Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

'Nieuwe dingen ontdekken' staat bij mij niet gelijk aan 'geraakt worden'.
Altijd leuk om nieuwe dingen te horen 'hey dit viel me niet eerder op', maar 'wow, dit ontroert me' is iets heel anders voor mij. Daarvoor hoef ik niet eens nieuwe dingen te ontdekken en mag de muziek zelfs heel simpel zijn. Gevoel en verstand weet u wel
Ik heb dit album genoeg gehoord om te beseffen dat het emotionele gevoel mij bij dit album zeer waarschijnlijk niet zal gaan overkomen (zeg nooit nooit, maar ik acht de kans heel minimaal). Daarmee zeg ik overigens niet dat het niet goed is. Het is meer dan uitstekend zelfs, en zou het me meer raken dan was de beoordeling een heel stuk hoger uitgevallen.

Tuurlijk is raken niet 't zelfde als nieuwe dingen onrdekken. Wat ik bedoelde te zeggen gaat meer in de richting van dat : zeg nooit nooit.

Tja wat is muzieksmaak toch een raar ding.

Ik draai hem nu voor de tweede keer en hoor hier namelijk vrij weinig in. Een beetje gefrobel op de vierkante meter. Af en toe een beetje normale muziek en dan is het weer wachten op een ontstemde toeter.

Een beetje geexperimenteer in de muziek kan echt geen kwaad, maar dit is toch echt te ver doorgevoerd.

hmmm, heb dit ook eens geprobeerd, maar blij werd ik er niet blij van al hou ik best wel van wat experimenteerdrift.

'k Ben op dit gevallen....aan het beluisteren, niet in één keer te vangen: het eerste nummer had me nochtans dadelijk: WOW! Het vervolg had me minder, (numers 2&3) maar op het eind weer wel erg (nummers 4,5&6) . 't Is nog te vroeg om een definitief oordeel te vellen, maar ik doe het toch, gewoon om aan te tonen dat deze plaat gewoon moet groeien. Laat ik met 3,5* beginnen.

Een magnifiek muzikaal werkje dit, wat voor mij een stuk omlaag wordt gehaald door het op m'n zenuwen werkende stemgeluid van Wyatt. Voorlopig hou ik het op 3 sterren. Wie weet ga ik dit nog wel eens echt waarderen, maar het zou ook zomaar de andere kant op kunnen gaan.

Ben ik verdorie al een half jaar op aan het wachten, Paap

Ik broed nog op de juiste woorden Deze plaat verdient een *****-behandeling en ik ben er nog niet klaar voor om die te geven.

Heb toch het voornemen om me vanaf het najaar wat méér te verdiepen in Robert Wyatt's oeuvre.

Vanaf het najaar (want nu loopt de Tour de France en daarna is het naar Tirol toe op vakantie - neen geen jodelmuziek dank U).

Ik ben een REDELIJKE LEEK wat deze artiest betreft.

Ik heb hem wel even op dvd aan het werk gezien op de dvd van David Gilmour, een muzikale vriend van Wyatt, denk ik.

Ik heb enkel de verzamelaar : His Greatest Misses, en dat is dan nog een gecopieerd exemplaar...

Shame on me ???? denk het ja!

Het is ook verrekte lastig om dit album onder woorden te brengen, ik zou het zo 1-2-3 niet weten. Ik weet wat je voelt.

Alifib

Kwartje begint hier de laatste dagen langzaam te vallen. Ik vind alleen de Little Red... nummers nog wat minder. 4* inmiddels.

Moet je voor de gein die nummers eens achteruit afspelen, dan krijg je een heel grappig effect. Paap wees mij hierop

Ja, dat is eigenlijk een spoiler waard Friek, dat moet iedereen zelf eerst uitvinden. In mijn soulseekshares is "Little red riding hood hit the road" als reverseversie te vinden. Geniaal gevonden en melodisch klopt het als een bus.

Ik heb hem een tijdje laten groeien nu. Sea song vind ik waarlijk prachtig, daarna verliest hij zich toch meermaals in geneuzel en experiment. Op zicht interessant plaatje hoor, daar niet van, maar kleven doet het toch niet. 3*

ik heb sterk de neiging deze in mijn top 10 te zetten en ik heb nog niet eens gestemd. Ik luister deze plaat nu ongeveer een maand of 2 en hij raakt mij zoals tori amos (mijn nummer 1) toen raakte. Ik zettte dit op en ik was stil, stopte waar ik mee bezig was. Het enige wat ik kon doen was luisteren. vol verbasing, is dit is muziek dacht ik, de variaties de afwisseling. De jazz. de rock, alles klinkt als een dna cyclus zo perfect.
Is hier nog een "muziekale spelt" tussen te krijgen....ik dacht het niet.
Ik wou dat ik de gave had om deze muziek in woorden te kunnen beschrijven, maar alleen met muziek kun je misschien deze schoonheid vertolken...... wat een prachtige muziek.

voor de twijfelaars: Moeilijke muziek misschien....... onbeschrijflijk mooi.... zeker weten.

5 Sterren zonder twijfel

Is dit zijn beste werk?

Volgens mijn inschatting zijn beste werk.

allright. Kopen dan maar!

Zonder twijfel!!!!

Schrijf jij nou maar eindelijk eens een review, Raymond, van je 'nieuwe' nummer 1.

Deze plaat en het gevoel wat ik bij het beluisteren is is een beetje lastig onder woorden te brengen.

Lafaard.

Deze plaat is trouwens geproduceerd van Pink Floyd drummer Nick Mason. Op "Little Red Robin Hood Hit the Road" speeld Mike Oldfield guitar.

Zo te zien moet ik deze plaat echt eens gaan ontdekken. Ik heb als introductieplaat van de man eigenlijk enkel "His Greatest Misses" (2004) in huis, die vind ik hier niet eens terug op de site...


Op die verzamelaar staan van deze plaat hier :

Sea Song en Little Red Robin Hood Hit The Road.

Dat zijn toch al twee tracks...

Ik herbeluister nu mijn - gecopieerde - verzamelaar van deze artiest die ik echt maar nauwelijks ken hoor.

nou nou evanshewson. Een album dat jij niet kent? Eindelijk hebben we er een gevonden.

EVANSHEWSON kent vast The Gerogerigegege ook niet. Ook een aanradertje.

deze plaat is van een ongebreidelde naiviteit dat je maar zelden tegenkomt , er zit iets kinderlijks en onschuldig in , en dat is superier , geniale mafkees die wyatt

3 maanden nadat hij uit het ziekenhuis ontslagen was verscheen dit gave album. Voor mij zijn beste, die ervoor zit, is ook de moeite waard.
Hij had rond deze tijd ook een hit met 'I'm a believer', een Neil Diamond compositie en had er in Engeland een hit mee. Van de BBC mocht hij eerst niet optreden in het programma 'Top of the Pops' in rolstoel, later wel.
Wyatt blijft onvoorspelbare muziek maken. Zijn laatste album 'Comic opera' is ook heel verrassend.

Komt ervan he, met die zatlapperijen!

...ja, er wordt veel gedronken bij de beeb...