan weer een plaat die me pakt.
Het feit eARo, dat je zegt, dat je er steeds nieuwe dingen in ontdekt, zou zo maar eens kunnen betekenen dat je er t.z.t. wel eens door geraakt zou kunnen gaan worden.

Zo'n plaat is dit denk ik.