Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

Zeer aparte album, bij mijn 7e luisterbeurt zijn de opener en afsluiter inmiddels mijn ziel binnengedrongen, Alife nog steeds niet.
En de rest wel in mindere mate.
Little Red Riding Hood Hit the Road is wel bijzonder, slow ballad midden in de gekte en drukte van de blazers,alsof Robert wilt zeggen dat ie het allemaal niet kan bijhouden in het leven of iets dergelijks.
Mijn gevoel hierbij: Surreel verpakte pure emoties.
Ik denk dat ik het nou ff een tijdje laat liggen, misschien dat het kwartje dan opeens echt valt als ik hem weer eens pak.

Het gaat dus de goede kant op met deze plaat. Ik zit inmiddels op 4 sterren. Vooral de trompet in Little red riding hood en de sax in Alife zijn simpelweg magistraal.

Grappig dat deze oude plaat op t moment besproken wordt in deze community. Een van mn oude favorieten.

Prachtige plaat, diep kwetsbaar en lieflijk, verpakt in misleidend vreemde arrangementen. Zag onlangs een recente uitvoering van "Sea Song" op youtube, kippevel als je die baardmans ziet zingen in z'n rolstoel achter de piano.

Ik ga m gauw weer s draaien.

Na een lang en diep dal, is hij weer terug waar hij was. Blijft een fijne en intrigerende plaat, en verder ook nog altijd de plaat die de mooiste sfeer weet te creëren, je bevindt je gewoon bij de zee met deze plaat.

Ik ga nu proberen dit onder woorden te brengen, al wordt het een enorme opgave.

Sea Song, zelfs toen deze plaat zich in een dal bevond, bleeft dit nummer toch altijd prachtig. Pure magie, prachtig, episch geluid en een lekker maffe tekst van Wyatt. Behoord weer tot een van mijn favoriete nummers ooit.
A Last Straw produceerd ook weer prachtige geluiden, ik ken geen andere plaat die zo'n mooi piano geluid heeft als deze, nummers van rond de 5 minuten worden hierdoor episch. Dit nummer doet me altijd ergens op zee bevinden in een klein vissersbootje, ook weer een heerlijke sfeer dit nummer.
Tot nu toe had het allemaal een vrij normale structuur, nu komt dan de chaos, met Little Red Riding Hood Hit the Road. Structuur is er wel, maar die lijkt steeds weer zoek door Wyatt die met de trompet er steeds zinloos doorheen lijkt te blazen. Het nummer bevat ook veel percussie, drums te samen met wat lijkt op Afrikaanse percussie, ook hier wordt wat zinloos op geslagen. En dan komt Wyatt weer met een onverklaarbare tekst. Eigenlijk is deze plaat zo goed als onverklaarbaar, wat deze plaat zo bijzonder maakt en moeilijk te voorzien van een recensie. Ik denk dat niemand ooit de betekenis van dit album zal vinden, misschien is die er wel gewoon niet.
Alifib is dan weer een vrij rustig nummer, bevindend in de sferen van de eerste twee nummers. 'Alifib' wordt al fluisterend steeds weer herhaald door het hele nummer en vult eerste paar minuten met enkel een synth, denk ik. Na een tijdje vind Wyatt het tijd om wat te gaan zingen, en ja de tekst is weer een onverklaarbare, maar het intrigeerd, het ontroerd me zelfs. Erg mooi gebracht in ieder geval.
Alife is dan weer chaos. De Afrikaanse percussie is weer terug, Rare piepende geluiden komen er langs, waarschijnlijk met een blaasinstrument gespeeld, en Wyatt herhaald weer de tekst uit het vorige nummer, alleen dan op een manische manier. Het einde is ook schitterende mafheid. Van al het gekke dat al langs was gekomen is dit toch wel het allergekste, vrij moeilijk om dit onder woorden te brengen verder.
Little Red Robin Hood Hit the Road. Ik vind het vrij jammer dat dit nummer niet beter wordt gewaardeerd. Mijn favoriet na 'Sea Song'. Mike Oldfield levert een prachtige bijdrage in het wat chaotische begin, maar dan neemt het nummer een lekker maffe wending. Er blijft alleen een accordeon over, wat een beetje een vissersman gevoel meegeeft, en er wordt een stuk tekst herhaald uit 'Little Red Riding Hood'. Uiteindelijk nog ondersteund met viool, om dan te eindigen met een maniakaal lachje. Die me aan m'n stoel doet vastnagelen. Deze al zo geniale mafheid had niet anders mogen eindigen. Schitterend .

Ja deze plaat heeft me weer in z'n greep. Ook maar weer in m'n top 10. Het is jammer dat deze o zo interessante man niet meer iets zo mooi als dit heeft kunnen maken. We zullen deze moeten koesteren. Ik hoop dat ik dat nu ook gewoon zal blijven doen.

5,0*

De briljantie van Sea song kwam gisteren weer helemaal dagen toen ik het clipje hierboven zat te bekijken. Meteen het album opnieuw opgezet en weer in mijn top 10 gezet. Ik heb dat wel vaker: dat het beluisteren van een live-opname zulk een besef opwekt, omdat het net effe anders is en je dus in staat stelt om de compositie te herevalueren als het ware, daar waar de albumversie te veel in je herinnering zit vastgeroest en je minder actief laat luisteren.

Shit, moest toch ook wel even slikken toen ik het clipje weer bekeek.. Wat een fenomenale plaat blijft dit toch. Ik had hem terug gezet naar 4,5*, maar albums zo mooi als deze tref je niet zo veel meer. Shame on me, 5 dikke sterren natuurlijk.


Je bent niet de enige, ook mijn favoriet samen met Sea Song, dat 'weirde' vind ik nu juist geweldig hier. Dat van Mike Oldfield wist ik niet trouwens. Leuk weetje

Ik kende deze nog niet. Natuurlijk kende ik wel de titel en wist van de reputatie; dat dit iets is dat je als muziekliefhebber eigenlijk wel moet kennen. Velen die te prijzen zijn in hun muziekkennis geven hoog op over dit album. Dat geeft een eerste luisterbeurt wel een speciale lading.

Wel: ik vind het mooi. Lekker vreemd, en toch hele mooie composities/melodieen. Dit wordt vast wel een blijvertje.

Dat zijn ook mijn 2 favorieten hier

Ook die van mij hoor

Van mij ook

Van mij niet hoor.

Welke dan wel? Sea Song sowieso denk ik.

Sea song inderdaad en Little red riding hood denk ik. Of Alfib of Alife.

Zo inmiddels aangeschaft. En opgezet. Even helemaal in de andere wereld. Dit is voor mij echt een plaat die ik niet kan afzetten. Favorieten zijn er dus niet. Alifib / Alife is wel het meest essentiele deel voor mij. Zonder dat zou het album een stuk gewoner/onopgemerkter zijn.

Ik heb nogmaals mijn best gedaan maar ik hoor het nog steeds niet. De déklik is er (nog) niet.

Deze blijft stranden op 2*

Net mijn stem maar eens verhoogd, en geconstateerd dat Little Red Robin Hood Hit the Road toch mijn favoriete track is. Lekker weird allemaal, hoor af en toe Yes doorklinken...

@LennonLover: Probeer nog eenmaal je best te doen om te luisteren naar Robert , maar dan met je ogen dicht. Wie weet , hoor je dan plotseling een (hele) harde klik en kun je jouw stem met tenminste 2 punten verhogen.

Hoewel ik het vermoeden had dat Robert Wyatt niet helemaal in mijn straatje zou passen bleek dit na beluistering van Rock Bottom wel mee te vallen. Ik kan de beste man in ieder geval één zeer groot compliment geven. Ik heb namelijk een onwaarschijnlijke hekel aan blaasinstrumenten. Het nummer Little Red Riding Hood Hit the Road bleek de bekende uitzondering op de regel. Prachtig nummer.

Voor mij een regelrechte openbaring, dus we gaan effe lyrisch doen.

Anders dan wat ik ooit heb gehoord. Diepe emotie gekoppeld aan intelligente, originele composities en leuke muzikale ideetjes. Aaneenschakeling van hoogtepunten, en dus een sterke plaat over de hele lijn. Sea song is simpelweg briljant, een van de mooiste nummers ooit (die zang! die tekst! die outro!); Alifib en beide Little Red Ridings zijn eveneens fantastisch. En dan is er ook nog het verhaal van dat tragisch ongeluk dat vasthangt met deze plaat.

Deze plaat via musicmeter leren kennen, alleen daarvoor al reken ik deze site tot de moeite waard.

@JohnWilliams: waarom geef je 0.5 aan deze plaat?

Ik ken enkel "Sea Song" en dat vind ik een mooi, sfeervol, licht jazzy nummer.

Wow, die dwars-melancholische openstrack trekt de aandacht.

Mensen, als ik de commentaren hier lees ( en de rating natuurlijk) dan vrees ik dat ik me hier nog eens aan moet zetten. Hopelijk is dit late uur de ideale gelegenheid.

Tsja, als het ons ligt hoeft het jou toch niet per se te liggen? Waarom zou je dit per se willen kunnen waarderen terwijl je je kostbare tijd beter aan nieuwe plaatjes kan besteden.

Omdat dit zoveel diepgang heeft dat áls het kwartje valt het potentieel top 10 materiaal is.

Goed punt.
Ik voorspel dat we die top 10-notering bij Lennonlover in 2031 gaan meemaken.

Nou zeg, wat zijn we weer lekker cynisch. Overigens weet ik niet hoe vaak Lennonlover het heeft geprobeerd (2x of 20x?). Als het dichter in de buurt komt van dat laatste dan zou ik inderdaad gewoon even verder kijken.

Ik ken dit soort albums. Ik had zowat hetzelfde met bijvoorbeeld Van Morrison of Pet Sounds, Can of.... Groeiplaten, weet je. En, inderdaad Paalhaas, gisteravond was het de derde keer dat ik de plaat mijn oren liet binnendringen. Ik weet heel goed dat dat niet genoeg is om een album van dit kalieber te kunnen appreciëren. Ik zal de moed niet te snel opgeven. Inderdaad, ik vrees dat ik ik 20 keer zal moeten luisteren om het te zullen kennen. En ik denk dat dit album bij mij eerder zal groeien dan een déclic zal krijgen.

Volgens mij moet je er gewoon onbevangen naar luisteren in de goede omstandigheden (in de nachtelijke uren of wellicht op zondagochtend ofzo) en heeft het niet zoveel met 'groeien' te maken. Als het kwartje valt, valt het inééns. Althans, dat was mijn ervaring...

Na vier keer luisteren ben ik al aardig onder de indruk. Als dit nog een groeier gaat worden, dan staat me nog heel wat te wachten....
Ik heb al wel gemerkt dat dit een album is waar je echt naar moet LUISTEREN. Je waardeert het veel minder als je'm op de achtergrond hebt staan tijdens het stofzuigen en/of aardappelschillen en druk praten.