Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

Na enkele maanden Rock Bottom-moeheid weer eens opgezet. En wat klinkt hij nu toch weer gaaf. Stom dat ik deze uit mijn top 10 heb gehaald. Terug ermee dacht ik zo!

twee en een half jaar later: Wanneer?

Als ie weer op 1 staat.

Is dit dan muziek voor die enkelen die het intellect hebben om naar hoogstaande muziek te luisteren? Moeten diegenen die niet bekend zijn in een genre/artiest dan 'maar' naar "nieuwe plaatjes" luisteren? Er worden trouwens nogal wat platen van goed niveau uitgebracht de dag van vandaag hoor.

Maar bon, wat interesseert jou dat nu?

Neuh.
Het kostte me behoorlijk moeite om een top10 van 2009 aan te leggen.

Maar on-topic: bijzonder albumpje dit. Verdient zeker meer dan een paar luisterbeurten. Voorlopig 4*

Dan zoek je verkeerd.

Sea Song vind ik erg interessant. Eens kijken of ik hier meer van te horen kan krijgen...

Heel erg tweeslachtig gevoel bij dit album. Staan best een aantal mooie dingen op, maar soms is het ook vreselijk. Dat nummer 'Alife' bijvoorbeeld. Werkelijk niet om aan te horen. Strontvervelend gefreak om het gefreak.

2,5* en dan ben ik nog redelijk gul.

Dat is me nooit opgevallen

En van de mooiste love songs ooit. Ontroerend mooi dankbetoon aan zijn vrouw.

Als er ergens gefreakt wordt is het met de trompetjes in Little Red Riding Hood denk ik. Ook heerlijk

Een heel vreemde plaat. Aan de ene kant werkelijk vernuft in elkaar gestoken, aan de andere kant soms wat irriterend. Alifib is daar zo'n typisch voorbeeld van. In 2005 een copie gekregen en sedert die tijd af en toe es oplegt. Maar moeilijk te snappen, nog steeds.

Dit toneelstukje ga ik blijven draaien tot die verd*mde frank valt. Want ergens hou ik ervan. Leuke hoes trouwens.

Volgens mij bedoelde ik ook Alifib, ipv alife. Kan het nu niet checken, want heb het niet bij de hand hier.

Werkelijk een fantastisch album. Heerlijke afwisseling tussen rustige stukken en experiment (werd hier als gefreak getypeerd volgens mij) en een verschrikkelijk mooie stem van Robert Wyatt. Waarom die man ooit gaan drummen is, is mij volstrekt onduidelijk. Ik gooi er maar in één keer de volledige score tegenaan, hebben we dat maar weer gehad. Sea Song vind ik trouwens nu al, na een keer of tien luisteren, één van de mooiste nummers ooit gemaakt, wat een geniaal outro en wat een stem.

Blij te lezen uiteraard, je bedoelt met drummen ten tijde van Soft Machine (daar zong-ie ook al deels, maar voerde zeker niet de boventoon).

Na zijn ongeval (hier dus de weerslag van te vinden) ging-ie zich toelggen op andere dingen, trompet, zingen etc etc.

Als je dit zo goed vind ook zeker nog het debuut van Matching Mole uitproberen zou ik zeggen.

Zoals ik al zei: deze plaat zit zeer sterk in elkaar. Maar volledig begrijpen deed ik niet, tot nu.

Het zeer vreemde, absoluut ontoegankelijke maar o zo prachtige Rock Bottom heeft iets mysterieus te vertellen. Doorheen die melanchonische klanken zit heel wat verborgen. Zeer moeizame muziek die bij ieder persoon toch wat tijd moest vergen. Dit complex geval kwam een jaar na het zware ongeluk van deze heer Wyatt. Door z'n tragedie vond hij toch de weg naar dit schitterend werk. En hoewel ik niet alles van deze heer ken, misschien wel stiekem het allerbeste werk.

Sea Song mag de spits afbijten. Geweldig nummer. Tekstueel zo sterk en een overduidelijke teken van zijn persoonlijke verandering.

Partly fish, parly porpoise, partly baby sperm whale
Am I yours? Are you mine to play with?
Joking apart when you're drunk
You're terrific when you're drunk
I like you mostly late at night - you're quite all right

But I can't understand the different you
In the morning when it's time to play
at being human for a while
Please smile!

Delicate kunstwerk. A Last Straw ligt in het verlengde van Sea Song. Samen vormen ze een 1 geheel, een vlucht, ver weg van de realiteit.

Met Little Red Riding Hood Hit the Road hebben we meer experimenteler werk. Eveneens ligt het tempo aanzienlijk hoger. Dat Jazz en Rock perfect samen gaan is hierop overduidelijk. Een meer frustrerende Wyatt gaat hier duidelijk in op het waarom. Na zijn vlucht, de nu zo harde realiteit.

Alifib, het nummer waar ik het zo moeilijk mee had. Samen met Alife vormen ze eveneens 1 geheel. Maar deze keer niet alleen tekstueel. Eveneens gaat het volledige klankenpakket over van Alifib naar Alife.
Het tempo is hier weer trager. Hier is het rytmisch effect afhankelijk van Robert's jammerende stem. Een oproep tot bevrijding, weg van die waanzin waarin Wyatt zich op dat moment bevond. Maar zijn Lunatieke houding wordt niet volgens zijn wens beantwoordt.

Op Little Red Robin Hood Hit the Road maakt hij z'n conclusies. In een symfonisch geheel gaat hij de realiteit aan. Wakker geschud en vol goede moed.

I fight with the handle of my little brown broom
I pull out the wires of the telephone

Vooral het laatste tekstuele gedeelte waar hij zijn beste Schotse accent naar boven haalt is zo fantastisch.

Voor mij is Wyatt een puur talent.

Interessante muzak, waar je heerlijk bij kunt wegdromen. Maar meer dan dat hoor ik er echt niet in. Little Red Robin Hood Hit the Road zorgde tot slot voor een komische noot. Ruim voldoende deze plaat.

Wát een plaat zeg! Geniale composities, gekenmerkt door een vage, psychedelische jazzy sfeer.

'A Last Straw' en 'Little Red Riding Hood Hit the Road' springen er voor mij bovenuit. 'Alifib' vind ik iets minder, en zorgt daarom voor een half puntje aftrek.

Tekstueel inderdaad ook zeker de moeite waard.

Mike Oldfield is zéér herkenbaar aanwezig in het laatste nummer, en ook Richard Sinclair levert een waardevolle bijdrage aan het resultaat, al is de hele band eigenlijk top.

Ik zag bij de Kroese nog meer cd's van Wyatt in de aanbieding, heeft hij nog meer must have albums gemaakt?

Alle albums van Robert Wyatt zijn zeer de moeite waard maar mijn favoriet na Rock Bottom is Shleep.

Een goede derde is het live album Theatre Drury Lane. Op die plaat wordt onder andere Rock Bottom integraal uitgevoerd en wel op fantastische wijze met een keur aan musici (onder andere Hugh Hopper, Fred Frith, Mike Oldfield en Nick Mason). Helaas is de geluidskwaliteit niet altijd even goed.

Nog een kleine toevoeging. De vier albums van Matching Mole (twee live-albums en twee studio-albums) zijn eveneens grote aanraders.

Een erge mooie jazz-geïnspireerde plaat. Op gezette tijden wil Robert nog wel eens uit de bocht vliegen, maar over het algemeen een zeer sfeervolle plaat. Toppunt is toch nog wel de magische opener: sea song.

Net als ik denk dat ik alles nu zo langzamerhand wel gehoord heb, ontdek ik weer een plaat als deze. Een juweeltje. Wyatt is niet de beste zanger van de wereld maar dat doet er bij "diep uit het hard artiesten" absoluut niets toe. Fantastische composities die me direct raakten.
Vooral Alifib & Alife zijn songs om kippevel van te krijgen.
Jammer dat musicmeter het niet mogelijk maakt om een album top 25 te maken i.p.v. een top 10. Anders zou deze er wellicht bij mij tussen staan.

1 Juli 1973 was geen goede dag voor Wyatt. Hij viel van 4 hoog naar beneden, om vervolgens gebroken op straat te belanden. Rock Bottom! Zijn drumtalenten, net als het gevoel in zijn benen waren verdwenen: nooit meer teruggevonden. 3 maanden lang was het plafond zijn enige uitzicht De val leefde een jaar later nog steeds voort, al zou Wyatt dit altijd ontkennen. De getrainde luisteraar hoort dat hij liegt.
-
Rock Bottom is geen makkelijke kost, maar elke Investering wordt ruimschoots terugverdient. Zoals wel vaker bij dit soort platen is de eerste luisterbeurt vooral pootjebaden. Nergens kan een touw aan vastgeknoopt worden en sommige dissonante jazzkleuren irriteren eerder dan dat ze bewondering oproepen. Dit beeld verandert drastisch nadat je meerdere keren dit album hebt beluisterd. Dit album weet mij zelfs sporadisch te ontroeren.
-
Wyatt, die niet langer van zijn drumtalenten gebruik kon maken, moest voortaan vertrouwen op zijn melodieuze hoge stem en songwritertalenten. Een legioen collegemuzikanten werd opgetrommeld om Robert bij te staan. Waaronder, de door mij zeer bewonderde, Mike Oldfield op Gitaar. Zelf speelde Wyatt keyboard op dit album en niet zonder resultaat. Zo maken de kamervullende synthgolfen, van Seasong een magische albumopener. De rest van de Magie wordt geleverd door de ontroerende teksten en zijn spookachtig, indrukkwekkende stem.
-

-
Sea-song is het meest toegankelijke nummer op deze plaat. De rest van de nummers zijn dichtbegroeide jazzers. Zo wordt je op little red riding hood.. ,al vanaf de eerste seconde, de adem ontnomen door een vloedgolf van blazers. Kippenvel en klaplongen!!. Verder vind ik ook het tweeluik: alifib/alife een hoogtepunt op dit album. Van zoekend en mysterieus tot schemerend en dreigend. Het tweeluik eindigt fenomenaal met een voordracht van een gedicht van en door Alfrenda Benge(Alfie). Op dit album draagt daarnaast Ivor Custler twee maal een gedicht voor : deze vind ik een stuk minder geslaagd. Ik mag zijn stem niet zo.
-
Conclusie: Prachtig album van Wyatt, hoewel geen meesterwerk: de voordrachten van meneer Cutler zijn niet aan mij besteed en deze plaat is op albumopener Sea song na niet magisch. Toch een erg bijzonder en persoonlijk album, met ijzersterke teksten. 4*

Naast dit meesterwerk zijn mijn insziens 'dondestan' en het ondergewaardeerde 'cuckooland' fantastisch. 'shleep' en 'comicopera' zijn op enige afstand ook nog prachtige albums.

Mijn muzieksmaak is redelijk MOTR, maar dit aparte plaatje spreekt mij meteen aan. Met name de opener en de afsluiter. Ik blijf dit maar draaien, vandaag al 3x. Mijn vrouw vindt het minder leuk.

Wow, dit is echt een onverwacht sublieme ontdekking! Die openingssong is zooo mooi. Magisch gewoon! De rest van het album klinkt op het eerste gehoor ook erg boeiend. Dit gaat de komende tijd veel gedraaid worden.

Wyatt zet hier een tot dan toe (1974) totaal onbekend klankbeeld neer.
Niets hiervoor lijkt er op en niemand kan dit nadoen.

Het karakteristieke Wyatt orgeltje, het unieke stemgeluid en de diep klinkende bas van Richard Sinclair. Zo begint een geweldige geluidservaring in Sea Song.
Hoogtepunt: Alifib/Alife. Luister naar de prachtige bassolo van Hugh Hopper, de vertwijfelde zang van Wyatt en het desoriënterende einde.

Het einde van de plaat met de voordracht van Ivor Cutler heb ik nooit begrepen en had van mij mogen vervallen.

"When I was in the hospital, unspeakable things were happening to me-- many operations. It's like the dentist where you just think about sex or something: you just don't think about what they're doing. So I sat and just imagined a record, which was very nice. That was how Rock Bottom came about-- it's a consequence of sitting in a hospital bed month after month, trying to imagine music that I couldn't play yet."

5-10-15-20: Robert Wyatt | Features | Pitchfork

Ik vind dit vooralsnog beter dan The Soft Machine. Een trippy doch effectieve stijl van Wyatt en ik verlies nergens mijn aandacht. Ik weet niet waar het over gaat - van wat ik verstond, kon ik niet echt samenhang in herkennen - dus daar valt wellicht nog zelfs iets in te winnen voor mij.

Eén dezer dagen nokt Wyatt af na een halve eeuw prachtmuziek maken. Ter gelegenheid daarvan de presentatie van een ruime compilatie plus heerlijke bonus...

Domino | News | Robert Wyatt ? Different Every Time ? 17th November 2014 - dominorecordco.com

...en de door hem geautoriseerde biografie met gelijke titel. Interview met de schrijver:

Robert Wyatt: Different Every Time | New music reviews, news & interviews | The Arts Desk - theartsdesk.com

Zoals bij de alle Wyatt albums is de hoes door Alfreda Benge (Alifib/Alife)de vrouw van geschilderd.

Dit is niet de stem van Robert Wyatt maar van wijlen Ivor Cutler een Schotse poeet,songwriter en humorist.

Wel, dit berichtje heb ik helemaal gemist. Bedankt Mr. Egg voor de verduidelijking.